Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2015 r. A.M. i A.M. zostali wezwani do uiszczenia solidarnie w terminie 7 dni wpisu od skargi w wysokości 500 zł. 8 kwietnia 2015 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że A.M. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zaś A.M. posiada dochód w kwocie 1.200 zł. Skarżący podali, że posiadają troje dzieci. Skarżący oświadczyli, że łączny miesięczny dochód ich rodziny wynosi 3.040 zł.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 maja 2015 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:
- 1. przedłożenie dokumentów potwierdzających uzyskiwany dochód przez skarżących (zaświadczenie pracodawcy, decyzja/zaświadczenie ZUS),
- 2. przedłożenie wyciągów z wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy,
- 3. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania (domu),
- 4. przedłożenie rachunków dotyczących ewentualnych kosztów zakupu leków (leczenia).
Skarżący nie odpowiedzieli na powyższe wezwanie, które zostało im doręczone 13 maja 2015 r.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Należy wskazać, że A.M. i A.M. nie uzupełnili złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Skarżący nie przedłożyli między innymi dokumentu określającego wysokość dochodów A.M., wyciągów z rachunków bankowych oraz rachunków obrazujące ponoszone koszty utrzymania. Zważyć trzeba, że z treści formularza PPF wynika, że miesięczny dochód rodziny skarżących wynosi 3.040 zł. W tej sytuacji nie jest możliwe dokonanie wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej skarżących.
Należy podnieść, że wykazać oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., I FZ 189/11, LEX nr 948866).
Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OZ 819/10, LEX nr 742076).
W literaturze przedmiotu również zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że A.M. i A.M. nie wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego na podstawie w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.