Uzasadnienie
Wnioskiem [...] zwrócił się do Prezydenta N. o wymeldowanie L.L. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w N.. Prezydent N. po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją [...] odmówił wymeldowania L.L. z pobytu stałego w w/w lokalu. Wojewoda Lubuski po rozpoznaniu odwołania E.L., decyzją [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta N. W dniu 7 sierpnia 2007r. wpłynął do Prezydenta N. wniosek E.L. o wymeldowanie L.L. z pobytu stałego przy ul. [...] w N.. Wnioskodawca wyjaśnił, że L.L. od lutego 2006r. nie przebywa w przedmiotowym lokalu i nie dokonuje żadnych opłat związanych z utrzymaniem mieszkania. E.L. podał ponadto, że mieszkanie wymaga obecnie remontu i modernizacji a L.L. nie interesuje się stanem mieszkania. Wyjaśnił, że sam ponosi wszelkie koszty związane z czynszem "liczonym na 2 osoby", gdy tymczasem w lokalu mieszka tylko jedna osoba. E.L. wskazał również, że z uwagi na zameldowanie w lokalu L.L. nie może zamienić mieszkania na mniejsze, czy też wykupić mniejszego lokalu.
Pismem z dnia [...] Prezydent N. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania.
Decyzją [...] Prezydent N. -działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 3 kpa, odmówił wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania L.L. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w N., zakończonego decyzją ostateczną [...]. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że ze złożonych w sprawie wyjaśnień jednoznacznie wynika, że stan faktyczny nie uległ zmianie. Organ podał, że jako nową okoliczność w sprawie E.L. podaje to, że L.L. od lutego 2006r. nie przebywa w lokalu, nie dokonuje żadnych opłat związanych z utrzymaniem mieszkania. W ocenie organu nie stanowi to nowej okoliczności w sprawie, co potwierdzają zgodnie strony postępowania. Okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę nie spełniają więc przesłanek, które zawiera art. 145 § 1 kpa. Brak jest zatem jakichkolwiek pozytywnych przesłanek wznowienia postępowania, co skutkuje odmową wznowienia postępowania.
Z powyższą decyzją nie zgodził się E.L. i złożył od niego odwołanie do Wojewody Lubuskiego. W odwołaniu E.L. podtrzymał swoje argumenty przemawiające za wymeldowaniem L.L. z pobytu stałego, przedstawione we wniosku z dnia 7 sierpnia 2007r.
Wojewoda Lubuski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 kpa, decyzją [...], utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści wniosku jaki złożył E.L. wynika, że L.L. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] i nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. Nie są to jednak nowe okoliczności i dowody w sprawie. Organ II instancji wskazał, że w poprzednim wniosku jaki złożył skarżący zawarte są te same przesłanki dla których skarżący chciał wymeldować byłą żonę. Organ podkreślił, że zarówno dla organu l jak i II instancji w dniu wydawania decyzji w/w przesłanki były znane i oba organy stwierdziły jednoznacznie, że L.L. spornego lokalu nie opuściła dobrowolnie lecz na skutek nagannego zachowania się skarżącego, który znęcał się fizycznie i psychicznie (wyrok w zawieszeniu). Tak więc w ocenie organu II instancji brak jest podstaw do wznowienia postępowania w przedmiocie wymeldowania L.L., gdyż nie został spełniony art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
W skardze na decyzję Wojewody Lubuskiego E.L. zarzucił decyzji organu l i II instancji niezgodność z prawem. Skarżący podał, że od lutego 2006r. L.L. nie przebywa w lokalu. Wyjaśnił, że zabrała ona swoje rzeczy osobiste, część wyposażenia mieszkania, meble itd. Skarżący wskazał, że zamierza zawrzeć nowy związek małżeński i założyć nową rodzinę, oraz przygotować mieszkanie aby "stworzyć odpowiednie warunki do normalnej egzystencji, aby godnie i w spokoju przeżyć resztę życia".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że prowadzone postępowanie administracyjne przez organ l instancji po złożeniu ponownie przez E.L. wniosku o wymeldowanie L.L. z miejsca pobytu stałego winno zakończyć się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania. Organ podał, że brak było podstaw do wznowienia postępowania przez organ l instancji, gdyż w złożonym wniosku strona nie żądała wznowienia postępowania. Organ II instancji przyznał, że rozpatrując sprawę nie dostrzegł tego błędnie załatwił sprawę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych przez skarżącego. Należy podkreślić, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z treści pisma skarżącego, które do organu l instancji wpłynęło w dniu 7 sierpnia 2007r, skarżący domagał się wymeldowania L.L. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w N.. Z pisma tego nie wynika, iż skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzją organu l instancji z dnia 14 lutego 2007r. o odmowie wymeldowania L.L. z pobytu stałego. Organy administracji publicznej nie rozważyły należycie wniosku skarżącego. Skoro bowiem skarżący nie żądał wznowienia postępowania, brak było podstaw do zastosowania przez organ l instancji art. 149 § 3 kpa (z uwagi na to, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa) i odmowy wznowienia postępowania. Powyższe oznacza, iż organ l instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącego z dnia 7 sierpnia 2007r.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzekł jak w sentencji wyroku.