Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 31 marca 2009 r. oddalił skargę A.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
30 kwietnia 2009 r. wpłynął do tut. sądu wniosek skarżącej złożony na urzędowym formularzu "PPF" o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku A.F. podała, że nie posiada majątku ani oszczędności. Dochód gospodarstwa domowego składającego się z trzech osób wynosi 2.160 zł (brutto).
Wniosek zawiera usprawiedliwione podstawy.
Na wstępie należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie A.F. z mocy ustawy jest zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym może obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
W świetle faktów podanych przez A.F. nie powinna budzić wątpliwości teza, że znajduje się ona w trudnej sytuacji materialnej.
W świetle zasad doświadczenia życiowego uzasadniony jest bowiem wniosek, iż uzyskiwany przez skarżącą dochód (2.160 zł brutto) może wystarczyć na zabezpieczenie zupełnie elementarnych potrzeb życiowych skarżącej i jej rodziny. A.F. nie posiada oszczędności ani majątku w postaci wartościowych rzeczy ruchomych.
Konstatując należy stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.