Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Sąd oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu wskazując, że wnioskodawcy nie powołali się na żadną z ustawowych przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji.
Skarżący złożyli pismo, które zostało potraktowane jako zażalenie na to orzeczenie. W jego motywach wyjaśnili, że realizacja decyzji nakładającej na nich obowiązek rozbiórki może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody i powstania trudnych do odwrócenia skutków. Tego rodzaju następstwami mogłaby być bowiem utrata miejsca do przechowywania maszyn, służących skarżącym do produkcji będącej źródłem ich dochodu. Ponadto brak możliwości zmagazynowania tych urządzeń doprowadziłby do rezygnacji z zatrudnienia pracownika, zaś budynek objęty decyzją był niedawno remontowany, co wiązało się z poniesieniem znaczących nakładów. Wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku, który ewentualnie mógłby uwzględnić skargę może, w opisywanych realiach, doprowadzić zarówno do wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody jak i do powstania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Przepis art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że w sytuacji, gdy zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. W złożonym zażaleniu E. K. i S. K. powołali szereg okoliczności, które nie były znane Sądowi w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Argumentacja skarżących uzasadnia przychylenie się do złożonego wniosku, gdyż wskazuje na realne i prawdopodobne negatywne następstwa wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 oraz art. 195 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.