Uzasadnienie
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 200 zł, E.Ł. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. E.Ł. wskazał, że otrzymuje emeryturę w wysokości 783,27 zł (netto) oraz przedstawił koszty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz 196,20 zł, prąd 70 zł, gaz 42 zł) i spłatą kredytu (88 zł).
Wniosek okazał się zasadny.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (FZ 478/04, niepublikowane) stwierdził, że opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia.
W niniejszej sprawie fakty podane przez E.Ł. świadczą o jego trudnej sytuacji materialnej. Skarżący pobiera bowiem niewielka emeryturę (783,27 zł) a same wydatki z tytułu eksploatacji mieszkania wynoszą miesięcznie około 250 zł. W świetle zasad współżycia społecznego nie winna budzić wątpliwości teza, iż posiadane przez skarżącego środki wystarczają jedynie na zabezpieczenie zupełnie podstawowych potrzeb życiowych.
Analiza sytuacji majątkowej E.Ł. prowadzi zatem do wniosku, że skarżący nie posiada możliwości pokrycia kosztów sądowych.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.