Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 324/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpoznaniu skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu usunięcia i przechowywania pojazdu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...].
Dnia 7 stycznia 2015 r. wpłynął do sądu wniosek W.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wraz z żoną są osobami niepełnosprawnymi. W.G. wskazał, że z tytułu umowy o pracę osiąga dochód w wysokości 1.060 zł (netto). Nadto otrzymuje rentę która po potrąceniu świadczeń alimentacyjnych wynosi 320 zł (netto). W.G. podał, że wynagrodzenie żony z tytułu umowy o pracę jest objęte postępowaniem egzekucyjnym i po potraceniu wynosi 420 zł. Skarżący oświadczył, że spłaca w ratach (100 zł) zadłużenie z tytułu czynszu za mieszkanie (2.000 zł). Nadto skarżący przedstawił opłaty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz – 481,17 zł, energia elektryczna – 150 zł, gaz – 50 zł, telefon – 100 zł) oraz zakupem lekarstw (200 zł).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Analiza sytuacji materialnej W.G. uzasadnia wniosek, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zważyć bowiem trzeba, że aktualnie dochód skarżącego z tytułu umowy o pracę i renty wynosi około 1.380 zł (netto). Wynagrodzenie żony skarżącego po potrąceniu wynosi zaś 420 zł (netto). Zważyć trzeba, że w stosunku do W.G. i jego żony toczy się postępowanie egzekucyjne. Skarżący spłaca w ratach zadłużenie z tytułu czynszu mieszkaniowego (2.000 zł). Nie można także pominąć, że skarżący i jego żona są osobami niepełnosprawnymi. Nadto z treści formularza PPF wynika, że nie ma on oszczędności ani majątku.
Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżący nie posiada możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu.
Konstatując należy stwierdzić, że wniosek W.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego jest uzasadniony i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.