Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2014 r. W.G. został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w wysokości 200 zł.
Dnia 1 lipca 2014 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku W.G. podał, że wraz z żoną są osobami niepełnosprawnymi. Skarżący wskazał, że z tytułu umowy o pracę osiąga dochód w wysokości 1.680 zł (brutto). Nadto otrzymuje rentę która po potrąceniu świadczeń alimentacyjnych wynosi 324,07 zł (netto). W.G. podał, że żona pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 711 zł.
Skarżący oświadczył, że spłaca w ratach (101 zł) zadłużenie z tytułu czynszu za mieszkanie (3.000 zł).
W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił opłaty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz – 481,17 zł, energia elektryczna – 150 zł, gaz – 60 zł, tv – 75 zł) oraz zakupem lekarstw (200 zł).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Analiza sytuacji materialnej W.G. uzasadnia wniosek, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zważyć bowiem trzeba, że dochód skarżącego z tytułu umowy o pracę i renty wynosi około 1.500 zł (netto). Żona skarżącego pobiera zasiłek dla bezrobotnych (711 zł). Skarżący spłaca w ratach zadłużenie z tytułu czynszu mieszkaniowego (3.000 zł).
Nadto z treści formularza PPF wynika, że nie ma on oszczędności ani majątku.
Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżący nie posiada możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu.
Konstatując należy stwierdzić, że wniosek W.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.