Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2022r. Burmistrz, powołując się na dyspozycję art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2-4 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 zwanej dalej u.p.z.p.), odmówił ustalenia na rzecz P. Spółki z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na położonej w gm. [...] części działki o nr ewid. [...].
Powołując się na dyspozycję art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Burmistrz wskazał w uzasadnieniu swej decyzji, iż realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (na podstawie planu miejscowego oraz na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) może odbywać się tylko na obszarach wskazanych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z wyłączeniem urządzeń fotowoltaicznych o mocy nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytkach. Ponieważ planowana inwestycja o mocy do 1 MW miałaby zostać zlokalizowana również na gruntach klasy RIVb jej realizacja warunkowana jest spełnieniem wymagań określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Burmistrz powołał się w dalszej kolejności na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19), wskazujące, iż lokalizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie jest zwolniona - na podstawie art. 61 ust. 3 - od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy.
Treść przepisów art. 10 ust. 2a, jak również art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy, iż wolą ustawodawcy było, by inwestycje w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW realizowane były przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to jednakże możliwości ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dla ustalenia których wymagane jest spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.
Oceniając spełnienie przez planowaną inwestycję przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nieodzownych wymagań Burmistrz uznał, iż nie spełnia ona wymagania przewidzianego w pkt 1 ww. przepisu w zakresie kontynuacji dotychczasowej funkcji zabudowy, bowiem w obszarze analizowanym nie występują tereny zabudowane, w tym z zabudową przemysłową (zabudową instalacjami odnawialnych źródeł energii), lecz niezabudowane tereny rolne i tereny dróg. Brak spełnienia chociażby jednej z przewidzianych w art. 61 przesłanek stanowi z kolei podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Pismem z dnia [...] marca 2022 r. Spółka P. wniosła odwołanie od ww. decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym powołała się na naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego, w tym art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 1 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy odnoszą się one wyłącznie do kierunków zagospodarowania przestrzennego w studium, które nie posiada charakteru normatywnego i nie wiąże organów gminy przy wydawaniu decyzji ustalających warunki zabudowy, a nadto art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i urzeczywistnienie w decyzji abstrakcyjnej polityki gospodarki przestrzennej, pomimo konieczności rozpatrzenia treści wniosku jedynie z uwzględnieniem treści art. 61 u.p.z.p.,
- 2) przepisów postępowania, w tym art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie zapisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/EC z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii, a także art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nieuwzględnienie, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, jak również pominięcie, że rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie objętej odwołaniem decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy Burmistrzowi do ponownego rozpatrzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2022 r., powołując się m.in. na dyspozycję art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję organu I instancji utrzymało w mocy.
Podzielając poglądy zaprezentowane w przywołanym w uzasadnieniu decyzji orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uznającym m.in., iż lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie jest zwolniona na podstawie art. 61 ust. 3 z konieczności spełnienia wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2, Kolegium podkreśliło również, iż na mocy art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Realizacja inwestycji wytwarzającej energię o mocy przekraczającej 500 kW zarówno na podstawie planu miejscowego, jak i na podstawie decyzji o warunkach zabudowy może odbywać się tylko na obszarach wskazanych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Powyższemu nie podlegają urządzenia fotowoltaiczne o mocy nie większej niż 1 MW zlokalizowane na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki.
Organ odwoławczy uwzględniając, że teren planowanej inwestycji obejmuje grunty role klasy IV uznał, iż spełniać musi ona warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z uwagi na stwierdzony brak kontynuacji funkcji zabudowy, który uniemożliwia określenie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza o niespełnieniu przez inwestycję wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. P. Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, formułując w niej zarzuty naruszenia:
- 1) przepisów prawa materialnego, w tym art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści zawartej w nim normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii brak jest wymogu spełnienia warunków z ust. 1 pkt 1-2,
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. (zarzut uzasadniony argumentacją sformułowaną uprzednio w odwołaniu od decyzji Burmistrza).
Podnosząc powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności była w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza odmawiającą skarżącej Spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki położonej w obrębie [...].
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy elektrownia słoneczna o łącznej mocy elektrycznej do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., czy też przepis ten dotyczy jedynie instalacji nie przekraczających 500 kW.
Analizę tej kwestii należy rozpocząć od stwierdzenia, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r. przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii" (Dz.U. z 2022 r., poz. 1378 ze zm., zwanej dalej u.o.z.e.). Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii (dalej oze) w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z tego przepisu, wbrew stanowisku organów, nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;
2) urządzeń innych niż wolnostojące, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i wbrew stanowisku organów zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18). Prowadzi to do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Dokonywania rekonstrukcji normy zawartej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym.
Za taką wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przemawia również uzasadnienie projektu wspomnianej ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. W pkt 5 uzasadnienia projektu wskazano bowiem jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. p.p.z.p. (...) Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym wskazany zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej".
Dodatkowo nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych.
Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery.
Za odmienną wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie przemawia nadto treść § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), który zalicza przedmiotową inwestycję do zabudowy przemysłowej. Odwołanie się do tego przepisu przy wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. byłoby całkowicie bezprzedmiotowe, brak jest bowiem jakiejkolwiek relacji pomiędzy tymi normami. Dodatkowo w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych nie można także automatycznie zakładać, że każda realizacja takiej inwestycji spowoduje faktycznie zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmieni jej funkcję urbanistyczną.
Należy zasygnalizować, że instalacje fotowoltaiczne w zależności od przyjętej technologii mogą zapewnić wielofunkcyjne wykorzystanie przestrzeni i brak konkurencyjności. Jak wskazuje się w najnowszych analizach, rolnicze wykorzystanie gruntów można, pod pewnymi warunkami, połączyć z wytwarzaniem energii z energii słonecznej w ramach tzw. agrowoltaiki (lub agrofotowoltaiki). Te dwa rodzaje działalności mogą umożliwić osiągnięcie synergii, dzięki której systemy fotowoltaiczne mogą wręcz przyczynić się do ochrony upraw i stabilizacji plonów (ochrona przed zbyt dużym nasłonecznieniem itp.). Analogicznie, wykorzystanie pływającej fotowoltaiki do wytwarzania energii słonecznej nie oznacza, że doszło do trwałej likwidacji wody i przemysłowego użytkowania terenu. Być może w celu wyeliminowania wątpliwości ustawodawca powinien tę kwestię uregulować w sposób jednoznaczny.
Reasumując, lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) oraz dostępu do drogi publicznej. Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21, z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2130/22, z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22, z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2619/22, jak i wyroki tutejszego Sądu: z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II SA/Go 288/22, z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Go 320/22).
Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska organów, że lokalizacja instalacji odnawialnego źródła energii o mocy przekraczającej 500 kW (z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) na podstawie decyzji o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium.
Projektowana inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a więc przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii ze źródeł odnawialnych, w tym przypadku energii słonecznej, stanowi niewątpliwie instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W myśl tego przepisu instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:
- a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii lub
- b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.
Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródła energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.
W ocenie składu orzekającego w sprawie przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p.- nie budzi większych semantycznych wątpliwości, bowiem w przypadku odnawialnych źródeł energii wprost odsyła do definicji oze zawartej w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej oze stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to zdaniem Sądu organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem.
Rodzi to dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało uchyleniem tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.).
Ponownie rozpoznając sprawę organy - zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - zobowiązane będą uwzględnić zawartą w niniejszej sprawie wykładnię prawa materialnego.
Jednocześnie, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej Spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 500 zł, ustalonej zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535) oraz wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).