Uzasadnienie
A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012r. ([...]) w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego oraz na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 1999 r. ([...]) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu.
W uzasadnieniu swojej skargi strona wniosła między innymi o uchylenie ww. decyzji z uwagi na to, iż zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie to nosi znamiona wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 kpa.
W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej oddalenie, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania.
Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2012r. Sąd, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozdzielił skargi A.F. w ten sposób, że sprawa ze skargi na postanowienie WINB jest prowadzona przed tutejszym Sądem pod sygnaturą akt II SA/Go 670/12, natomiast sprawa ze skargi na decyzję PINB pod sygnaturą akt II SA/Go 676/12.
Postanowieniem z dnia 14 września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy z uwagi na wypełnienie przesłanki określonej w art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – dalej jako "p.p.s.a.", w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności.
W myśl przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (vide: T. Woś- red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235).
Z kolei zgodnie z treścią art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie ww. środków należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 1999 r. ([...]) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu usytuowanego na działce nr [...].
Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną, albowiem od niej przysługiwało odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które zresztą skarżący wniósł, a organ odwoławczy je rozpoznał zmieniając jedynie termin wykonania decyzji PINB, a pozostałej części utrzymując w mocy (decyzja z dnia [...] maja 1999r., [...]). Organ II instancji prawidłowo pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z którego skarżący skorzystał, a skarga z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia została odrzucona (postanowienie NSA OZ w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 1999r., sygn. akt II SA/Po 1203/99).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie musiała być uznana za niedopuszczalną. W przypadku decyzji wydanej przez organ I instancji stronie nie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego a jedynie odwołanie rozpatrywane w odwoławczym postępowaniu administracyjnym (co jak wyżej wspomniano strona uczyniła). Innymi słowy, decyzja organu I instancji, która nie ma waloru ostateczności może być weryfikowana wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego, a nie w drodze postępowania przed sądem administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.