Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwoma synami i wnukiem. W skład majątku skarżącego wchodzi lokal mieszkalny o pow. 54,3 m2, natomiast wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. W formularzu wskazano, że J. G. jest osobą bezrobotną, A. G. (wnuk skarżącego) uczy się, natomiast A. G. uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 600 zł netto miesięcznie. Wedle sporządzonego przez skarżącego zestawienia wydatki na energię elektryczną kształtują się na poziomie 100 zł miesięcznie, natomiast dostawy gazu to koszt 120 zł miesięcznie.
Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez:
- - udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy gazu, wody, usługi telekomunikacyjne, zakupu lekarstw, czynszu itp.,
- - udokumentowanie wysokości świadczenia emerytalnego uzyskiwanego przez A. Ga.,
- - udokumentowanie obowiązku alimentacyjnego ciążącego na A. G.,
- - wskazanie, czy A. G. kontynuuje naukę, czy też jest zatrudniony. W przypadku zatrudnienia należy przesłać zaświadczenie potwierdzające wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia.
W odpowiedzi nadesłane zostało zaświadczenie, z którego treści wynika, że A. G. kontynuuje naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych, rachunek za energię elektryczną opiewający na kwotę 177 zł, zaświadczenie ZUS wskazujące, że A. G. uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 592 zł netto miesięcznie (po potrąceniu alimentów oraz kwoty zaliczonej na poczet egzekucji administracyjnej).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika – adwokata lub radcy prawnego z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności dotyczących sytuacji materialnej wnioskodawcy. Mając to na względzie uznano, że wniosek B. G. nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że skarżący z nieznanych powodów nie uwzględnił w druku formularza S. G., nie wymieniając tej osoby ani też nie podając wysokości uzyskiwanych przez nią dochodów. Tymczasem skądinąd wiadomo, że osoba ta zamieszkuje wraz ze skarżącym, a tym samym informacje na jej temat maja istotne znaczenie dla oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Łączny dochód w rodzinie B. G. kształtuje się na poziomie około 2000 zł, uwzględniając emerytury skarżącego oraz A. G. Dochód ten nie jest co prawda wysoki, nie mniej jednak nie można stwierdzić, że sytuacja strony jest szczególnie trudna, co uzasadniałoby uwzględnienie złożonego wniosku. Udokumentowane koszty utrzymania kształtują się na poziomie około 400 zł. Dodać do tego trzeba, że J. G. w żaden sposób nie udokumentował faktu, że jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku, co nie jest obojętne dla oceny złożonego wniosku.
Reasumując, całokształt okoliczności dotyczących sytuacji materialnej B. G. nie pozwala stwierdzić, że jest on osobą zasługującą na skorzystanie z prawa pomocy.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.