Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako dalej jako WITD) – powołując się na art. 92a ust. 1, 3 i 6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 1907 ze zm. – określanej dalej jako u.t.d.), Ip. 5,2.1, Ip. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.3.11, lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 lit. g, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 561/2006), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j.
Dz.U z 2013 r., poz. 567 – określanej dalej jako u.c.p.k.), § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców (Dz. U nr 159, poz. 1128 – określanego dalej jako r.c.p.d.) - nałożył na M sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 4850 zł.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone w trakcie kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach od [...] lipca 2016 r. do [...] września 2016r. naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, skróceniu tygodniowego czasu, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k. oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] lipca 2015r. do dnia [...] lipca 2016r. Strona posiada licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz zatrudniała w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio 3 kierowców.
Odwołanie od tej decyzji złożyła M sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym niezastosowaniu normy zawartej w pkt 3 preambuły w zw. z art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 581/2010) stanowiącej, iż określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, która powinna być zastosowana w związku z normą z § 4 r.c.p.d.;
- 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w okresie od godziny 02:03 dnia [...] stycznia 2016 r. do godziny 09:58 dnia [...] stycznia 2016 r. kierowca A.P., przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 29 minut, podczas gdy w rzeczywistości od godziny 02:03 do 5:04 był on dowożony do pojazdu znajdującego się poza bazą skarżącej i tym samym okres ten jako czas dyżuru kierowcy nie podlegał uwzględnieniu przy wyznaczaniu obowiązkowych odpoczynków kierowcy.
Na tej podstawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieudzielenia kierowcy A.P. przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k., w okresie od godziny 02:03 do godziny 09:58 dnia [...] stycznia 2016 r. (tj. nałożenia kary w wysokości 300 zł) oraz w części dotyczącej naruszenia obowiązku wczytywania wymaganych danych z kart kierowców – B.K. i A.P. (tj. nałożenia kary w wysokości 2 x 500 zł). Przy czym z uzasadnienia odwołania wynika, iż skarżąca spółka zakwestionowała w istocie nałożenie kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart następujących kierowców:
- - A.P. wskazując, iż w okresie od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] marca 2016 r. oraz od [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków, stąd w okresie między odczytami dokonanymi w dniach [...] marca 2016 r. i [...] kwietnia 2016 r. minęło 24 dni zarejestrowanej aktywności tego kierowcy;
- - J.Ż., wskazując, iż w dniu [...] maja 2016 r., od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. oraz od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków, stąd w okresie między odczytami dokonanymi w dniach [...] maja 2016 r. i [...] czerwca 2016 r. minęło [...] dni zarejestrowanej aktywności tego kierowcy;
Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako GITD) - powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – określanej dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 6 u.t.d., Ip. 5,2.1, Ip. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.3.11, lp. 8,4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8, art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006, art. 33 ust. 2, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1), art. 1 rozporządzenia nr 581/2010 - utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 6 u.t.d., wskazując, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Następnie organ odniósł się do kolejnych naruszeń. I tak co do naruszenia wskazanego w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ przywołał art. 4 lit. d rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Wskazał również, że stosownie do art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku.
Przerwę tę może zastąpić przerwa o długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa o długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Lp. 5.2 załącznika do u.t.d. sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut (lp. 5.2.1) oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut (lp. 5.2.2)
Zdaniem organu odwoławczego zostało udowodnione na podstawie danych z kart kierowców oraz wykresówek, iż kierowca A.P.:
- 1. w dniu [...] marca 2016 r. prowadził pojazd przez 4 godz. i 50 min. w okresie od godz. 11:55 do godz. 18:36, przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 min;
- 2. w dniu [...] kwietnia 2016 r. prowadził pojazd przez 5 godz. w okresie od godz. 14:13 do godz. 19:59., przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 min.
W związku z tym wymierzono karę 150 zł za każde powyższe naruszenie.
Natomiast odnośnie naruszenia wskazanego w lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. skrócenia dziennego czasu odpoczynku, organ przywołał art. 4 lit. f rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Wskazał także, że w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.
Zgodnie zaś z lp. 5.3 załącznika do u.t.d. skrócenie dziennego czasu odpoczynku sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (lp. 5.3.1) oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.3.2).
Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego zdaniem organu odwoławczego wynika, iż:
- 1. kierowca T.K. w dniu [...] marca 2016 r. o godz. 7:08 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwalny odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 8 godz. i 36 min. nieprzerwanego odpoczynku tj. od godz. 22:32 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 7:08 w dniu [...] marca 2016 r. W związku z powyższym kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 24 min. W związku z tym wymierzono karę 100 zł.
- 2. kierowca A.G.
- - w dniu [...] kwietnia 2016 r. o godz. 7:12 rozpoczął się 24-godzimiy okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach co najmniej 3 godz. i co najmniej 9 godz. W okresie tym kierowca odebrał drugą cześć odpoczynku o długości 7 godz. i 54 min., tj. od godz. 23:18 dnia [...] kwietnia 2016 r. do godz. 7:12 dnia [...] kwietnia 2016 r. W związku z powyższym kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 6 min. W związku z tym wymierzono karę 300 zł.
- - w dniu [...] kwietnia 2016 r. o godz. 7:16 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwalny odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 7 godz. i 35 min. nieprzerwanego odpoczynku tj. od godz. 23:41 w dniu [...] kwietnia 2016 r. do godz. 7:16 w dniu [...] kwietnia 2016 r. W związku z powyższym kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 25 min. Stąd wymierzono karę 300 zł.
- 3. kierowca A.P. w dniu [...] kwietnia 2016 r. o godz. 3:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwalny odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 8 godz. i 24 min. nieprzerwanego odpoczynku tj. od godz. 18:42 w dniu [...] kwietnia 2016 r. do godz. 3:06 w dniu [...] kwietnia 2016 r. W związku z powyższym kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 min. W konsekwencji wymierzono karę 100 zł.
Co do naruszenia wskazanego w lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, organ przywołał art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godzin, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:
- - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub
- - jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych.
W ocenie organu w toku postępowania udowodniono, że kierowca A.P. po przyjętym okresie rozliczeniowym od godz. 00:00 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 23:59 w dniu [...] marca 2016 r. odebrał jedynie 39 godzin i 3 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 14:50 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 05:53 w dniu [...] marca 2015 r., podczas gdy kierowca powinien odebrać 45 godz. nieprzerwanego odpoczynku. W związku z powyższym kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 5 godz. i 57 min. Stąd wymierzono karę 550 zł.
Odnośnie naruszenia wymienionego w lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. nieudzielenia przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k. organ wskazał, że w myśl art. 13 ust. 1 i 2 u.c.p.k., po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Treść lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje karą pieniężna w wysokości 300 złotych za nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k.
W toku postępowania zaś ustalono, że kierowca A.P. nie odebrał wymaganej przepisami przerwy w pracy:
- - w okresie od godz. 02:03 w dniu [...] stycznia 2016 r. do godz. 09:58 w dniu [...] stycznia 2016 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 29 min.; we wskazanym okresie kierowca wykonywał pracę przez 7 godz. i 29 min.
- - w okresie od godz. 06:58 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 15:51 w dniu [...] marca 2016 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 2 godz. i 23 min; we wskazanym okresie kierowca wykonywał pracę przez 8 godz. i 23 min.
- - okresie od godz. 05:53 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 13:41 w dniu [...] marca 2016 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 33 min; we wskazanym okresie kierowca wykonywał pracę przez 7 godz. i 33 min.
- - w okresie od godz. 08:14 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 17:01 w dniu [...] marca 2016 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 42 min; we wskazanym okresie kierowca wykonywał pracę przez 7 godz. i 42 min.
Stąd wymierzono karę po 300 zł za każde z tych naruszeń – łącznie 1200 zł.
Organ podkreślił, iż przedsiębiorca nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie, iż okres innej pracy o którym pisze jest okresem dyspozycyjności. Ponadto przywołał art. 9 ust. 2 u.c.p.k., zgodnie z którym do czasu dyżuru zalicza się przerwy przeznaczone na odpoczynek o których mowa w art.
- 13. Zatem rozumienie art. 13 u.c.p.k. przytoczone przez pełnomocnika strony odwołującej – zdaniem organu odwoławczego - jest błędne.
W odniesieniu do powyżej opisanych naruszeń organ zaznaczył, iż przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek lub wydruków z adnotacjami dotyczącymi art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 albo nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.
W odniesieniu do naruszenia wskazanego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.
Zgodnie natomiast z § 4-6 r.c.p.d. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera:
- 1) co najmniej raz na 28 dni;
- 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;
- 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;
- 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;
- 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.
Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 r.c.p.d. stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że przy obliczaniu dni potrzebnych do sczytania danych z karty kierowcy wziął pod uwagę rozporządzenie nr 581/2010 i za podstawę przyjął dni zarejestrowanej działalności zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14, podkreślając, iż według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010 okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu.
Powyższe – jak wyjaśnił organ - stanowiło podstawę ustalenia, że w odniesieniu do kierowcy A.G. karta kierowcy została odczytana w dniach: [...] marca 2016 r., a następnie w dniach [...] maja 2016 r. i [...] maja 2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy ustalono, że od pierwszego odczytu do kolejnego upłynęło 45 dni zarejestrowanej działalności, a tym samym w dniu [...] kwietnia 2016 r. upłynął 28 dzień, w którym należało dokonać odczytu.
W odniesieniu do kierowcy B.K. ustalono, że karta kierowcy została odczytana w dniach: [...] kwietnia 2016 r., a następnie w dniu [...] lipca 2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy ustalono, że od pierwszego odczytu do kolejnego upłynęło 92 dni zarejestrowanej działalności, a tym samym w dniu [...] kwietnia 2016 r. upłynął 28 dzień, w którym należało dokonać odczytu.
W odniesieniu natomiast do kierowcy A.P. ustalono, że karta kierowcy została odczytana w dniach: [...] marca 2016 r., a następnie w dniu [...] kwietnia 2016 r. i [...] maja 2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy ustalono, że od pierwszego odczytu do kolejnego upłynęło 37 dni zarejestrowanej działalności. Tymczasem w dniu [...] kwietnia 2016 r. upłynął 28 dzień, w którym należało dokonać odczytu.
Natomiast w odniesieniu do kierowcy J.Ż. ustalono, że karta kierowcy została odczytana w dniach: [...] maja 2016 r., a następnie w dniu [...] czerwca 2016 r. i [...] lipca 2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy ustalono, że od pierwszego odczytu do kolejnego upłynęło 44 dni zarejestrowanej działalności. Zatem w dniu [...] czerwca 2016 r. upłynął 28 dzień, w którym należało dokonać odczytu.
W związku z powyższym organ uznał, iż zasadnie wymierzono karę w wysokości 500 zł od każdego kierowcy – łącznie 2000, zł. Jednocześnie organ podkreślił, iż organy obu instancji ustaliły powyższe naruszenia obliczając dni zarejestrowanej działalności.
Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła dowodów uzasadniających zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d., a w zgromadzonym materiale dowodowym organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tych przepisów, natomiast wskazane przez stronę w odwołaniu wyliczenia dotyczące przerwy dzielonej nie są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006.
Ponadto GITD stwierdził, że postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. WITD działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. spółka M – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zarzuciła powyższej decyzji GITD naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a ściślej niezastosowanie normy zawartej w pkt 3 preambuły w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 581/2010, która winna być zastosowana w związku z normą z § 4 r.c.p.d. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że w jej ocenie w następstwie zastosowania normy zawartej w pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, ustalenia w zakresie zachowania 28-dniowego terminu pomiędzy odczytami z kart kierowców, winny być dokonywane wyłącznie na podstawie dni zarejestrowanej aktywności. W związku z tym nie doszło do naruszenia norm prawa przewozu drogowego w przypadku:
- - kierowcy A.P. - odczyty zostały bowiem dokonane w dniach [...] marca 2016 r. i [...] kwietnia 2016 r.; w tym czasie okres aktywności kierowcy to 24 dni., w dniach od [...] marca 2016 r. do [...] marca 2016 r. oraz od [...] kwietnia 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków.
- - J.Ż. - odczyty zostały bowiem dokonane w dniach [...] maja 2016 r. i [...] czerwca 2016 r.; w tym czasie okres aktywności kierowcy to 27 dni, w dniach [...] maja 2016 r., od [...] maja 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. oraz od [...] czerwca 2016 r. do [...] czerwca 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków.
Zdaniem spółki nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o uwzględnienie wyłącznie dni zarejestrowanych danych na karcie kierowcy, co wynika również z art. 10 ust 5 lit a - i) rozporządzenia nr 561/2006, w którym określono obowiązki przedsiębiorstw transportowych w przedmiocie wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie.
Skarżąca odwołała się ponadto do wyroku NSA z dnia 5 maja 2016 r. o sygn. akt lI GSK 2719/14 w myśl którego z uwagi na zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym w zakresie dokonywanych odczytów kart kierowców oraz pojazdów rozporządzenie nr 581/2010 ma pierwszeństwo przed krajowym r.c.w.d. Zdaniem skarżącej NSA jednoznacznie uznał, iż praktyka organów administracyjnych polegająca na uwzględnianiu przy obliczeniach dni kalendarzowych (a więc nie dni zarejestrowanej aktywności kierowcy, o których mówi rozporządzenie nr 581/2010) jest sprzeczna z prawem, wskazując, iż dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku.
Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa. Tymczasem obliczenia organów administracyjnych zostały dokonane w oparciu o dni kalendarzowe, nie zaś o dni zarejestrowanej aktywności kierowcy. Do skargi załączona została tabela przedstawiająca poprawny sposób liczenia dni obejmujący dni zarejestrowanej aktywności oraz błędny oparty na dniach kalendarzowych, który jest stosowany przez organy administracyjne.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności) jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 p.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Mając na wadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92 ust. 3 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz nie może przekroczyć 15000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.
W ust. 6 tego artykułu wskazano natomiast, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Niesporne były - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku zarzutów w tym zakresie skarżącej spółki - poczynione przez organy ustalenia, a w konsekwencji stwierdzone następujące naruszenia obowiązków lub warunków przewozu:
1/ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 przez kierowcę A.P. w dniu [...] marca 2016 r. o 20 min. oraz w dniu [...] kwietnia 2016 r. o 30 min, co uzasadniało wymierzenie kar w wysokości po 150 zł (łącznie 300 zł) – zgodnie z l.p. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d;
2/ skrócenie dziennego czasu odpoczynku z naruszeniem art. 4 lit. g w zw. z art. 8 ust. 1 – 4 rozporządzenia nr 561/2006 przez kierowców: T.K. w dniu [...] marca 2016 r. o 24 min., A.G. w dniu [...] kwietnia 2016 r. o 1 godz. i 6 min., w dniu [...] kwietnia 2016 r. o 1 godz. i 25 min., A.P. w dniu [...] kwietnia 2016 r. o 36 min., co uzasadniało wymierzenie kar w łącznej wysokości 800 zł (4 x 100 zł o czas powyżej 15 min. do jednej godziny i 2x 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę), zgodnie z l.p. 5.3.1 i 5.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d;
3/ skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku z naruszeniem art. 4 lit. h oraz i w zw. z art. 8 ust. 1 i 6 rozporządzania nr 561/2006, przez kierowcę A.P. o 5 godzin i 57 min., co uzasadniało wymierzenie kary w łącznej wysokości 550 zł (1 x 50 zł o czas do jednej godziny i 5 x 100 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę, zgodnie z l.p. 5.4.1. i 5.4.2 załącznika nr 3 do u.t.d.;
4/ nieudzielanie przerwy, o której mowa art. 13 ust. 1 u.c.p.k. kierowcy A.P. w dniach [...] stycznia 2016 r., [...] marca 2016 r., [...] marca 2016 r. i [...] marca 2016 r., co uzasadniało wymierzenie kary po 300 zł za każde naruszenie, łącznie 1200 zł, zgodnie z l.p. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżąca spółka nie okazała podczas kontroli żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków Zgodnie bowiem z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Jednakże w taki sytuacji kierowca obowiązany jest wskazać powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.
Ponadto skarżąca spółka nie podnosiła ani też nie wykazała w toku postępowania żadnych okoliczności wskazanych w art. art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d., które zwalniałby ją z odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Choć postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, nie oznacza to jednak uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło.
Zatem w postępowaniu, którego celem jest skontrolowanie przestrzegania czasu pracy przez kierowców, na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy czas pracy i wypoczynku wymagany przepisami prawa był przestrzegany. Jeżeli natomiast strona, nie negując ustalonych przez organ naruszeń, wskazuje, że wystąpiły w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d., zwalniające ją z odpowiedzialności, to powinna je wykazać (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 399/15, wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08).
Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności nałożenia kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy Zgodnie z § 4 ust. 1 r.c.p.d. dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Brak jest w tym przepisie dookreślenia, czy są to dni kalendarzowe, czy dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Zgodnie natomiast z treścią punktu 3 preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010, określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie akceptowany jest obecnie pogląd, iż dniami zarejestrowanej działalności w świetle punkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006.
Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn.. II GSK 2396/14, wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2719/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2677/14).
Akceptując powyższe stanowisko przyjąć należy, że prawidłowa wykładnia omówionych przepisów uzasadnia wniosek, że postanowienia r.c.p.d. oraz rozporządzenia nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców są ze sobą komplementarne, a rozporządzenie nr 581/2010 doprecyzowuje jedynie zasady obliczania okresów na wczytanie danych z jednostki transportowej bądź karty kierowcy, czego w krajowym rozporządzeniu nie uregulowano. Mając zatem na uwadze treść punkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, należy przyjąć, że ustalając okres maksymalny 28 – dniowy okres na pobranie danych z karty kierowcy uwzględnia się wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż organy stwierdziły naruszenie obowiązku pobierania danych z kart kierowców w przypadku 4 kierowców, co skutkowało wymierzeniem kar za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po 500 zł – łącznie 2000 zł. O ile w przypadku dwóch kierowców tj. A.G. i B.K., skarżąca spółka nie kwestionowała, iż rzeczywiście doszło do pobrania danych z naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 1 r.c.p.d. interpretowanego w powiązaniu z pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010. Natomiast w odniesieniu do pozostałych dwóch kierowców, tj. A.P. i J.Ż. skarżąca spółka w odwołaniu od decyzji organu I instancji zakwestionowała zasadność stwierdzenia pobrania danych z kart z naruszeniem powyższego terminu, wskazując konkretnie dni, które jej zdaniem nie powinny być zaliczane do dni zarejestrowanej działalności. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest natomiast w tym zakresie całkowicie niejasne.
Organ wprawdzie dokonał rozróżnienia na dni kalendarzowe i dni zarejestrowanej działalności, powołując się na wspomniany powyżej wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015r., jednak wskazując ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców, zaliczył do nich wszystkie dni kalendarzowe występujące w okresie 28 dni od dnia ostatniego pobrania. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców. Na podstawie opisu zawartego zarówno w uzasadnieniu organu I instancji, jak i drugiej instancji nie sposób wywnioskować, jakiego rodzaju aktywność kierowcy wynikająca z ewidencji czasu pracy, uzasadniała zaliczenie do dni rejestrowanej działalności.
Co więcej do zarzutów w tym zakresie strony skarżącej organ odniósł się w sposób wyjątkowo lakoniczny stwierdzając na stronie 16 uzasadnienia, iż zarówno organ I Instancji, jak również organ II instancji ustalił powyższe naruszenie obliczając dni zarejestrowanej działalności. Nie wyjaśnił jednak dlaczego dni na które wskazywała strona należało zaliczyć do dni zarejestrowanej działalności, zwłaszcza w kontekście znajdujących się w aktach wykresów tygodniowych dotyczących kierowców wskazanych w odwołaniu, z których wynikają okresy w trakcie, których kierowcy nie prowadzili pojazdów.
Jednocześnie zaznaczyć należy, iż organ nie powiązał tych okresów z okresami odpoczynku wymaganymi przez przepisy rozporządzenia nr 561/2006. Oznacza to, iż stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślenia ponadto wymaga, iż konieczność precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń musi wynikać nie tylko z akt sprawy, lecz przede wszystkim z uzasadnienia decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.).
Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wskazując powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności, ale także wpływa na kontrolę merytoryczną aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1151/16). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanych regulacji, gdyż jak wskazano powyżej nie wynika z niego dlaczego przyjęto naruszenie powołanych wyżej przepisów o pobieraniu danych z karty kierowców. Ustalenia w powyższym zakresie przedstawione w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały, powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala natomiast na pełną weryfikację poprawności obliczenia nałożonej kary w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowców.
Tak skonstruowane uzasadnienie powoduje bowiem, iż decyzja w istocie nie poddaje się kontroli, na co wielokrotnie już wskazywano GITD w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1087/16, z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1021/16, wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 226/17, z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 379/16). Pamiętać bowiem należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu administracji w podejmowaniu rozstrzygnięć administracyjnych, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 270/16).
Należy ponadto zwrócić uwagę, iż organ odwoławczy - w przeciwieństwie do WITD - obliczając termin pobierania danych z karty kierowcy przyjmował jako początek biegu 28 dniowego terminu kolejnego pobrania dzień poprzedniego pobrania. Powołane powyżej przepisy krajowe i unijne przepisy regulujące kwestie pobierania takich danych nie wskazują sposobu obliczania terminów do dokonywania tych czynności. Zdaniem Sądu – stosując systemową wykładnię – należy sięgnąć w tym zakresie do przepisu art. 110 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 459 – określanej dalej jako k.c.) zgodnie z którym, jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin, nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe. Stosownie zaś do art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. W myśl § 2 powyższego artykułu jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II SA/Go 488/15).
Wprawdzie niedostateczność ustaleń organu nie pozwala stwierdzić, czy powyższe naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcie, jednakże w toku dalszego postępowania powinien uwzględnić powyższe stanowisko. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Przy czym w związku z tym, iż w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia, Sąd mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był uchylić decyzję w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię przepisów rozporządzenia nr 581/2010 r., jak i r.c.p.d. i dopiero po ustaleniu w sposób jednoznaczny ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, oceni ponownie czy skarżąca spółka naruszyła obowiązek pobierania danych z kart kierowców na skutek przekroczenia maksymalnego terminu 28 dni zarejestrowanej działalności kierowcy.