Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2010 r. pełnomocnik K.P. wniósł zarzut na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Powołując się na przepis art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - powoływanej jako ustawa o pea) zarzucił nieistnienie egzekwowanego obowiązku ze względu na fakt spełnienia zobowiązania wynikającego z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) z dnia [...] października 2005 r. tj. zapłaty w dniu [...] maja 2010 roku kwoty 75 008,8 zł stanowiącej karę wymierzoną z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
Pismem z dnia [...] października 2010 r. organ egzekucyjny przekazał zarzut Wojewodzie, jako wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] Wojewoda, z upoważnienia którego działał Główny Księgowy Budżetu Wojewody R.K., powołując się przepis art. 34 § 1 w zw. z art. 33 pkt 1 ustawy o pea uznał wniesiony zarzut za bezpodstawny. Wskazał, iż uiszczenie przez zobowiązanego – po wystawieniu upomnienia wzywającego do zapłaty kwoty 75 000 zł kary wraz z odsetkami liczonymi od [...] listopada 2006 r. - kwoty 75 008,8 zł oznacza uregulowanie zobowiązania jedynie w części.
W wyniku wniosku pełnomocnika zobowiązanego o ponowne rozpoznanie sprawy Wojewoda, z upoważnienia którego działał Główny Księgowy Budżetu Wojewody RK, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] ponownie uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Nie zgodził się z poglądem skarżącego, iż w świetle art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005. Nr 8, poz. 60, ze zm.) brak jest podstaw do naliczania od wymierzonej kary od dnia [...] listopada 2005 r. odsetek za zwłokę, a to ze względu na fakt wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie kary, uchylenia postanowienia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania i zawieszenia postępowania sądowego. Organ wskazał, na zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne, w tym na fakt, że dnia [...] października 2005 r. PINB postanowieniem znak: [...] nałożył na K.P. karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
Rozpoznając zażalenie strony Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Zaskarżone skargą postanowienie organu II instancji zostało przez Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylone wyrokiem w sprawie II SA/Go 92/06. Dodatkowo w toku tego postępowania WSA wydał postanowienie wstrzymujące wykonanie zaskarżonego postanowienia. Od wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie WINB złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. NSA wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Dnia 24 lutego 2010 r. WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K.P., w wyniku czego pozostały w mocy wcześniejsze postanowienia WINB oraz PINB. Dnia 28 maja 2010 r. zobowiązany odebrał upomnienie nr [...] z dnia [...] maja 2010r. wzywające do uregulowania należności w kwocie 75 000 zł oraz odsetek naliczonych od dnia [...] listopada 2005r.
W dniu [...] czerwca 2010r. na konto Urzędu Wojewódzkiego wpłynęła należność w kwocie 75 008,8 zł, która regulowała przedmiotowe zobowiązanie tylko w części. Dnia [...] września 2010 r. sporządzony został tytuł wykonawczy i skierowano sprawę do egzekucji administracyjnej.
Organ wywiódł, iż kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu jest niepodatkową należnością budżetową w rozumieniu art. 3 pkt 3 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005. Nr 8, poz. 60, ze zm.), a do tych kar stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, w tym między innymi przepisy regulujące kwestie związane z odsetkami za zwłokę w zapłacie kary, czy ze zwrotem kary w przypadku uchylenia postanowienia w toku postępowania sądowo-administracyjnego (przepisy rozdziału 6 w dziale III). Wskazał, że odsetki za zwłokę są automatycznym następstwem powstania zaległości podatkowej. Regułą jest, że są one naliczane bez względu na okoliczności związane z powstaniem zaległości i wolą stron stosunku prawno-podatkowego. Wyjątki od tej reguły zostały wymienione w przepisie art. 54 Ordynacji, który wymienia osiem przypadków nienaliczania odsetek w sytuacjach ściśle określonych.
Przepis art. 54 § 1 pkt 4, przywołanej wyżej ustawy, określa materialno -prawny skutek zastosowania instytucji zawieszenia postępowania z urzędu (art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej) uregulowanej w dziale IV Ordynacji podatkowej. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2006 r. wydane w sprawie II SA/Go 92/06, wstrzymujące wykonanie zaskarżonego postanowienia WINB wydane zostało na wniosek K.P., a więc miało charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny (z urzędu).
W skardze na postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. pełnomocnik K.P. zarzucił mu naruszenie:
- 1. art. 6 Kpa (zasada praworządności) w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP w szczególności poprzez uznanie, iż zasadne jest naliczanie odsetek, pomimo iż wykonanie postanowienia PINB z dnia [...] października 2005 r., stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego było wstrzymane, następnie postanowienie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, a nadto postępowanie administracyjne w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez wierzyciela zostało z urzędu zawieszone,
- 2. art. 8 Kpa (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej) poprzez wyciąganie niekorzystnych dla skarżącego konsekwencji z tytułu korzystania przez niego z przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i uznanie, iż zasadne jest naliczanie odsetek, pomimo iż wykonanie postanowienia PINB z dnia [...] października 2005 r. stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego było wstrzymane, następnie postanowienie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, a nadto postępowanie administracyjne w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez wierzyciela zostało z urzędu zawieszone
- 3. art. 54 § i pkt 4 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż zasadne jest naliczania odsetek, pomimo iż wykonanie postanowienia PINB z dnia [...] października 2005 r. stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego było wstrzymane, następnie postanowienie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, a nadto postępowanie administracyjne w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez wierzyciela zostało z urzędu zawieszone.
Domagał się uchylenia zaskarżonego aktu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wywodził, że postanowieniem PINB z dnia [...] października 2005 r. nr [...] nałożono na skarżącego karę w wysokości 75 000 zł. W dniu [...] maja 2010 r. Wojewoda wystawił upomnienie w rozumieniu art. 15 § i ustawy o pea, wzywając skarżącego do uiszczenia kwoty 75 008,8 zł. Strona [...] czerwca 2010 r. uiściła kwotę wskazaną w wezwaniu. Mimo to [...] czerwca 2010 r. Urząd Wojewódzki wystosował do skarżącego pismo, wskazując, iż uiszczona przez niego kwota nie reguluje w całości powstałego zobowiązania i informując, iż wpłatę zaliczono proporcjonalnie na poczet zaległości oraz odsetek za zwłokę. Pismami z dnia [...] czerwca 2010 r. i [...] sierpnia 2010 r. skarżący zakwestionował zasadność naliczenia odsetek w przedmiotowej sprawie. Organ administracji publicznej nie uwzględnił podnoszonych przez skarżącego zarzutów, wystawiając tytułu wykonawczy na podstawie którego wszczęta została egzekucja.
W dniu [...] października 2010 r. skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji w administracji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2010 r., numer [...]. Po wniesieniu przez skarżącego zarzutów organ administracji publicznej zajął stanowisko, w którym uznał wniesiony zarzut za bezpodstawny, a następnie w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał postanowienie, którym ponownie uznał wniesiony zarzut za bezpodstawny.
Zdaniem skarżącego, błędne jest stanowisko Wojewody jako wierzyciela, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do naliczania odsetek za zwłokę od dnia [...] listopada 2005 r. do dnia zapłaty. Podkreślał, iż postanowienie PINB o nałożeniu kary stanowiące podstawę egzekwowania należności, zostało zaskarżone zażaleniem z dnia [...] listopada 2005 r. zawierającym również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został nigdy formalnie rozstrzygnięty, a zatem strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniechania organu administracji publicznej. Postanowieniem WINB z dnia [...] grudnia 2005 r. zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy. W dniu [...] stycznia 2006 r. wystawiono upomnienie Nr [...], w którym wezwano stronę do dokonania wpłaty należności głównej oraz kosztów upomnienia w kwocie 8.80 zł. W upomnieniu nie zawarto wezwania w zakresie odsetek za zwłokę.
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. skarżący zarzucił, iż upomnienie jest przedwczesne ze względu na zaskarżenie postanowienia WINB do WSA w Gorzowie Wlkp. Po zaskarżeniu postanowienia WINB z dnia [...] grudnia 2005 r. WSA w Gorzowie Wlkp. w dniu 27 marca 2006 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia a wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie II SA/Go 92/06) uchylił zaskarżone postanowienie do ponownego rozpoznania, podzielając stanowisko skarżącego. Od powyższego wyroku WINB w dniu wniósł skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1711/06 NSA z urzędu zawiesił postępowanie sądowe wywołane skargą kasacyjną. Postępowanie zostało podjęte dopiero w dniu 14 lipca 2009 r. Wyrok NSA uchylający zaskarżony wyrok WSA wydany został w dniu 5 listopada 2009 r., natomiast wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. oddalający skargę wydany został w dniu 24 lutego 2010 r.
Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 54 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się m.in. w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu, czy też w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Z uwagi na fakt, iż taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, zaliczenie uiszczonej przez stronę należności na poczet odsetek za zwłokę, liczonych od dnia [...] listopada 2005 r. do dnia zapłaty jest błędne błędnie. Odsetki nie powinny być zatem naliczane na podstawie art. 54 § i pkt 4 i § 3 op. Zdaniem strony, zasadność jej twierdzeń potwierdza chociażby okoliczność, iż w upomnieniu z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...], w którym wezwano stronę do dokonania wpłaty należności głównej oraz kosztów upomnienia w kwocie 8,80 zł, nie zawarto wezwania do ich zapłaty.
W ocenie skarżącego nie powinien być on obciążany negatywnymi konsekwencjami w postaci odsetek ustawowych, w sytuacji gdy korzystał z przysługujących mu praw do weryfikacji nałożonej nań kary poprzez wykorzystywanie ustawowych środków zaskarżenia. Podkreślał, iż w postępowaniu administracyjnym również aktywnie uczestniczył wierzyciel składając skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który następnie zawiesił postępowanie z urzędu. Skarżący niezwłocznie po prawomocnym zakończeniu sprawy i wezwaniu do uiszczenia kary wpłacił należność główną.
Nie sposób zatem mówić o tym, iż w jakikolwiek sposób unikał uiszczenia ciążącej na nim kary. Skoro wykonanie postanowienia było wstrzymane do czasu ponownego rozpatrzenia sprawy, skarżący uzyskał korzystne dla siebie orzeczenie WSA, a następnie postępowanie było zawieszone z urzędu, a kara nie mogła być egzekwowana, trudno za zasadne uznać naliczanie odsetek ustawowych. Powołał się w tym zakresie na wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 maja 2002 r. III RN 62/2001 w którym stwierdzono, iż wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego powoduje definitywne zwolnienie podatnika z obowiązku zapłaty odsetek za zwlokę za okres od wstrzymania wykonania decyzji. W przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonego postanowienia było wstrzymane.
Nie sposób za zasadną uznać wykładni przeciwnej, zgodnie z którą pomimo niemożności egzekwowania należności głównej przyjmuje się możliwość naliczania w tym czasie odsetek za zwłokę. Skoro bowiem w okresie wstrzymania wykonania postanowienia, strona nie ma obowiązku jego wykonania, nie popada ona w opóźnienie powodujące zasadność naliczania odsetek.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić, jednakże z przyczyn innych niż w niej podniesione.
Sądowa kontrola legalności działań administracji publicznej sprawowana jest, niezależnie od zarzutów skargi, w zakresie wynikającym z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa).
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawało postanowienie Wojewody w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutu zobowiązanego K.P. zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wyegzekwowania kary nałożonej przez PINB wraz odsetkami, należnymi - zdaniem organu - od [...] listopada 2005 r. do dnia zapłaty kary.
Ze względu na przedmiot zaskarżenia wskazania wymaga, iż zgodnie z przepisem art. 59g ust. 3 i 4 Prawa budowlanego w przypadku nieuiszczenia w terminie wymierzonej kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia takiej kary jest wojewoda. Wojewoda staje się zatem we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym wierzycielem. W myśl art. 34 § 1 ustawy o pea w sytuacji zgłoszenia przez zobowiązanego do wykonania egzekwowanego obowiązku zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny rozpatruje je po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.
Zgodnie z przepisem art. 17 § 1a ustawy o pea - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej - do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2 tej ustawy, wydanych przez wierzycieli dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie do przepisu art. 17 pkt 2 Kpa organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie.
Mając na uwadze omówiony stan prawny uznać należy, iż w sytuacji gdy wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym jest wojewoda, który w związku z zarzutami zobowiązanego zajmuje co do tych zarzutów stanowisko w formie postanowienia o jakim mowa w art. 34 § 1 i 2 ustawy i pea, to powinien pouczyć zobowiązanego, iż przysługuje mu od wskazanego postanowienia wniosek do tegoż organu o ponowne rozpoznanie sprawy, w jednakże nie w terminie 14 (jak to wynika z art. 127 § 3 Kpa), ale 7 dni, stosownie do przepisu art. 17 § 1a ustawy o pea i dodatkowo art. 18 ustawy o pea.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda wydając postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie stanowiska wierzyciela pouczył zobowiązanego o możliwości złożenia do organu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie 14 dni od doręczenia mu postanowienia.
Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został prze zobowiązanego złożony z przekroczeniem 7-dniowego terminu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 a ustawy o pea, ale z dochowaniem terminu jaki wskazany został w pouczeniu organu. Okoliczność złożenia – na skutek błędnego pouczenia organu - wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z przekroczeniem obowiązującego terminu nie może szkodzić stronie działającej w zaufaniu do organu. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli strona zastosowała się do błędnego pouczenia i złożyła odwołanie w terminie oznaczonym w tym pouczeniu, to należy uznać, iż termin został zachowany, a organ odwoławczy będzie obowiązany rozpatrzyć odwołanie bez potrzeby składania wniosku o przywrócenie uchybionego terminy - J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2006, s. 538. Takie też stanowisko – podzielane przez skład rozpoznający niniejszą sprawę – wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 19 października 2007 r. w sprawie I OSK 2014/06 (vide: LEX nr 427591).
Zgodnie bowiem z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasadą udzielania stronom informacji (art. 8 i 9 Kpa w zw. z art. 18 ustawy o pea), w myśl, której organ administracji winien czuwać nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, całkowicie niedopuszczalne byłoby przerzucanie na stronę negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia zawartego w decyzji (postanowieniu), co do terminu złożenia środka prawnego. Obywatel, który działa w zaufaniu do organu administracji, nie może być obciążany dodatkowymi obowiązkami w postaci złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, gdy okaże się, że udzielone mu pouczenie było błędne. Podzielić też należy stanowisko NSA wyrażone w powołanym wyroku, iż w zaistniałej sytuacji nie może mieć zastosowania pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 października 1998 r. w sprawie OPS 11/98, (vide: ONSA 1999 nr 1, poz. 4), iż rozpoznanie odwołania wniesionego po upływie terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa gdyż w swojej istocie jest rozpatrzeniem odwołania od decyzji, która uzyskała przymiot ostateczności.
Trzeba bowiem przyjąć, że decyzja (postanowienie) w której zawarto pouczenie o dłuższym - niż wynikający z przepisów prawa - terminie do wniesienia środka zaskarżenia, uzyska przymiot ostateczności dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu.
Analiza treści postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. jak i wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] wskazuje, iż oba te aktu zostały wydane przez - działającego z upoważnienia Wojewody - Głównego Księgowego Budżetu Wojewody R.K..
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ta okoliczność faktyczna stanowiła podstawę do uznania, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 wydane zostało z uchybieniem przepisów prawa procesowego o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b tj. z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdzenie takie obligowało Sąd do uchylenia wskazanego aktu. Zważyć bowiem należało, iż wydanie postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 roku przez tę sama osobę – upoważnioną przez Wojewodę – która brała udział w wydawaniu poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. stanowi kwalifikowane naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, co z kolei stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § pkt 3 Kpa. W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie I OPS 13/09 (vide: ONSAiWSA 2010, z. 5 poz. 82) wyrażony został pogląd, iż art. 24 § 1 pkt 5 Kpa nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa.
W powołanej uchwale NSA potwierdził, iż wyjątek - od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa zasady wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał on udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji - dotyczy tylko osoby sprawującej funkcję organu. Istota powołanej uchwały sprowadza się do tego, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy (w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa) przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji organu.
Wojewoda jest organem monokratycznym. W rozpoznawanej sprawie – jak to już wskazano uprzednio - postanowienie z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2010 roku wydała nie osoba piastująca funkcję Wojewody, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa), ale ten sam pracownik działający jedynie z upoważnienia organu – Wojewody. W świetle powołanej uchwały 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. należy stwierdzić, iż pracownik upoważniony przez wojewodę do działania w jego imieniu, nie może być w żadnym przypadku uznany za osobę piastującą funkcję organu (w tym przypadku wojewody), która nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa. Stanowisko takie – z odniesieniem do innych organów monokratycznych (ministra, rektora) wyrażone zostało w wyrokach NSA z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie I OSK 1360/10 z dnia 23 czerwca 2010 r., w sprawie I OSA 36/10 (vide: nsa.gov.pl) oraz z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie I OSK 1693/09 (nie publik.), także w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2010 r. w sprawie I SA/Kr 67710.
W związku z wykazanym naruszeniem prawa skutkującym obowiązkiem uchylenia zaskarżonego postanowienia, rodzącym w konsekwencji konieczność rozpoznania na nowo wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę - z uwzględnieniem stanowiska wynikającego z niniejszego uzasadnienia - nie mogła podlegać kontroli sądowej merytoryczna treść zaskarżonego skargą aktu.
Zważywszy na wynik sporu o kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ppsa.