Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. działający z upoważnienia Starosty Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 151 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) w związku z art. 2 ust. l pkt 2 lit. c, art. 13 ust. 3 pkt l oraz art. 6 pkt 15 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), uchylił z urzędu decyzje wydane z upoważnienia Starosty Powiatu nr [...]:
- 1) z dnia [...] maja 2001 r. w sprawie uznania z dniem [...] maja 2001 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych,
- 2) z dnia [...] września 2001 r. w sprawie uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2001 r. w wyniku weryfikacji po jego utracie,
- 3) z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2001 r. i nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] grudnia 2001 r. oraz orzekł, że S.P. traci status osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2001 r.
W uzasadnieniu wskazano, że S.P. zarejestrował się w urzędzie pracy dnia [...] maja 2001 r. i w związku z rozwiązaniem umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron, prawo do zasiłku przysługiwało po upływie 90 dni od dnia rejestracji tj. od [...] sierpnia 2001 r. Następnie po dostarczeniu dokumentów potwierdzających staż pracy wynoszący 30 lat w tym 15 lat w warunkach szczególnych, przyznano prawo do zasiłku przedemerytalnego, który pobierano do [...] grudnia 2003 r. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. została przyznana ww. renta z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] marca 2003 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dniem 23 maja 2001 r. z powodu nabycia prawa do renty. S.P. nie był osobą bezrobotną.
W odwołaniu od powyższej decyzji S.P. zwrócił się o wyjaśnienie jego sytuacji, czy słusznie pozbawiono go zasiłku przedemerytalnego, skoro nie pobierał razem renty i zasiłku. Odwołujący się podkreślił, że rentę Sąd przyznał na dwa lata tj. od [...] kwietnia 2001 r. do [...] września 2001 r., z czego ZUS spłacił mu tylko za okres od [...] kwietnia 2001 r. do [...] września 2001 r., resztę kwoty przekazał natomiast do Urzędu Pracy.
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...], działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego., na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. l pkt 2 lit. c i art. 13 ust. 3 pkt l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu przeciwdziałaniu bezrobociu, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazał, że w związku z informacją z ZUS Inspektorat z dnia [...] stycznia 2004 r. stronie przyznano rentę od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] marca 2003 r. organ pierwszej instancji decyzja z dnia [...] stycznia 2004 r. orzekł o utracie z dniem [...] kwietnia 2003 r. prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego. W związku z odwołaniem strony organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, ponieważ stwierdził, iż organ pierwszej instancji naruszył procedurę administracyjną.
Zgodnie z powyższą decyzją organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 wznowił postępowanie z urzędu w stosunku do decyzji ostatecznych i decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. uchylił z urzędu decyzje ostateczne orzekając jednocześnie o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2001 r. Organ odwoławczy wskazał dalej, że zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają i zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach, z tym że do osób posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 24, art. 28, art. 28a, art. 29, art. 34 oraz art. 371 - 37o ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej ustawy, w zakresie dotyczącym świadczeń przedemerytalnych.
Natomiast art. 37 n ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że prawo do świadczenia przedemerytalnego ustaje z dniem, w którym osoba uprawniona przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. l pkt 2, z zastrzeżeniem ust.
2. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. l pkt 2 lit. c ustawy odwołujący się nie jest uprawniony do posiadania statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2001 r. w związku z przyznaniem renty za okres od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] marca 2003 r.
Zaskarżając powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] czerwca 2004 r. (data stempla pocztowego). S.P. wniósł o wnikliwe rozpatrzenie sprawy jego zasiłku przedemerytalnego, wskazując że w czasie kiedy był uprawniony do zasiłku przedemerytalnego przyznano mu rentę za okres wsteczny. Renta w momencie wypłaty już nie przysługiwała na dalszy okres, a skarżącego po 30 latach pracy (w tym 20 lat w warunkach szkodliwych) pozbawiono także prawa do zasiłku przedemerytalnego. Skarżący wskazał także, że z uwagi na swój wiek oraz zły stan zdrowia nie nadaje się do żadnej pracy.
Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187. poz. 1926) w zw. z § l pkt l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia l lipca 2005 roku - zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów. Sąd ten z dniem l lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Skarga okazała się zasadną w tym zakresie, w jakim pozwoliła na kontrolę prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Zgodnie z przepisem art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270. zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162. poz. 1692), sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jednocześnie w myśl przepisu art. 145 § l pkt l lit. c ww. ustawy, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi m.in. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca j ą decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy.
Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, iż w przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych znajduje się jedynie kserokopia decyzji organu pierwszej instancji, której zgodność z oryginałem potwierdziła osoba, podpisująca tę decyzję w imieniu organu. Podpis ten brzmi: "z up. Starosty M.W. Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń". Należy stwierdzić, że ww. decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie zawiera określenia organu administracji publicznej, który ją wydał ani w formie odcisku właściwej pieczęci nagłówkowej, ani też w treści decyzji organ ten nie został wskazany. Jako wskazanie organu wydającego decyzję nie można uznać podpisu pod ww. decyzją, gdyż ten element jest odrębnym wymogiem formalnym wskazanym w art. 107 § l Kpa.
Niezależnie od tego faktu należy podkreślić, że ów podpis pod decyzją także nie określa z upoważnienia jakiego starosty dana osoba działa, jednocześnie nie określono Kierownikiem Działu jakiej jednostki organizacyjnej jest osoba podpisująca decyzję. Wskazane wyżej uchybienia naruszają przepis art. 107 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, uniemożliwiając weryfikację, czy decyzja została wydana przez właściwy organ lub osobę przez niego prawidłowo umocowaną. Oznaczenie w decyzji administracyjnej organu pozwala na ocenę, czy zachowane zostały przepisy regulujące właściwość rzeczową, miejscowa oraz instytucyjną. Na tej podstawie nie zawsze wszakże można ustalić, czy organ jest właściwy, z uwagi na przypadki rozpoznawania spraw na zasadzie delegowania właściwości albo na podstawie przepisów KPA, upoważnień wydawanych do wydawania decyzji, czy też porozumień zawieranych odnośnie do wykonywania zadań publicznych (np. art. 4 ust.
5. art. 5 ust. l i 2 oraz art. 38 ust. l i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz.1592 z późn. zm.). W takich przypadkach w decyzji powinien pojawić się także dodatkowy element -wskazanie podstawy swej właściwości. Stanowisko takie znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok z dnia 29 kwietnia 1991 r. SA/Gd 219/91 opubl. ONSA 1991, Nr 2 póz. 46} oraz poglądach doktryny (vide J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 7. Warszawa 2005 r. str. 505}, W przedmiotowej sprawie znajdująca się w aktach administracyjnych kopia decyzji organu pierwszej instancji uniemożliwia ustalenie wydającego ją organu administracji publicznej lub innego podmiotu upoważnionego. Tego rodzaju uchybienie musi skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego, gdyż wydanie decyzji przez organ niewłaściwy lub osobę do tego nieupoważnioną skutkowałoby jej nieważnością.
Po wtóre, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie zawiera prawidłowej (kompletnej) podstawy prawnej oraz uzasadnienia zgodnego z przepisem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. Postępowanie to z uwagi na szczególny charakter i przełamie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, musi być zawsze prowadzone ze szczególną starannością, a wydawane decyzje każdorazowo szczegółowo uzasadnione.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd ustalił, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. i poprzedzające ją postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania z dnia [...] kwietnia 2004 r. zostały wydane na skutek wskazania trybu wznowieniowego w decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej do ponownego rozpoznania sprawę prawa S.P. do zasiłku przedemerytalnego, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zważyć, iż w uzasadnieniu swojej decyzji organ drugiej instancji, z przekroczeniem swoich uprawnień i bez uzasadnienia takiego stanowiska, nakazał organowi pierwszej instancji: "postanowieniem na podstawie art. 145 § l pkt 5 Kpa wznowić postępowanie w stosunku do decyzji ostatecznych z dnia [...] maja 2001 r., [...] -09-2001 r. i [...]-12-2001 r. a następnie decyzją na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa uchylić powyższe decyzje ostateczne".
Wskazana wyżej decyzja organu odwoławczego nie została poddana samodzielnie kontroli sądu administracyjnego, ponieważ w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, stosowanie wobec niej środków przewidzianych w ustawie nie jest konieczne dla końcowego załatwienia sprawy, nie stała się przedmiotem orzekania.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż pomimo tak stanowczo sformułowanych wskazówek co dalszego postępowania w sprawie, organ administracji pierwszej instancji, winien kierując się tymi wskazaniami przeprowadzić postępowanie przede wszystkim zgodnie z przepisami procedury administracyjnej.
Tryb postępowania wznowieniowego regulują przepisy art. 145 - 152 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wśród podstaw wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ustawodawca, w przepisie art. 145 g l pkt 5 wskazał ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wznawiając z urzędu, na podstawie art. 149 § I i 2 w związku z art. 145 § l pkt 5 Kpa, postępowanie zakończone ostatecznymi decyzjami wydanymi z upoważnienia Starosty z dnia [...] maja 2005 r., z dnia [...] września 2001 r. i z [...] grudnia 2001 r., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 12004 r. nr [...] (w aktach również kopia dokumentu uniemożliwiająca weryfikację osoby która podpisała decyzję), oraz wskazując jako przyczynę fakt, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. przyznał S.P. rentę z tytułu niezdolności do pracy, organ nie sprecyzował jednocześnie, który z członów normy prawnej ujętej w przepisie art. 145 § l pkt 5 uznał za podstawę wznowienia postępowania przedmiotowego postępowania.
O ile postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania, jako nie podlegające odrębnemu zaskarżeniu, nie wymaga uzasadnienia (art. Kpa), o tyle tym bardziej szczegółowe uzasadnienie zarówno zastosowanej podstawy wznowienia postępowania, jak i rzeczywistego zaistnienia przyczyn wznowienia jest koniecznym elementem decyzji wydanej na skutek przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia i co do istoty sprawy.
Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, podzielany również przez Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest, zgodnie z art. 129 § 2 Kpa:
- 1) ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych wart. 145 § l i 145 a,
- 2) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Analizując treść decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z dnia z dnia [...] maja 2004 r. należy stwierdzić, ze organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie nienależycie przeprowadziły postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zaniechały ustalenia i rozważenia czy postępowanie, w którym zapadły decyzje wydane z upoważnienia Starosty z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] w sprawie uznania z dniem [...] maja 2001 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z dnia [...] września 2001 r. nr [...] w sprawie uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2001 r. w wyniku weryfikacji po jego utracie oraz z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2001 r. i nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] grudnia 2001 r. było dotknięte jedną z wad wskazanych przez ustawodawcę w art. 145 § l i 145 a §1. Zaniechanie to uniemożliwiało organom rozpoznanie sprawy co do jej istoty.
Na marginesie powyższych rozważań należy także wskazać, iż osnowa orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. zawiera także sprzeczność. Uchylając bowiem decyzję z dnia [...] maja 2001 r. w sprawie uznania S.P. z dniem [...] maja 2003 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jednocześnie orzeczono, że S.P. traci status osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2001 r. należy stwierdzić, że skarżący nie mógł stracić statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2001 r., skoro zgodnie z interpretacja organu zawarta w uzasadnieniu, jak i na skutek uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną, nigdy go nie nabył.
Orzekający w sprawie organ odwoławczy, winien uwzględnić w swoim orzeczeniu stwierdzone powyżej wady decyzji organu pierwszej instancji oraz, zgodnie z kompetencjami wynikającymi z przepisu art. 138 § l uchylić decyzję organu pierwszej instancji. Jednakże organ drugiej instancji, utrzymując w mocy wadliwe orzeczenie, mimo obowiązku powtórnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, także nie przeprowadził postępowania wznowieniowego zgodnie, z przepisami regulującymi tryb nadzwyczajnego postępowania administracyjnego - postępowania wznowieniowego.
Z tych powodów, w związku z naruszeniem przepisów postępowania-administracyjnego przez organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść decyzji administracyjnych tych organów. Sąd uchylił ww. decyzje. Jednocześnie z uwagi na powyższe uchybienia proceduralne, Sąd nie ocenił legalności rozstrzygnięcia przez organy co do istoty sprawy, gdyż orzekanie w tym zakresie jest przedwczesne.
Rozpoznając ponownie sprawę zarówno zasiłku dla bezrobotnych, jak i zasiłku przedemerytalnego S.P. właściwy organ administracji publicznej winien ustalić, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, czy w przedmiotowym postępowaniu zaistniały konkretne, sprecyzowane przez organ a wskazane przez ustawodawcę podstawy wznowienia postępowania. W razie gdy organ nie ustali wystąpienia podstaw wyliczonych w art. 145 § l i 145 a § l Kpa wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Natomiast w następstwie stwierdzenia tych podstaw w danej sprawie należy rozpoznać i rozstrzygnąć sprawy administracyjne rozstrzygnięte decyzjami ostatecznymi. Jednocześnie przebieg obu etapów tego postępowania winien znaleźć odzwierciedlenie w decyzji administracyjnej wydanej po zakończeniu postępowania, zarówno w jej podstawie prawnej, jak i szczegółowym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.
Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy do których właściwości należy rozstrzyganie o prawach obywateli pozostających bez zatrudnienia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na jej szczególny charakter i skutek nabycia wstecznego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, winny rozstrzygając sprawę merytoryczne udzielić skarżącemu wszelkiej niezbędnej pomocy i z urzędu rozważyć kwestie przysługiwania mu prawa do zasiłku bądź innego świadczenia przedemerytalnego, W niniejszej sprawie, z uwagi na wielokrotnie zmieniający się stan prawny, dotyczący świadczeń i zasiłków przedemerytalnych oraz ustalony stan faktyczny czyli fakt, że z przyczyn niezawinionych skarżący posiadający około 30 letni staż pracy (w tym wiele lat w warunkach szczególnych), pozostał bez świadczeń umożliwiających mu godną egzystencję i zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego, organ powinien działać szczególnie wnikliwie.
W ocenie Sądu to właśnie na organach administracji publicznej spoczywa w tej sytuacji obowiązek rozważenia i ustalenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02 OTK-A 2005/3/28, czy istnieje możliwości przyznania skarżącemu świadczenia przedemerytalnego z tytułu jego wieloletniego zatrudnienia. Zgodnie z przepisami art. 7-11 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji wszczynając w przedmiotowej sprawie z urzędu postępowanie, które doprowadziło skarżącego do utraty (bez jego winy) przyznanego wcześniej świadczenia winien - również z urzędu, tak prowadzić dalsze postępowanie aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. Tego rodzaju powinności wynikają bowiem z utrwalonej w orzecznictwie zasady ochrony zaufania obywatela do prawidłowości działań organów administracji i sądów, z której wynika pożądany w demokratycznym państwie prawa skutek, iż nie powinien być narażony na uszczerbek obywatel działających w przekonaniu odnoszących się doń działaniach organów państwa jako prawidłowych i odpowiadających prawu (vide wyrok NSA z 25 stycznia 2000 l SA 286/99 Lex 55756 i przywołane tam orzeczenia Trybunatu Konstytucyjnego).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), orzeczono jak w sentencji. Jednocześnie na podstawie art. 200 oraz art. 205 ww. ustawy, Sąd zasądził od Wojewody na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania tj. kosztów przejazdu strony do sądu w wysokości 22 (dwadzieścia dwa) zł. uwzględniając, że na podstawie przepisu z art. 239 pkt l lit. b ww. ustawy, strona zwolniona była w przedmiotowej sprawie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.