Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta Ż. zatwierdził projekt budowlany budynku biurowo-handlowego na działkach nr A i nr B położonych w Ż. w rejonie ulicy [...] oraz udzielił A. i A. S. pozwolenia na budowę opisanego obiektu. W podstawie prawnej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej podał art. 104 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016). Wskazał także, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje działki o numerach ewidencyjnych C, D, E. Od decyzji tej odwołanie wnieśli K. i G. W. W. współwłaściciele działki nr D reprezentowani przez adwokata W. G.. W odwołaniu domagali się uchylenia w całości decyzji Starosty i orzeczenia co do istoty, ewentualnie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w Ż. kwestii dotyczących granicy miedzy ich działką, a działkami inwestorów oraz rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ż..
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] powołując się na przepisy art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a. stwierdził wniesienie opisanego odwołania z uchybieniem terminu przewidzianego w ostatnio wymienionym przepisie Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi odwołujących się w dniu [...] r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...]r. Odwołanie to – oznaczone datą [...] r. tymczasem – "zostało doręczone do Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w Ż. w dniu [...] r. bez równoczesnej prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia".
Tym samym Wojewoda zachował się zgodnie z dyspozycją art. 134 k.p.a., bowiem jak podał nawet nieznaczne uchybienie terminowi do wniesienia odwołania obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia opartego na tym przepisie.
W skardze na to postanowienie pełnomocnik K. i G. W. W. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając jego wydanie z naruszeniem art. 134 oraz art. 57 § 1 i § 5 k.p.a. Wskazał, że przedmiotowe odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] r., a zatem w ostatnim dniu terminu o jakim jest mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Na potwierdzenie tej okoliczności do skargi została dołączona kopia potwierdzenia nadania przesyłki listowej poleconej adresowanej do Starosty Ż..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując na brak podstaw do zastosowania przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżone postanowienie jak nakazuje norma zamieszczona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), w aspekcie jego zgodności z prawem, uznał, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone postanowienie oparto na art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie z kolei do przepisu art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§1), w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (§2). Bezsporne w sprawie jest, że decyzja z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] r. tym samym termin do wniesienia odwołania liczony zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. upłynął w dniu [...] r. (wtorek).
Pełnomocnik skarżących dołączył do skargi kopię dowodu nadania w urzędzie pocztowym adresowanej do Starosty Ż. przesyłki poleconej, z którego wynika, że nadał tę przesyłkę [...] r. W świetle tego dowodu stwierdzenie Wojewody [...], że skarżący uchybili terminowi do wniesienia odwołania, składając je w dniu [...] r. – nie jest zasadne. Stanowisko to opiera się bowiem wyłącznie na danych wynikających z pieczęci (prezentaty) naniesionej na odwołaniu, z datą [...] r. Taki dowód – pieczęć potwierdzająca termin wpływu dokumentu do Starostwa Ż. bez adnotacji, że dokument ten został złożony bezpośrednio w komórce tego urzędu – nie jest, w świetle art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. miarodajny dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania. W świetle tego przepisu termin uważa się bowiem za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie nie mogło pozostać w obrocie prawnym i podlegało uchyleniu. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy odwołanie skarżących od opisanej na wstępie decyzji Starosty Ż. zostało wniesione bezpośrednio do urzędu, czy też za pośrednictwem placówki pocztowej. W szczególności ustali, czy w dniu [...] r. pełnomocnik skarżących nie skierował do Starosty Ż. także innego pisma, a w przypadku braku dowodów potwierdzających taką okoliczność rozpozna odwołanie wniesione przez skarżących przyjmując, że jego wniesienie nastąpiło z zachowaniem terminu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O niewykonalności zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia wyroku Sąd orzekł na mocy art. 152 p.p.s.a., a o zwrocie kosztów postępowania rozstrzygał w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz przepisy § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).