Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2019 r., znak [...] Naczelnik Wydziału Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miasta w [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta poinformował M.D. jako dłużnika alimentacyjnego o: 1) przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla F.D. w wysokości 300 zł miesięcznie, w okresie od [...] października 2018 r. do [...] września 2019 r.;
- 2) obowiązku zwrotu wraz z odsetkami należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej w kwocie wskazanej w pkt 3, ppkt a, zgodnie z art. 27 ust. 1;
- 3) wysokości zobowiązań dłużnika alimentacyjnego M.D., wobec Skarbu Państwa, z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2018 r. poz. 554, z późn. zm.), według stanu na dzień [...] lutego 2019 r. w wysokości 8 873,49 zł + ustawowe odsetki w wysokości 763,64 zł.
Od powyższego pisma M.D. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażając niezadowolenie z jego treści.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
Organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżone pismo nie spełnia wymogów stawianych decyzji administracyjnej, nawet w rozumieniu materialnoprawnym, ponieważ nie rozstrzygało ono indywidualnej sprawy załatwianej w tej formie działania administracji. Powyższym pismem zawiadomiono jedynie M.D. o przyznanych na mocy decyzji administracyjnej świadczeniach z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej F.D. oraz o wysokości zobowiązań dłużnika alimentacyjnego wobec Skarbu Państwa z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ właściwy wierzyciela przekazuje dłużnikowi alimentacyjnemu, o ile adres zamieszkania dłużnika jest znany, oraz organowi właściwemu dłużnika, informację o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz o obowiązku zwrotu wraz z odsetkami należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłacanych osobie uprawnionej.
Powyższe pismo stanowiło więc czynność materialno - techniczną. Ma ono charakter stricte informacyjny, wypełnia bowiem nałożony na organ ww. przepisem obowiązek zawiadomienia o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Od takiego pisma nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, bowiem nie jest to decyzja, od której to przewiduje odwołanie Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec powyższego w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania.
Pismem z dnia [...] maja 2019 r. M.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2020.365) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od przesłanej mu informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wydanej na podstawie art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j.Dz.U.2019.670). Zgodnie z tym przepisem organ właściwy wierzyciela przekazuje dłużnikowi alimentacyjnemu, o ile adres zamieszkania dłużnika jest znany, oraz organowi właściwemu dłużnika informację o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz o obowiązku zwrotu wraz z odsetkami należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłacanych osobie uprawnionej. Jak wynika z przytoczonego przepisu zaskarżone odwołaniem pismo ma charakter wyłącznie informacyjny i nie ma cech decyzji, od której można wnieść odwołanie, gdyż nie rozstrzyga o sprawie, a jedynie informuje skarżącego o podjętych działaniach wierzyciela wobec dłużnika.
Organ odwoławczy stwierdzając, że odwołanie nie zostało wywiedzione od decyzji administracyjnej był zobowiązany do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Zgodnie bowiem z 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z przepisu tego, w którym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza" wynika, że organ nie bada niedopuszczalnego odwołania pod kątem merytorycznym, lecz wyłącznie stwierdza jego niedopuszczalność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zatem uznając, że odwołanie zostało wywiedzione przez skarżącego od pisma o charakterze wyłącznie informacyjnym, miało obowiązek wydania zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadną. Należy przy tym podkreślić, że przedmiot badania Sądu ograniczał się jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmował badania podnoszonych w skardze kwestii odnoszących się do istnienia obowiązku alimentacyjnego w kontekście zaprzeczenia ojcostwa.