Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy E. i S.K. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. W treści wniosku wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe utrzymując się z wynagrodzenia za pracę E. K. (1600 zł brutto), emerytury S. K.(1055 zł brutto) oraz dochodów z prowadzonej przez S. K. działalności gospodarczej (500 zł brutto miesięcznie). W skład ich majątku wchodzi lokal mieszkalny o pow. 47 m2, nieruchomość rolna o pow. 0,16 ha oraz budynek gospodarczy o pow. 50 m2. Skarżący zadeklarowali, że nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – art. 245 § 3 P.p.s.a. W przywołanym przepisie nie wskazano tego rodzaju konfiguracji wniosku, w której zarówno częściowe zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu występowały jednocześnie. Nie można zarazem przyjąć, że złożony wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż przeczy temu żądanie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
W konsekwencji uznać trzeba, że wnioskodawcy wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, aczkolwiek ustawodawca expressis verbis nie przewidział takiej możliwości. Jednakże zastosowanie wnioskowania a maiori ad minus pozwala opowiedzieć się za dopuszczeniem tego rodzaju możliwości.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza sytuacji materialnej skarżących nie pozwoliła stwierdzić, że ich sytuacja materialna jego rodziny jest ciężka, co uzasadniałoby uwzględnienie złożonego wniosku.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zarówno skarżący jak i jego małżonka dysponują stałymi źródłami dochodu. Dodatkowo wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. Łączny dochód, ustalony w oparciu o deklaracje zawarte w druku formularza wynosi więc około 3100 brutto. Nie jest to więc kwota na tyle niska, aby można było mówić o trudnościach w utrzymaniu się. Wnioskodawcy nie podali również żadnych informacji, które świadczyłyby o tym, że ich koszty bieżącego utrzymania się są wyższe od przeciętnych – np. ze względu na zakup drogich lekarstw itp. W związku z tym uznać trzeba, że poniesienie wydatków związanych z opłacenie kosztów postępowania sądowego (w tym wynagrodzenia dla fachowego pełnomocnika) leży w granicach ich możliwości finansowych i nie spowoduje pogorszenia sytuacji materialnej.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.