Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. M.S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wniosło o umorzenie postępowania sądowego. Kolegium wyjaśniło, iż skargę rozpatrzono w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej określanej jako p.p.s.a.) i decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] września 2013r. oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego i orzekło co do istoty sprawy, przyznając skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy od dnia [...] lipca 2013r. do dnia [...] października 2013r. oraz odpowiednio składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenie emerytalne i rentowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest uwzględnienie przez organ skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli zastosowanie przez ten organ tzw. instytucji autokontroli (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 184, 436-437). Zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem wskazanej autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś Postępowanie sądowoadministracyjne, Komentarz, Warszawa 2009).
Warunkiem skorzystania przez organ z wyżej wymienionej instytucji jest uwzględnienie skargi w całości, tj. uwzględnienie jej co do istoty. Skutkiem takiego działania jest nie tylko uchylenie objętej skargą decyzji, ale także ostateczne orzeczenie co do istoty sprawy albo umorzenie postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 68/12). Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skargę M.S. uchylając w całości własną decyzję z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego i orzekło co do istoty sprawy, przyznając skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] października 2013 r. oraz odpowiednio składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenie emerytalne i rentowe.
Skorzystanie przez organ, którego decyzję zaskarżono, z przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a. instytucji autokontroli podejmowanych aktów czyni wywołane skargą postępowanie sądowe bezprzedmiotowym z uwagi na to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skutkuje brakiem przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym. To z kolei, jak już wyżej wskazano, prowadzi do umorzenia postępowania z uwagi na treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2006 r. I OSK 1168/05, LEX nr 321161 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., II OSK 85/05, LEX nr 188791). Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 53 § 3 z d. 2 p.p.s.a organ II instancji wydając autokontrolą decyzję winien był stwierdzić – czego jednak nie uczynił - czy jego działanie miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.