Uzasadnienie
Dnia [...] r. K. i W. W. zam. w K. przy ul. [...] oraz M. i H. W. zam. w K. przy ul. [...] złożyli do Prezydenta Miasta K. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania nieczynnej piekarni z przyległym budynkiem gospodarczym i przebudowę części dachu ww. piekarni położonej w K. przy ul[...] (działka nr [...] k.m. [...] obręb [...]) na cel mieszkalny.
W trakcie postępowania prawo inwestorów do nieruchomości zakwestionował J.P., zam. [...], reprezentowany przez pełnomocniczkę adwokat E.F.. W jego ocenie B.S., od której nieruchomość nabyli inwestorzy, nie miała prawa nią dysponować. Jednakże, jak wynika z księgi wieczystej założonej dla nieruchomości o numerze [...], w momencie zawarcia umowy sprzedaży jej właścicielką była B.S..
Dnia [...] r. reprezentująca J.P. adwokat E.F. zawiadomiła Prezydenta Miasta K., iż w budynku położonym w K., przy ul. [...] zostały podjęte przez inwestorów samowolne roboty budowlane. O fakcie tym został powiadomiony Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.. Niezależnie od tego Prezydent Miasta K. kontynuował postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorów z dnia [...] r. Wystąpiono o współdziałanie do innych organów oraz dokonano odpowiednich analiz. Przygotowano również projekt decyzji p warunkach zabudowy.
W związku z modyfikacją wniosku inwestorów, który nastąpił dnia [...] r. Prezydent Miasta K. powtórzył czynności w zakresie określenia warunków zabudowy, w tym wystąpił ponownie o dokonanie odpowiednich aktów współdziałania. Dokonano także odpowiednich analiz i przygotowano projekt decyzji.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. oraz zobowiązał K. i W. W. oraz M. i H. W. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na wniosek inwestorów warunki zabudowy dla przedsięwzięcia "rozbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku nieczynnej piekarni z przyległym budynkiem gospodarczym na budynek mieszkalny z garażem wraz z przebudową dachów tych budynków na działce [...] k.m. [...] obręb[...] przy ul. [...] w K.". W ocenie organu zostały spełnione w sprawie wszystkie przesłanki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odwołanie od tej decyzji złożył J.P. reprezentowany przez adwokat E.F.. Zarzucił w nim organowi I instancji:
- - naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 4a ustawy Prawo budowlane poprzez usankcjonowanie ww. decyzją samowoli budowlanej,
- - naruszenie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez umożliwienie podniesienia budynku bez stosowanych uzgodnień i odstępstw.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Uznało, iż zarówno postępowanie jak i zapadłe w jego wyniku rozstrzygniecie odpowiadają prawu. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, iż dotyczą one materii regulowanej ustawą Prawo budowlane, które na etapie ustalania warunków zabudowy nie znajduje zastosowania.
Skargę na tę decyzję złożył J.P. reprezentowany przez adwokat E.F.. Domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów wedle norm prawem przewidzianych, zarzucił organowi II instancji:
- - naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z związku z § 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia nie uwzględniwszy jego negatywnego oddziaływania na nieruchomość sąsiednią,
- - naruszenie art. 54 pkt 2d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że podniesienie garażu do wysokości 3,5 m, co wpłynie niekorzystnie na nieruchomość sąsiednią, jest zgodne z prawem,
- - naruszenie art. 54 pkt 2d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie okoliczność, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez umożliwienie podniesienia budynku bez stosowanych uzgodnień i odstępstw.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 199 – dalej "u.p.z.p.") "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W rozpatrywanej sprawie, co wynika z akt, organy obu instancji dokonały oceny występowania powyższych przesłanek i uznały, iż określenie warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora jest dopuszczalne. Sąd analizując akta administracyjne stwierdził, że ustalenia organów administracji w sprawie są prawidłowe.
Podniesione przez J.P. w skardze zarzuty nie mogą zostać uznane za trafne. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z związku z § 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W rozstrzyganej sprawie trudno mówić o ustalaniu linii zabudowy (a tego dotyczy § 4 rozporządzenia). Przedsięwzięcie nie polega na lokalizowaniu nowego obiektu tylko zmianie sposobu użytkowania obiektu już istniejącego. Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesieniu do § 7 rozporządzenia, który określa wysokość elewacji frontowej obiektów nowobudowanych. Elewacja frontowa budynku, którego dotyczy decyzja pozostaje bez zmian. Trudno zaś uznać za naruszenie prawa określenie elewacji garażu na 3,5 metra.
Drugi z podniesionych w skardze zarzutów dotyczy braku uwzględnienia interesu skarżącego (jako właściciela sąsiedniej nieruchomości) przy określeniu warunków zabudowy. Decyzja Prezydenta Miasta K. w sposób wyraźny określa sposób w jaki powinny zostać chronione interesy osób trzecich. Jednakże ich konkretyzacja może następować dopiero na dalszych etapach procesu legalizacyjnego, który będzie prowadzony przed organem nadzoru budowlanego.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.