Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) po rozpatrzeniu odwołania R.T. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia R.T. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM,A1,A2,A,B,B1, B+E,C,C1,C+E,C1+E,T do czasu ustania przyczyn powodujących jego cofnięcie. W podstawie prawnej tej decyzji Kolegium powołało art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.; dalej u.k.p.) oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 76, art. 73, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2020r., poz. 256 ze zm.; dalej k.p.a.).
1.1. Stan tej sprawy wynikający z akt administracyjnych jest następujący: decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Starosta cofnął R.T. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B, B1, B+E, C, C1, C+E, C1+E, T. powołując się na art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Przyczyną wydania tej decyzji było to, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2015 r. w sprawie [...] orzeczono wobec R.T. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy, z uwagi na to, że kierował pojazdem znajdującym się w stanie po użyciu alkoholu.
W związku z tym organ I instancji, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 lit. a u.k.p. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne. R.T. poddał się wymaganym badaniom. W wyniku badań wykonanych w dniu [...] grudnia 2016 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy stwierdzono u R.T. istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (orzeczenie lekarskie nr [...]). Od tego orzeczenia R.T. złożył odwołanie do Instytutu Medycyny Ws. Pismem z dnia [...] października 2017 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy został poinformowany przez jednostkę odwoławczą, że kierowca nie zgłosił się na badanie odwoławcze w wyznaczonym terminie i nie występował o zmianę tego terminu.
W związku z powyższym dokumentacja została odesłana, a orzeczenie lekarskie uzyskało walor ostateczności. Organ I instancji uznając negatywne dla strony wyniki przeprowadzonych przez ośrodek wojewódzki badań za ostateczne, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie objętym decyzją.
- 1.2. Decyzja ta stała się przedmiotem odwołania rozpatrzonego jak wskazano na wstępie decyzją SKO z dnia [...] września 2020 r. Jak jednak wynika z akt sprawy decyzja Starosty z dnia [...] stycznia 2020 r. była czwartą decyzją tego organu w tym przedmiocie i na tej samej podstawie. Trzy poprzednie decyzje Starosty: z dnia [...] listopada 2017 r., [...] kwietnia 2018 r. oraz [...] grudnia 2018 r. (k. 26, 42 i 61 akt administracyjnych), również cofające uprawnienie na skutek złożonych przez skarżącego odwołań, zostały uchylane przez SKO do ponownego rozpoznania z przyczyn proceduralnych. Zasadniczą przyczyną uchyleń, co wynika z treści uzasadnienia decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2018 r., (k. 51), z dnia [...] września 2018 r. (k.
- 33) oraz [...] lutego 2019 r. (k.
- 23) była nieprawidłowość w doręczeniu stronie (skarżącemu), w trybie zastępczym uregulowanym w art. 44 k.p.a. decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie, co warunkowało uruchomienie trybu cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. Zdaniem Kolegium, wyrażonym zwłaszcza w uzasadnieniach decyzji z dnia [...] września 2018 r. (k. 33, s. 8-10) oraz [...] lutego 2019 r. (k. 23, s. 6-10) doręczenie decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2016 r. kierującej R.T. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 44 k.p.a., gdyż doręczenie to nastąpiło przez pozostawienie przesyłki w placówce pocztowej (tzw. awizo – nie podjęto w terminie), co organ I instancji uznał nieprawidłowo za skuteczne, mimo że na kopercie tej przesyłki odnotowano tylko jednokrotne awizowanie (kopertę tę dołączono do decyzji na k. 75 i oznaczono numerami 32 i 33).
Z tych względów Kolegium dwukrotnie zobowiązywało organ I instancji do ponownego doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2016 r. kierującej R.T. na badania lekarskie, co skutecznie nastąpiło dopiero w dniu [...] kwietnia 2019 r., jako że przesyłkę z tą decyzją odebrał dorosły domownik (dowód doręczenia został dołączony do decyzji na k. 75 i oznaczony numerem 31).
Z akt sprawy wynika również, że po dokonanym w dniu [...] kwietnia 2019 r. doręczeniu decyzji o skierowaniu na badania lekarskie pełnomocnik skarżącego złożył od niej w terminie odwołanie, które to zostało rozpatrzone decyzją SKO z dnia [...] września 2019 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2016 r. o skierowaniu na badania lekarskie (k. 12).
1.3. Utrzymując w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia stronie uprawnienia do kierowania pojazdami Kolegium wskazało, że warunkiem wydania tej decyzji jest ostateczne orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami, wydane przez właściwą placówkę, na podstawie ostatecznej decyzji o skierowaniu na takie badania podkreślając, że kwestia sporna w sprawie sprowadza się do tego, czy orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] stwierdzające u R.T. istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami we wskazanych kategoriach jest ostateczne. R.T. wykonał te badania lekarskie, a po ich negatywnym wyniku złożył odwołanie, co skutkowało przekazaniem dokumentacji do jednostki odwoławczej. Jednostka ta - Instytut Medycyny Wsi wyznaczyła termin badań, na który nie stawił się skarżący.
Jak podkreślono w decyzji strona nie kwestionuje w odwołaniu skuteczności zawiadomienia o terminie kolejnego badania wskazuje natomiast, że nie stawienie się na wyznaczony termin badania odwoławczego było skutkiem błędu strony wywołanego faktem, iż niewłaściwie zrozumiał działania organu, a mianowicie to, że badanie to wiązał z równolegle prowadzonym postępowaniem w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Postępowanie to zostało umorzone i skarżący, jak twierdzi się w odwołaniu (wątek ten powiela również skarga do sądu w niniejszej sprawie), utożsamił umorzenie tego postępowania z kwestią badań lekarskich. Kolegium, jak to wskazano w uzasadnieniu decyzji, "wychodząc naprzeciw stronie, podjęło działania mające na celu umożliwienie stronie wykonanie spornych badań ponownie. Na skutek jednak prowadzonych postępowań wyjaśniających ustalono, iż wykonanie badań w trybie odwoławczym nie jest już możliwe".
1.4. Odnosząc się do kwestii ostateczności decyzji o skierowaniu na badania lekarskie Kolegium wskazało, że fakt zaś skutecznego doręczenia skierowania na badania na obecnym etapie "jest już oczywisty". Podkreślono, że "po pierwsze skierowanie to odebrał fizycznie pełnomocnik strony i na tej podstawie przeprowadzone zostały badania. Ponadto - w związku z wytycznymi tut. Kolegium - ponownie skutecznie doręczono decyzję o skierowaniu na badania z dnia 25 stycznia 2016 r. (decyzja ostateczna)". Zastosowanie w sprawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. było, zdaniem Kolegium, uzasadnione, gdyż u strony stwierdzono na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
Z tych też względów Kolegium nie uwzględniło wniosków dowodowych pełnomocnika strony o przesłuchanie świadków na okoliczność nieprzeprowadzenia badań lekarskich. Wskazano tu, że strona miała wyznaczony termin na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się na ich temat, czego nie uczyniono. Wskazano też, że mimo próby ponownych badań WOMP odmówił ponownego przeprowadzenia badań na podstawie skierowania z 2016 r. z uwagi na fakt, że badanie to było już wykonane. Nie jest możliwe także ponowne przeprowadzenie badań odwoławczych.
2. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu, pełnomocnik skarżącego zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., w całości zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące i błędne rozpatrzenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, w szczególności wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka S.T. i dowolne ustalenie, że dokument zatytułowany orzeczenie lekarskie nr [...] może stanowić podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, nie będąc orzeczeniem ostatecznym i wydanym na podstawie ostatecznej decyzji o skierowaniu na badania, tym samym z naruszeniem procedury, a w konsekwencji nieuwzględnienie słusznego interesu strony,
2) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit a i pkt 3 lit. a u.k.p. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w szczególności polegającego na wyjaśnieniu wyłącznie czy skarżący poddał się ponownemu badaniu lub podjął w tym kierunku działania w sytuacji gdy skarżący starał się po doręczeniu mu skierowania na badanie poddać się mu po raz pierwszy,
3) art. 8 § 1 art. 9 k.p.a. przez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób wprowadzający stronę w błędne przekonanie co do możliwości przeprowadzenia pierwszego badania lekarskiego po skutecznym doręczeniu skierowania na to badanie, przez wydanie kolejno sprzecznych decyzji, z których dwie decyzje SKO uznawały, że skarżącemu nie doręczono skutecznie skierowania na badania by ostatnia decyzja SKO uznawała, że takie skierowanie skutecznie doręczono jeszcze przed badaniem;
4) art. 81a § 1 k.p.a. przez nierozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących orzeczenia lekarskiego nr [...] co do jego ostateczności i prawidłowości wydania na korzyść strony, w sytuacji gdy orzeczenie zostało wydane jeszcze przed skutecznym skierowaniem skarżącego na badanie, a zatem poza trybem przewidzianym ustawą i rozporządzeniem,
5) art. 33 k.p.a. przez uznanie za pełnomocnika skarżącego w sprawie prowadzonej przez Starostę pod numerem [...] J.T., pomimo braku zgłoszenia tej osoby w charakterze pełnomocnika i nie przedłożenia pełnomocnictwa,
6) naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. przez błędne zastosowanie w sprawie tej podstawy prawnej w związku z faktem, że organ nie dysponował ostatecznym, ani aktualnym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami;
7) art. 2 i 7 Konstytucji RP przez pozbawienie skarżącego prawa, polegające na cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami samochodowymi na podstawie dokumentu wydanego poza trybem określonym w ustawie i rozporządzeniu.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wraz ze zwrotem kosztów.
- 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych, co w tej sprawie ma zasadnicze znaczenie, sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, gdyż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanymi w niej podstawami prawnymi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana, po zawiadomieniu stron i umożliwieniu im wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem orzeczenia na posiedzeniu niejawnym, zarządzonym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).
5. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści.
Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią.
6. Kwestia związania organu takim orzeczeniem lekarskim dotyczy jednak sytuacji, gdy jest to orzeczenie wydane we właściwym trybie czyli w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie przedmiotowej decyzji. Jak trafnie wskazuje to na wstępie rozważań Kolegium, choć nie wyciąga z tego na tle stanu faktycznego sprawy właściwych konsekwencji, warunkiem wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest ostateczne orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami wydane przez właściwą placówkę na podstawie ostatecznej decyzji o skierowaniu na takie badania.
Problem sprawy polega na tym, że w jej stanie pojawia się co najmniej istotna wątpliwość, co do tych warunków czyli ostateczności decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Stan ten bowiem jest taki, co stwierdzało Kolegium uchylając kilkakrotnie decyzję organu I instancji wydane w niniejszej sprawie, i co sąd w pełni potwierdza, że decyzja o skierowaniu strony na badania lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r. została stronie skutecznie doręczona dopiero 11 kwietnia 2019 r. Wcześniejsze doręczenie, które organ I instancji uznał za zgodne z prawem i na tej podstawie skierował tę decyzję do organu lekarskiego (czego konsekwencją były badania przeprowadzone w dniu [...] grudnia 2016 r. i wydane orzeczenie nr [...]), nie było skuteczne co oznacza, że decyzja o skierowaniu strony na badania lekarskie nie weszła do obrotu i nie mogła wywoływać skutków prawnych wobec strony. Z dokumentu dowodu doręczenia, opisanego wyżej w stanie faktycznym sprawy ewidentnie wynika, że decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie była tylko raz awizowana, co w oczywisty stanowi jaskrawe naruszenie art. 44 § 3 k.p.a., wykluczając możliwość uznania skuteczności dokonania tego doręczenia (art. 44 § 4 k.p.a.).
Wobec tych ustaleń, poczynionych przez Kolegium w poprzednich za niezrozumiałe należy uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że fakt skutecznego doręczenia skierowania na badania jest "oczywisty", bo "po pierwsze skierowanie to odebrał fizycznie pełnomocnik strony i na tej podstawie przeprowadzone zostały badania". Żadne bowiem doręczenie pełnomocnikowi decyzji w sprawie skierowania na badanie lekarskie nie nastąpiło. Decyzja ta wobec niepodjęcia, co opisano wyżej, była nieprawidłowo awizowana, a drugie już skuteczne doręczenie nastąpiło dopiero wskutek realizacji wskazań zawartych w decyzjach kasacyjnych Kolegium z dnia [...] września 2018 r. oraz [...] lutego 2019 r. (trudno też zrozumieć dlaczego organ I instancji już po wskazaniach zawartych w decyzji z dnia [...] września 2018 r. nie zrealizował doręczenia).
7. W ocenie sądu rażący błąd popełniony przez organ I instancji przy I doręczeniu, a polegającym na uznaniu go za prawidłowe i wywołujące skutki przewidziane art. 44 § 4 k.p.a. nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla strony, której ograniczono w ten sposób prawo do skorzystania ze środków prawnych (wniesienia odwołania od decyzji o skierowaniu na badania lekarskie). To, że skarżący na te badania się dobrowolnie udał nie zmienia tego, że w dacie ich prowadzenia i wydania orzeczenia lekarskiego, decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie nie była ostateczna, a zatem nie było podstaw do przeprowadzenia takich badań. Zgodnie bowiem z obowiązującym w poprzednim stanie prawnym w dacie przeprowadzenia badań przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014 r. poz. 949 ze zm.) i zawartym w nim § 2 "osoba posiadająca skierowanie zgłasza się na badanie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania skierowania na to badanie". Przez skierowanie to należy rozumieć w tym przypadku decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaną przez Starostę na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p. Decyzji tej skarżący w dacie badań nie mógł formalnie "posiadać", bo nie była mu jeszcze doręczona, a to, że organ lekarski wdrożył procedurę orzeczniczą z powodu błędnego uznania przez organ I skuteczności jej doręczenia, tego nie może zmieniać.
W takiej sytuacji względy gwarancyjne nie pozwalają, zdaniem sądu, na wyprowadzanie z treści orzeczenia wydanego na podstawie decyzji nie wywołującej jeszcze skutku prawnego wobec strony, negatywnych dla niej i istotnych prawnie konsekwencji. Sanowaniu tego stanu, a zatem wydanego orzeczenia lekarskiego przez późniejsze skuteczne doręczenie (które dokonało się ponad 3 lata później) nie jest dopuszczalne, bo prowadziłoby do wstecznego wywoływania skutków prawnych z decyzji nie wprowadzonej do obrotu, a zawierającej treści ograniczające prawo jednostki.
Nadto wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Starosty z [...] lipca 2016 r. o sprostowaniu decyzji o skierowaniu na badania [...] stycznia 2016 r. w zakresie kategorii sprowadzające się do uzupełnienia skierowania o kategorie prawa jazdy nie ujętych w decyzji (por. k 74). Pierwotna decyzja obejmowała tylko badania w zakresie kategorii B, a faktyczne badania i ich wynik (orzeczenie lekarskie) dotyczy tej i innych kategorii. Pomijając już dopuszczalność takiego sprostowania, co nie podlega ocenie w tej sprawie, z akt administracyjnych i dowodów doręczenia nie wynika, czy to postanowienie było (razem z decyzją) podstawą przeprowadzenia badań lekarskich.
Zauważyć też należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r. została przez stronę zaskarżona, ale dopiero po skutecznym doręczeniu czyli w 2019 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO w dniu [...] września 2019 r., nr [...] (k. 12). Decyzję te co wynika z akt skierowano do pełnomocnika strony adwokata R.J., ale w aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia. Stąd sąd nie mógł ustalić, czy decyzja SKO w tej kwestii jest ostateczna.
8. W ocenie sądu taka ilość i skala popełnionych w kontrolowanym postępowaniu naruszeń prawa, zwłaszcza przez organ I instancji, sprawia, że niedopuszczalne było w sprawie oparcie się na wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2016 r., skoro w tamtym czasie na skarżącym nie spoczywał taki obowiązek wobec niedoręczenia mu decyzji o skierowaniu na te badania. Dodatkowo wskazać należy, że nawet przyjmując, że orzeczenie to może być sanowane przez późniejsze doręczenie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, to fakt doręczenia tej decyzji dopiero 3 lata później, jej prostowania oraz nakładanie się w sprawie trzech postępowań (niniejszego, dotyczącego skierowania na badania oraz prowadzonego równolegle, a umorzonego następnie, jako bezprzedmiotowe postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy) powoduje, że uchybienia te, (sprowadzające się do naruszenia zasad określonych w art. 8 i 9 k.p.a.) mogły mieć istotny wpływ na nieskorzystanie przez stronę z drogi odwoławczej od orzeczenia lekarskiego wydanego przez orzeczników I instancji. W aktach sprawy nie ma zresztą dowodu na to, że skarżący był o tych badaniach zawiadomiony, a ustalenia kolegium bazują tylko na tym, co podał organ wojewódzki i czemu wyraźnie nie zaprzeczył skarżący.
9. Mając na uwadze specyficzny i zawiniony wyłącznie przez organy stan sprawy należy uznać, że z przyczyn proceduralnych, nie związanych z oceną treści badania lekarskiego przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2016 r., ani kompetencji lekarzy orzeczników, wydany po tych badaniach dokument nie może zostać uznany za ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 103 ust 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Tym samym badanie te należy powtórzyć, co zrealizować się musi przez wystąpienie organu do właściwej jednostki o ich przeprowadzenie z zachowaniem procedury określonej w aktualnie obowiązującym rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2213). W zależności od ostatecznego wyniku tego badania albo tego, że strona mimo właściwego skierowania w przewidzianym w § 2 rozporządzenia terminie im się nie podda, organ podejmie odpowiednią decyzję do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Konieczne jest jednak przed tym wyjaśnienie przez organy kwestii ostateczności decyzji o skierowaniu strony na badania lekarskie.
10. Z tych względów stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 8, 9, 77 § 1 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz związane z tym naruszenie przepisów prawa materialnego art. 103 ust 1 pkt 1 lit. a u.k.p. w zw. z § 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców należało uchylić zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a.), a ze względu na rozmiar i skutki stwierdzonych naruszeń prawa, również decyzję ją poprzedzającą (art. 135 p.p.s.a.). Z tych też względów nie ma potrzeby odnoszenia się do zarzutów skargi, które nie dotyczą rozważanych wyżej kwestii.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracyjne (w tym również organ lekarski) będą związane przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną i zrealizują zawarte w nim wskazania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a.