Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2013 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] o odmowie przyznania M.Z. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią S.K..
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą odmowy przyznania świadczenia było niespełnienie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), dotyczącej terminu powstania stanu niepełnosprawności babci M.Z., nad którą sprawuje on opiekę. Stan niepełnosprawności, jak wynika z akt sprawy administracyjnej, nie powstał przed ukończeniem przez osobę wymagającą opieki 18 roku życia, a nadto nie powstał w okresie pobierania przez nią nauki w szkole, w tym nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia przez nią 25 roku życia. Z ustaleń organu wynika, że niepełnosprawność w znacznym stopniu powstała, gdy S.K. miała 74 lata.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M.Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 999/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia sprawy z wniosku grupy posłów na Sejm RP o stwierdzenie niezgodności m.in. przepisu art. 16 a ust. 2, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP, toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, zarejestrowanej pod sygnaturą K 38/13.
W dniu 14 lipca 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o cofnięcie skargi.
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 999/13 Sąd podjął zawieszone postępowanie, zaś sprawę zarejestrowano pod nową sygnaturą – II SA/Go 526/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć.
Stosownie do treści art. 60 § 1 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, przy czym brak jest podstaw do uznania tego oświadczenia za pozbawione skuteczności. Brak jest również przesłanek do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., gdyż nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa.
Sądowi wiadomym jest bowiem z urzędu, że w dniu 15 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567). W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Zasiłek dla opiekuna przysługuje: 1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.;
2) od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. (art. 2 ust. 2 ustawy).
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.