Uzasadnienie
16 kwietnia 2012 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek M.G. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że pobiera rentę w wysokości 2.992,57 zł (brutto). M.G. oświadczył, że uiszcza alimenty (500 zł) i spłaca kredyt (490 zł).
Skarżący wskazał, że ponosi znaczne wydatki na zakup lekarstw (500 zł).
W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedłożył miedzy innymi zaświadczenie lekarskie, harmonogram spłat kredytu i odpis wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...].
Wniosek jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Analiza sytuacji materialnej M.G. prowadzi do wniosku, że została spełniona przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Dochód skarżącego z tytułu renty wynosi 2.992,57 zł (brutto). Zważyć trzeba, że skarżący jest osobą w podeszłym wieku (81 lat), niepełnosprawną. Z tego tytułu ponosi znaczne wydatki na zakup leków (500 zł).
Nadto M.G. uiszcza alimenty w wysokości 500 zł oraz spłaca kredyt (około 450 zł miesięcznie).
W sprawie nie występują racjonalne przesłanki do zakwestionowania wiarygodności jego oświadczenia o braku oszczędności.
W świetle zasad doświadczenia życiowego uprawniony jest zatem wniosek, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz wydatku związanego z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika.
W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek M.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. został on uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.