Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2004 r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr XVII/8/2004 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Jako podstawę prawną jej podjęcia organ wskazał przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 18 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm.). Uchwała ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2004 r., Nr 17 poz. 310 z dnia 20 listopada 2001 r. i weszła w życie z upływem 14 dni od jej ogłoszenia.
Przewidywała ona m.in., w § 2 ust 1 pkt 1 i 2, że osoby pełnoletnie ubiegające się o lokal z mieszkaniowego zasobu Gminy w chwili składania wniosku i przystąpienia do jego realizacji muszą łącznie spełniać poniższe warunki: nie posiadać tytułu prawnego do lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (pkt 1), posiadać zameldowanie od roku na pobyt stały w Gminie lub wykazać, że kiedykolwiek posiadały zameldowanie na pobyt stały w Gminie lub miejscowości pobliskiej (pkt 2).
Na powyższą uchwałę, w części obejmującej jej § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Rejonowy Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa – art. 4 i art. 21 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego poprzez nieuprawnione ustalenie w jej § 2 ust. 1 pkt 1 i 2, podmiotowego zakresu umów najmu i zawężenie kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o zwarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy do osób które nie posiadają tytułu prawnego do lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i posiadającym zameldowanie od roku na pobyt stały w Gminie lub mogących wykzać, że kiedykolwiek posiadały zameldowanie na pobyt stały w Gminie lub miejscowości pobliskiej w sytuacji gdy brak podstaw prawnych do różnicowania uprawnień mieszkańców ubiegających się o najem ze względu na spełnienie obowiązku meldunkowego czy spełnienia warunku nieposiadania prawa do lokalu innego niż socjalny. Podnosząc wskazane zarzuty domagał się stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części.
W odpowiedzi na skargę, udzielonej uchwałą Nr V/16/2011 z dnia [...] lutego 2011 r., Rada Miasta uznała skargę za uzasadnioną w zakresie dotyczącym § 2 ust. 1 pkt 1 oraz za bezprzedmiotową w zakresie § 2 ust. 1 pkt 2 wnosząc o umorzenie postępowania z uwagi na wprowadzone do zaskarżonej uchwały zmiany w zakresie objętym skargą.
W uzasadnieniu swego stanowiska Rada zwróciła uwagę, iż § 2 ust. 1 pkt 2 został już zmieniony na mocy jej uchwały z dnia [...] listopada 2010r. Nr LXIV/113/2010, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa w dniu 11 stycznia 2011 r., która weszła w życie w dniu 25 stycznia 2011 r. Podnosiła, iż wskazana zmiana pozostaje w zgodzie z argumentacją skargi, bowiem nowa regulacja uzależnia ubieganie się o najem lokalu mieszkalnego z zasobów gminy od zamieszkiwania na jej terenie. W tym zakresie skarga pozostaje zatem bezprzedmiotowa.
Odnosząc się do zarzutu obejmującego § 2 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały Rada Miasta wskazała, że w dniu [...] lutego 2011 r. podjęła uchwałę Nr V/16/2011, zmieniającą kwestionowaną uchwałę z dnia [...] lutego 2004 r., uchylając zaskarżony przepis jej § 2 ust. 1 pkt 1.
Analogiczne stanowisko wyraził Burmistrz w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r.
Wezwany do odniesienia się do odpowiedzi na skargę i zajęcia aktualnego stanowiska procesowego Prokurator Rejonowy– w imieniu, którego działał Prokurator Okręgowy - pismem z dnia [...] marca 2011r. (nadesłanym 30 marca 2011 r.) cofnął skargę wnosząc o umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ppsa ze względu na podjęte przez Radę uchwały z dnia [...] listopada 2010 i [...] lutego 2011 r. zmieniające zaskarżoną uchwałę w zakresie objętym skargą oraz w zakresie jej § 5 ust.1 pkt 1 i 2. W uzasadnieniu wskazał iż cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani do pozostawienia w obrocie wadliwego aktu prawa miejscowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – powoływanej jako: "ppsa") skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten statuuje rządzącą postępowaniem sądowo-administracyjnym zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przyznaniem stronie postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (tak też: Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz (redakcja) (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2007, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis s. 872).
Sąd jest natomiast związany żądaniem strony, jeśli stwierdzi jego dopuszczalność tj. jeżeli cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zaś wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla sądu wiążąca.
Jak wynika z akt sprawy Rada Miejska, jeszcze przed wniesieniem skargi przez Prokuratora Rejonowego ([...] luty 2011r.), podjęła uchwałę z dnia [...] listopada 2010 r. Nr LXIV/113/2010 zmieniającą jej uchwałę z dnia [...] lutego 2004 r. Nr XVII/8/2004 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gmin. Uchwała z dnia [...] listopada 2010 r. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 1, poz. 25 z dnia 11 stycznia 2011 r. Tym samym weszła ona w życie w dniu 25 stycznia 2011 r. Uchwałą tą Rada zmieniła, zakwestionowany następnie przez Prokuratora, § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia [...] lutego 2004 r. w ten sposób, iż w miejsce wymogu nieposiadania tytułu prawnego do lokalu wprowadziła warunek zamieszkiwania na terenie Gminy (vide: § 1 pkt 1 uchwały Nr LXIV/113/10). Zmianie uległy również przepisy § 5 ust.1 i § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały z dnia [...] lutego 2004 r. jako konsekwencji nowelizacji § 2 ust.
1. W wyniku tej zmiany kryterium nieposiadania lokalu mieszkalnego przestało być warunkiem zawarcia umowy najmu, a stało się jednym z kryteriów decydujących o kolejności zawierania umowy najmu. Wejście w życie z dniem 25 stycznia 2011 roku (tj. przed wniesieniem skargi) wskazanej zmiany oznacza, że od tego momentu w obrocie nie pozostaje już regulacja uchwały, zakwestionowana późniejszą skargą Prokuratora.
Nadto w wyniku podjęcia przez Radę Miejską uchwały Nr V/15/2011 z dnia [...] lutego 2011 r. skreśleniu uległ pkt 1 § 2 uchwały Rady z dnia [...] lutego 2004 r. Nr XVII/8/2004. Wprawdzie nie doszło jeszcze do ogłoszenia uchwały z dnia [...] lutego 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa, to wobec niewszczęcia przez Wojewodę postępowania nadzorczego wobec tejże uchwały (co wynika z ustaleń Sądu k. 47) uchylenie zaskarżonej uchwały nastąpi automatycznie z upływem 14 dni od opublikowania jej w dzienniku urzędowym, skutkując eliminacją z obrotu prawnego zaskarżonej jednostki redakcyjnej. Tym samym uznać należało, że cofnięcie skargi nie doprowadzi do obejścia prawa, czy też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł jak w sentencji postanowienia.