Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2020r. orzekł o uznaniu mł. asp. R.P. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i odstąpił od jego ukarania. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wina policjanta została jednoznacznie potwierdzona na podstawie zebranego materiału dowodowego, a ocena dotychczasowej jego służby miała wpływ na odstąpienie od ukarania.
Od tego orzeczenia R.P. wniósł odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego lub uniewinnienie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Komendant Wojewódzki Policji, działając na postawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161, dalej ustawa o Policji), orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że [...] października 2019 r. dyżurny KPP wydał o godz. 18.45, będącemu w jego dyspozycji patrolowi w składzie mł. asp. R.P. (dowódca patrolu) telefoniczne polecenie udania się na interwencję do [...], z chwilą gdy na zabezpieczane przez patrol miejsce wypadku drogowego w przyjedzie grupa dochodzeniowo-śledcza, której zadaniem było wykonanie oględzin. Mł. asp. R.P. odmówił wykonania polecenia podkreślając, że kończy służbę o godz. 18.00 i ma jeszcze do sporządzenia dokumentację. W efekcie patrol zakończył służbę o godz. 21.00, oczekując na przyjazd grupy dochodzeniowo-śledczej, a na interwencję w [...] został skierowany inny patrol.
W ocenie organu odwoławczego analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy pozwalała stwierdzić, że przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne wyjaśniło wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i wykazało stopień zawinienia policjanta. Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie budził wątpliwości i był wystarczający do merytorycznego zakończenia sprawy, a zwłaszcza do stwierdzenia winy oraz zakresu odpowiedzialności obwinionego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano obszerny materiał dowodowy. Przesłuchano obwinionego oraz szereg świadków. Zebrano także inny, poza przesłuchaniami materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, który jednoznacznie wskazuje na popełnienie przez odwołującego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego. Organ wskazał, że prowadzący postępowanie rzecznik dyscyplinarny przeprowadził czynności bardzo skrupulatnie, realizując szereg wniosków dowodowych składanych przez obrońcę obwinionego, które tylko przedłużyły czas prowadzenia czynności dowodowych, nie wnosząc do sprawy żadnych istotnych faktów. Niepodważalnym zaś dowodem w sprawie jest nagranie rozmowy telefonicznej pomiędzy stroną, a dyżurnym jednostki, w trakcie której odwołujący jasno i zrozumiale odmawia wykonania wydanego mu polecenia.
Organ II instancji podkreślił, że dyżurny jednostki Policji zgodnie z Zarządzeniem nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji § 1 pkt 1, definiowany jest jako przełożony policjanta, uprawniony na mocy upoważnienia do kierowania przebiegiem jego służby. W odwołaniu zarzucono pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia § 2 ust. 3 zarządzenia nr 30, który stanowi, że Kierownik jednostki organizacyjnej Policji, upoważniona przez niego osoba lub dyżurny może skierować policjanta, o którym mowa w ust. 1 (policjant z komórki organizacyjnej Policji właściwej do spraw ruchu drogowego), do wykonywania zadań innych niż służba na drogach w przypadku wydarzenia wymagającego niezwłocznego podjęcia czynności służbowych", błędnie oceniając w przeprowadzonej przez siebie analizie, że interwencja w [...] była "zadaniem innym niż służba na drogach" wskazując, że legalnym byłoby wydanie obwinionemu polecenia udania się na interwencję w [...], tylko wówczas gdy wydarzenie to wymagałoby niezwłocznego podjęcia czynności służbowych (§ 2 ust. 3 zarządzenia nr 30).
Zarządzenie nr 30 w Rozdziale 3 Pełnienie służby na drogach w § 10 i § 11 ust. 1 pkt 2 określa, że "Pełnienie służby na drogach polega na sprawowaniu nadzoru nad bezpieczeństwem, porządkiem i płynnością ruchu drogowego oraz zapobieganiu przestępstwom i wykroczeniom, a policjant pełniący służbę na drodze jest obowiązany, w szczególności reagować na przestępstwa i wykroczenia". Przesłane przez WCPR zgłoszenie "w miejscowości [...] koło sklepu [...], około 7 osób spożywa alkohol i jeżdżą bez uprawnień motocyklami", jednoznacznie wskazywało, że w miejscowości [...] koło sklepu [...] grupa osób jeździ bez uprawnień motocyklami, co w rezultacie mogło być wykroczeniem (art. 94 kodeksu wykroczeń), a nawet przestępstwem (art. 180 a kodeksu karnego), Obu czynów sprawca dopuszcza się w związku z naruszeniem porządku w ruchu drogowym. Tym samym w ocenie organu II instancji skierowanie strony odwołującej do obsługi interwencji w [...] nie było zadaniem innym niż służba na drogach.
Wyjaśniając zarzut naruszenia § 5 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostka organizacyjnych Policji ze zm. (Dz. Urz. KGP nr 21, poz.132), organ odwoławczy podkreślił, że § 9 ust. 1 pkt 3 ww. zarządzenia określa sposób, w jaki następuje realizacja zadań dyżurnego, między innymi poprzez bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji. Podkreślił, że na decyzje dyżurnego Policji o zadysponowaniu patrolu do obsługi konkretnego zdarzenia, bądź też wykonania innych czynności służbowych składa się całość okoliczności towarzyszących wydaniu tej decyzji, w tym między innymi charakter interwencji/czynności, odległość patrolu od miejsca interwencji, ilość pozostających do dyspozycji dyżurnego patroli we wskazanym rejonie służbowym oraz okoliczności świadczące o rozmieszczeniu i zadysponowaniu służb w danym rejonie.
Poddając analizie interwencję w [...] i zasadność skierowania do jej obsługi patrolu w składzie mł. asp. R.P. i st. post. M.P., organ II instancji podniósł, że patrol ten znajdował się w bezpośredniej bliskości miejsca interwencji około kilkunastu minut drogi. Kolejny patrol, który mógł zostać skierowany do jej obsługi musiałby przejechać odległość, której pokonanie w jedną stronę zajęłoby mu około 50 minut. Dyżurny biorąc pod uwagę fakt bliskości położenia patrolu, którego dowódcą był obwiniony oraz konieczność pozostawienia do obsługi zdarzeń w blisko czterdziestotysięcznym mieście [...] i pobliskich gminach patrolu w osobach F./W. - który pozostawał wolny przez około 20 minut do czasu wydania polecenia obwinionemu, zgodnie z przysługującym mu na mocy § 9 ust. 1 pkt 3c ww. zarządzenia uprawnieniem do kierowania będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami zdecydował, że zasadnym będzie skierowanie na interwencję do [...] patrolu, w którego składzie był R.P.
Wydając polecenie mł. asp. R.P., dyżurny wskazał, że uda się on na interwencję, w chwili kiedy zostanie zwolniony przez grupę dochodzeniowo- śledczą z miejsca, w którym obecnie realizuje obowiązki służbowe. Przy czym dyżurny zaznaczył, że wydając polecenie obwinionemu miał wiedzę, że niebawem ma nadjechać grupa dochodzeniowo- śledcza. Obwiniony odmówił wykonania polecenia argumentując, że niebawem dobiegnie czas końca zaplanowanej mu służby, a zachodzi jeszcze potrzeba wykonania przez niego dokumentacji służbowej ze zdarzenia, które aktualnie obsługuje. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 cyt. zarządzenia dyżurny jest uprawniony do dokonania zmian w dyslokacji służby (zmiany godzin pełnienia służby), stosownie do zaistniałych potrzeb. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego wydane odwołującemu polecenie było uprawnione na mocy obowiązujących przepisów oraz okoliczności towarzyszących opisanej sytuacji.
Dalej organ II instancji zauważył, że celem postępowania dyscyplinarnego nie jest badanie wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących strony, lecz ustalenie okoliczności istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego mających w konkretnej sprawie zastosowanie. Jedną z cech właściwych dla stosunku służbowego jest dyspozycyjność i posłuszeństwo poleceniom służbowym funkcjonariuszy służby publicznej oraz podleganie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Takie rozwiązanie przyjmuje ustawa o Policji. Dochowanie obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, w tym wykonywanie rozkazów poleceń przełożonych jest zatem zasadniczą powinnością każdego policjanta(art. 58 ust. 1 ustawy o Policji). Granice związania funkcjonariusza Policji poleceniem służbowym reguluje zaś art. 58 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji. Za naruszenie obowiązków służbowych policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Według art. 132 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej tub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (ust. 1). Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający między innymi na niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez uprawnionych przełożonych (ust. 2). Treść przytoczonych przepisów nie może nasuwać wątpliwości interpretacyjnych. Jednoznacznie wynika z nich, że w omówionych przypadkach pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej nie zależy od uznania organów dyscyplinarnych. Powinność wykonania polecenia służbowego jest obowiązkiem policjanta, odmowa wykonania lub niewykonanie polecenia jest podstawą do obligatoryjnego pociągnięcia funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jeżeli nie zachodzi wyłączenie przewidziane w art. 58 ust. 1ustawy o Policji, a mianowicie gdy realizacja polecenia nie łączy się z popełnieniem przestępstwa, to przyczyny i okoliczności odmowy wykonania lub niewykonania polecenia służbowego nie mogą mieć w sprawie znaczenia, gdyż nie uwalniają go od odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, o jakim mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.
Dla pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej na wskazanej podstawie istotny jest jedynie fakt wydania określonego polecenia służbowego oraz fakt odmowy wykonania (niewykonania) takiego polecenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający i daje pełną podstawę do oceny, że w sprawie został spełniony stan faktyczny, o jakim mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. W sprawie niesporne bowiem jest, że mł. asp. R.P. otrzymał od dyżurnego KPP polecenie udania się z chwilą przybycia na miejsce grupy dochodzeniowo-śledczej na interwencję do [...] i odmówił wykonania tego polecenia, mimo, że jego wykonanie nie prowadziło do popełnienia przestępstwa.
Dodatkowo organ zauważył, że za przypisane przewinienie organ w świetle obowiązujących przepisów nie ukarał mł. asp. R.P., a jedynie uznał go winnym niniejszego czynu i odstąpił od ukarania. Tym samym rozważenie przez organ II instancji dodatkowych okoliczności, nawet na korzyść obwinionego, nie mogłoby mieć istotnego wpływu nawet na wymiar wymierzonej policjantowi kary dyscyplinarnej, ponieważ nie została ona orzeczona.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł R.P. zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:
- 1. art. 135g ust. 1 i ust 2 w zw. z art. 34 ustawy o Policji przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, a mających związek z rażącymi błędami popełnionymi przez dyżurnego D.J. w zakresie kierowania siłami i środkami będącymi w jego dyspozycji oraz wydaniem przez niego w trakcie wykonywania przez skarżącego wcześniej wydanych poleceń, mimo braku wiedzy i danych odnośnie tego kiedy i jaki skład dochodzeniowo - śledczy uda się do skarżącego na miejsce interwencji w [...], kolejnych poleceń, które nie były możliwe do wykonania; przez podjęcie próby usprawiedliwiania błędów popełnionych przez organ I instancji oraz wskazywanie na inne okoliczności i dane niż wskazane w uzasadnieniu organu I instancji, w sytuacji gdy z orzeczenia organu I instancji jasno wynika, że stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu oparte jest na hipotetycznych przypuszczeniach, a nie faktach w zakresie przebiegu służb funkcjonariuszy wykonujących zadania w [...];
- 2. art. 135g ust 2 ustawy o Policji przez oparcie rozstrzygnięcia na hipotetycznych założeniach, mimo braku dowodów potwierdzających te hipotetyczne okoliczności, a w ślad za tym rozstrzygnięcie istniejących w toku postępowania - niedających się usunąć wątpliwości, co do przebiegu interwencji w miejscowości [...] na niekorzyść korzyść obwinionego; oparcie stanowiska na hipotetycznych założeniach i wnioskowaniach;
- 3. art. 132 ust. 1 i 3 pkt 1 i art. 135 g ustawy o Policji przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym i uznanie skarżącego winnym zarzucanych mu czynów; przez pominięcie faktu, że dyżurny D.J., pomimo posiadania pomiędzy 17.25 a 18.00 wolnego patrolu prewencji w składzie F./W. nie skierował tego patrolu do [...] na interwencję, która oczekiwała od godziny 16.44,02 na jej wykonanie; przez błędne przyjęcie, że przed godziną 18.00 w [...] sytuacja była dynamiczna, co rzeko spowodowało, że grupa z [...] nie mogła udać się do [...], w sytuacji gdy czynności w [...] zostały zakończone przed godz.18.00; wreszcie przez błędne przyjęcie, że do [...] została skierowana grupa M.W. i M.J., choć ta okoliczność nie wynika z materiału dowodowego sprawy i żaden ze świadków tej okoliczności nie potwierdził;
- 4. § 12 ust. 2 Zarządzenia nr 30 z dnia 22 września 2017 r. w sprawie pełnienia służby na drogach (Dz.U rz. KGP z 2017 r. poz. 64) przez przyjęcie, iż w odniesieniu do odwołującego mł. asp. R.P., obsługującego w dniu [...] października 2019 r. od godz. 15.56 do godz. ok. 20.00 wypadek drogowy na miejscu w [...] - zachodziła prawna możliwość opuszczenia na polecenie dyżurnego D.J. rejonu służbowego i udania się ok. godz. 18.00 na interwencję zwykłą do [...], w sytuacji, gdy w tym samym czasie od godz. 17.25 dyżurny miał do dyspozycji wolny patrol prewencji [...] w składzie F./W.; przez błędne przyjęcie, że dyżurny D.J. nie mógł zadysponować do [...] patrolu prewencji [...] w składzie F./W., ze względu na konieczność pozostawienia tego patrolu do obsługi zdarzeń w [...] mimo, że taka konieczność nie wynika z żadnych przepisów prawa, a co więcej przed zwolnieniem ww. patrolu z czynności wykonywanych przez 17.25, wszystkie inne patrole były zadysponowane do innych czynności, a co za tym idzie w tym czasie, jak wynika ze stanowiska organu II instancji czterdziestotysięczne miasto [...] mogło i pozostawało przez dłuższy czas bez obsługi zdarzeń na terenie miasta [...];
- 5. § 5 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2020 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji pełnienia służby na drogach przez jego pomięcie przy rozpoznawaniu sprawy, a w tym pomięcie, że do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, pomimo posiadania w dyspozycji wolnego o godz. 17.25 patrolu prewencji w składzie F./W., a w konsekwencji błędne przypisanie odwołującemu odpowiedzialności za zwłokę dyżurnego w zakresie obsługi zgłoszonego o godz. 16:44:02 wydarzenia w [...];
- 6. § 9 ust. 1 pkt 4 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2020 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji pełnienia służby na drogach (Dz.Urz.KGP.2013.73) przez błędne przyjęcie, że w tym konkretnym przypadku dyżurny miał prawo do dokonania zmian w dyslokacji służb, stosownie do zaistniałych potrzeb w sytuacji, gdy dyżurny doskonale zdawał sobie sprawę, że przed godz. 18.00 skarżący nie ma możliwości opuszczenia miejsca zdarzenia w [...], celem udania się do [...], do czasu zwolnienia go przez grupę dochodzeniowo -śledczą, co nastąpiło dopiero po godz. 20.00, a zatem 2 godziny po zakończeniu przez skarżącego służby;
- 7. § 2 ust. 3 Zarządzenia nr 30 z dnia 22 września 2017 r. przez jego pomięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia.
Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Orzeczeniem tym Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji o uznaniu skarżącego policjanta winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i odstąpieniu od jego ukarania.
Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W przepisach tej ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego.
Jak wynika z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie z definicją zawartą w ustępie 2 tego artykułu "naruszeniem dyscypliny służbowej" jest czyn policjanta, który polega na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W myśl natomiast art. 132 ust. 3 pkt 1 tej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 u.p.
Jak wynika z niespornego w sprawie stanu faktycznego, skarżący w dniu [...] października 2019 r. odmówił wykonania polecenia wydanego mu przez dyżurnego KPP, przy czym dyżurny jednostki Policji jest, zgodnie z Zarządzeniem nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przełożonym policjanta.
Skarżący w toku postępowania, jak i w skardze konsekwentnie starał się wykazać, że polecenie wydane przez dyżurnego było w konkretnych okolicznościach błędne. W związku z tym podkreślić należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Składając ślubowanie zgodnie z treścią roty określonej w art. 27 tej ustawy policjant przy wykonywaniu powierzonych zadań ślubuje pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Obowiązek dochowania obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania nakłada na funkcjonariusza przepis art. 58 ust. 1 ustawy. Granice związania poleceniem służbowym normuje z kolei art. 58 ust. 2 i ust. 3 ustawy stanowiąc, że policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa (ust. 2).
Policja jest formacją mundurową, zorganizowaną w sposób hierarchiczny. Dla skutecznej realizacji stojących przed Policją celów (istotnych z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa) koniecznym jest zapewnienie m.in. możliwości szybkości działania. Jednym z elementów wpływających na tę szybkość jest zasada podporządkowania funkcjonariusza rozkazom i poleceniom służbowym przełożonych. W związku z tym jedną z podstawowych cech stosunku służbowego, w jakim pozostaje funkcjonariusz Policji jest dyspozycyjność i posłuszeństwo poleceniom służbowym. Funkcjonariusz jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego, a ich wykonywanie jest zasadniczą powinnością każdego policjanta i to niezależnie od tego jak ocenia rozkazy i polecenia przełożonego, oraz czy się z nimi zgadza, czy też nie.
W świetle powyższego bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają podnoszone w skardze okoliczności, że skarżący policjant nie wykonał polecenia dyżurnego, gdyż było ono błędnie do niego skierowane. Przepisy ustawy o Policji nie wskazują bowiem takich okoliczności, jako usprawiedliwiających niesubordynację i umożliwiających odmowę wykonania polecenia wydanego przez przełożonego. Ustawa o Policji w art. 58 ust. 2 przewiduje wyłącznie jeden przypadek, w jakim funkcjonariusz może odmówić wykonania polecenia lub rozkazu przełożonego - wtedy, gdy wykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Takich jednak twierdzeń skarżący nie podnosił ani w toku postępowania, ani w skardze. W tej sytuacji uznać należało, że skarżący nie wykazał, aby miał prawną możliwość odmowy wykonania polecenia przełożonego.
Za chybione uznać również należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 135 g ustawy o Policji. Stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, tj. stwierdzenie, że skarżący otrzymał polecenie od przełożonego i go nie wykonał, nie budziły wątpliwości. O powstaniu odpowiedzialności dyscyplinarnej decyduje sam fakt niewykonania polecenia przełożonego. Przepis art. 135e ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji stanowi, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy.
Oznacza to, że czynności podejmowane przez rzecznika dyscyplinarnego i przeprowadzane dowody muszą dotyczyć okoliczności niezbędnych do dokładnego istotnych okoliczności sprawy, a więc mających znaczenie dla sprawy i z tego punktu widzenia rzecznik dyscyplinarny powinien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy zgromadzony przez rzecznika dyscyplinarnego był wystarczający do wydania orzeczenia i nie wymagał uzupełnienia. Skarżącemu zarzucono bowiem popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na odmowie wykonania polecenia służbowego, a ta okoliczność nie była sporna i nie wymagała prowadzenia dalszych czynności dowodowych.
Należy podkreślić, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego zdeterminowany jest zawsze unormowaniem materialnoprawnym, które może stanowić podstawę do wydania orzeczenia. Przytoczone wyżej okoliczności świadczą niezbicie o tym, że zaistniały przesłanki uprawniające do uznania, że funkcjonariusz dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, o jakim mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. Ponadto z uzasadnień wydanych w sprawie orzeczeń wynika, że organ poddał analizie okoliczności związane z naruszeniem przez skarżącego dyscypliny służbowej wskazując następnie przyczyny, dla których odstąpił od wymierzenia kary za przewinienie dyscyplinarnego.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.