Uzasadnienie
M.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako DIAS) z dnia [...] września 2021 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...].
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 104, dalej w skrócie jako ustawa SENT), w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, w tym przede wszystkim art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zarówno praktyka sądowa, jak i doktryna opowiadają się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sformułowania "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W szczególności uwidacznia się to w tych wypadkach, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujących w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład rozszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego albo skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 15 § 1 pkt 2i 3, art. 187 i 269 p.p.s.a., art. 267 TFUE w brzmieniu nadanym Traktatem z Lizbony).
Ten kierunek celowościowej wykładni tego przepisu odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (por. B. Dauter Bogusław, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. P.p.s.a. Komenatrz, LEX/el., t. 4 do art. 125, J.P Tarno, P.p.s.a.. Komentarz, LexisNexis 2011, t. 3 do art. 125, postanowienie NSA z 16 września 2022 r., sygn. akt I OSK 1552/20).
Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sądowi wiadome jest bowiem z urzędu, że wnioskiem z dnia 6 grudnia 2022 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorstw przedstawił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne: "Czy przepis art. 165b § 1 o.p. w zakresie, w jakim dotyczy terminu wszczęcia postępowania, znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT oraz art. 26 ust. 5 ustawy SENT oraz art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016 poz. 1947)". Powyższe zagadnienie zostanie rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GPS 1/23.
W analizowanej sprawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 806/22, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1028/21, w całości i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA zajął stanowisko, iż przepis art. 165b § 1 o.p. nie znajduje odpowiedniego zastosowania w sprawach nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT.
Co do zasady, w myśl art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednakże w uchwale z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, podjętej w składzie 7 sędziów, NSA stwierdził, iż jeśli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie uchwałę w trybie art. 269 p.p.s.a. zawierającą odmienną wykładnię prawa, to w tym zakresie wykładnia dokonana w wyroku uchylającym przestaje wiązać. Z chwilą podjęcia takiej uchwały, w związku z unormowaniem wprowadzonym przez art. 269 p.p.s.a., będą nią związane wszystkie składy sądów administracyjnych, a więc także sądy obydwu instancji rozpatrujące przekazaną do ponownego rozpoznania sprawę.
W związku z powyższym, podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w sprawie o sygnaturze II GPS 1/23, w zakresie opisanym powyżej, może mieć istotne znaczenie dla prawidłowego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wobec czego konieczne jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.