Uzasadnienie
We wniosku z dnia [...] r. H. B. sformułowała prośbę o anulowanie zameldowania J. B. na pobyt stały w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w B., w którym jak stwierdziła pomimo zameldowania nigdy nie zamieszkał.
Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały J. B. w ww. lokalu mieszkalnym. Jako podstawę decyzji podał art. 47 ust. 2 w zw. z art. 9 ust. 2b i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm. zwanej dalej ustawą lub ustawą o ewidencji ludności) oraz art. 104 i art. 107 kpa. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że J. B. dokonał zameldowania na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w B. dnia [...] r. w oparciu o formularz "zgłoszenie pobytu stałego", w którym jego pobyt w tym lokalu potwierdziła jego matka L. B., działająca w imieniu najemczyni lokalu A. S..
Dalej organ I instancji opisał przebieg przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. Na jego podstawie ustalił, że pomimo zameldowania J. B. w lokalu w którym został zameldowany nigdy nie zamieszkał. W lokalu tym nie posiadał i nie posiada też swoich rzeczy osobistych. W czasie zameldowania mieszkał u swojej matki w lokalu przy ul. [...] w B.. Okoliczność tę ustalił organ orzekający w oparciu o zgodne w tym względzie zeznania wnioskodawczyni H. B., J. B. i jego matki L. B. oraz świadków: A. S. i K. K. W konsekwencji zostały spełnione przesłanki anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania skoro zgodnie z treścią art. 9 ust. 2b i art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności dla zameldowania na pobyt stały konieczne jest faktyczne zamieszkiwanie danej osoby w lokalu w którym ma być zameldowana, który to warunek nie został w rozpatrywanej sprawie spełniony. Bez znaczenia jest ewentualny zamiar zamieszkania w tym lokalu przez J. B. po opuszczeniu przez niego zakładu karnego, w którym obecnie przebywa.
W odwołaniu od tej decyzji J. B. podniósł, że w objętym postępowaniem lokalu, którego głównym najemcą była jego ciotka A. S., chciałby zamieszkać po odbyciu kary pozbawienia wolności. Nie będzie miał bowiem gdzie zamieszkać. Podał, że ciotka z uwagi na chorobę została zabrana przez matkę do jej mieszkania, gdyż w mieszkaniu przy ul. [...] nie było warunków aby sprawować nad nią opiekę.
Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji oraz ich ocenę prawną. Podkreślił, że fakt nie zamieszkiwania odwołującego się w lokalu w którym został zameldowany jest bezsporny i wynika również z jego twierdzeń. W tej zaś sytuacji zaistniały przesłanki do anulowania zameldowania, które jest czynnością rejestracyjną i ma charakter ewidencyjny – porządkowy. Nie jest zatem związane z prawem do lokalu a jedynie z faktycznym zamieszkiwaniem.
W skardze do sądu administracyjnego J. B. stwierdził, że ma większe prawo do mieszkania przy ul. [...] w B. niż H. B. Mieszkanie to należało bowiem do jego ciotki, którą on się opiekował w mieszkaniu jego matki. Podniósł nadto, że po opuszczeniu zakładu karnego nie będzie miał faktycznie gdzie zamieszkać.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W pismach procesowych z dnia [...] r. i [...] r. H. B. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe swoje twierdzenia i negując twierdzenia skarżącego.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący ustosunkowując się do stanowiska H. B. podtrzymał twierdzenie, że ma większe niż ona prawo do objętego postępowaniem mieszkania oraz, iż w mieszkaniu tym nie zamieszkał, gdyż nie było w nim warunków do sprawowania opieki nad chorą ciotką.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
W świetle jednoznacznych i zgodnych co do swojej treści dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, w tym w świetle twierdzeń skarżącego, nie może ulegać wątpliwości, że skarżący nigdy nie zamieszkał w mieszkaniu w którym został zameldowany na pobyt stały. Do podjęcia tej materialno-technicznej czynności zameldowania doszło zatem z oczywistym naruszeniem treści art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności skoro konieczną przesłanką, zarówno zameldowania jak i potwierdzenia pobytu danej osoby w lokalu jest faktyczny jej pobyt w lokalu w którym ma być zameldowana. Skoro skarżący w przedmiotowym lokalu w dacie zameldowania nie zamieszkiwał z zamiarem stałego przebywania, to organ meldunkowy nie powinien dokonać tam jego zameldowania, lecz zgodnie z treścią art. 47 ust. 2 ustawy rozpoznać sprawę w przedmiocie zameldowania przez wydanie decyzji administracyjnej.
W tej sytuacji anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania odpowiada zdaniem Sądu obowiązującemu prawu.
Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odniesieniu do treści skargi i dalszych pism procesowych skarżącego należy jedynie jeszcze podkreślić, na co zwróciły już zasadnie uwagę organy obu instancji, że w świetle ustawy o ewidencji ludności (art. 9 ust. 2b) czynność zameldowania ma charakter ewidencyjny i nie jest związana z uprawnieniami do lokalu mieszkalnego. Nie mogła być zatem przedmiotem rozstrzygania w tym postępowaniu ani sprawa uprawnień do lokalu przy ul. [...] w B. ani też sprawa zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego.
SW