Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 września 2015 r. S. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. z dnia [...] r. nr [...] nakazującą S. N. rozbiórkę wiaty gospodarczej na drewno opałowe i sprzęt, usytuowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w B. Jednocześnie w skardze tej został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że rozbiórka konstrukcji będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W razie uwzględnienia skargi i uznania, że decyzja o nakazie rozbiórki była wadliwa powstanie kwestia przywrócenia stanu sprzed wykonania zaskarżonej decyzji, co jednak z dużym prawdopodobieństwem może okazać się niemożliwe.
W piśmie z dnia 6 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego odpowiadając na wezwanie Sądu podniósł, że rozbiórka niewątpliwie prowadzić będzie do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów.
W ocenie pełnomocnika w sprawie nie powinno mieć znaczenia, że rozbiórka dotyczy konstrukcji o znacznie mniejszej wartości niż np. rozbiórka budynku, dla skarżącego bowiem rozbiórka jego konstrukcji ogrodowej sprowadza się do jej pełnej likwidacji z niemożnością jej późniejszego odtworzenia.
Uczestnik postępowania mimo takiej możliwości nie ustosunkował się do złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.
Zdaniem Sądu określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania aktu nie zostały spełnione w niniejszej sprawie.
Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tak więc z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową i niemajątkową - która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2011, s. 228 oraz powoływane tam postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, dostępne w CBOSA).
Wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, dlatego jest on zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10, z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 528/12, dostępne w CBOSA). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest rozbiórka wiaty gospodarczej o konstrukcji stalowej, o 6 słupach przytwierdzonych trwale do podłoża i wymiarach 1,5 m x 9,0 m i wysokości ok. 3,0 m. Pokrytej dachem z blachy falistej (dach został w dniu 20 kwietnia 2015 r. zdemontowany przez skarżącego). Służy ona do przechowywania drewna opałowego i sprzętów gospodarczych.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że w sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Jednak każdy przypadek rozbiórki należy rozpatrywać indywidualnie odnosząc go do realiów sprawy. Niewątpliwie rozbiórka tego obiektu pociągnie ze sobą określone koszty ale nie doprowadzi do powstania znacznej szkody po stronie zobowiązanego. Zdaniem Sądu, argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego nie uzasadnia wstrzymania wykonania tej konkretnej decyzji o rozbiórce.
Rozbiórka wiąże się z demontażem istniejącego obiektu i poniesieniem określonych związanych z tym kosztów. Nie wykazano przy tym, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jego majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Nie wykazano, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego, (stalowej wiaty - a więc obiektu o nieskomplikowanej konstrukcji), były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżącego. Nie przedstawił ponadto jakichkolwiek okoliczności wskazujących na trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skoro skarżący nie powołał się na konkretne skutki finansowe jakie miałoby dla jego sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji to wniosek taki należy uznać za nieuzasadniony. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Na marginesie warto nadmienić, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Ta bowiem kwestia będzie przedmiotem rozważania dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi.
Mając na uwadze powołaną wyżej argumentację i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.