Uzasadnienie
Dnia 14 kwietnia 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga J.Ś. reprezentowanego przez adwokata P.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W powyższym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Nie ulega wątpliwości, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie zawodowy pełnomocnik nie wskazał we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności (faktów) uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazać trzeba, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W orzecznictwie zwrócono uwagę, że "ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do uprawdopodobnienia, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak takiego uprawdopodobnienia nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Uzasadnienie wniosku nie jest elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność i nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc niedostateczne uzasadnienie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 7 kwietnia 2017 r., II GZ 255/17, zob: postanowienia NSA: z 23 maja 2017 r., I OZ 940/17, 2 października 2013 r., I OZ 848/13; z 16 września 2014 r., I OZ 744/14; z 19 marca 2014 r., I FZ 74/14; z 15 stycznia 2015 r., I FZ 482/14, 4 marca 2008 r., II OZ 173/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., co z kolei uzasadniało odmowę wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.