Uzasadnienie
A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu.
W dniu 6 września 2012 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – zwaną dalej "p.p.s.a.", wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zgodnie z treścią przepisów z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanego powyżej przepisu wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne przedmiotem zaskarżenia do Sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji (poza przypadkami określonymi w art. 127 § 3 k.p.a). Ustawa nie zawiera natomiast przepisu, który uprawniałby do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji. Przepis art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. statuuje zatem zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.
Sąd administracyjny nie może zastępować organów odwoławczych, a nadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu stanowiła rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Skarżący zaś wniósł odwołanie od tej decyzji, które zostało rozpatrzone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja z dnia [...] maja 1999r., [...]).
W przedmiotowej sprawie zachodzi zatem przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w powołanym wyżej art. 247 p.p.s.a. Omawiana regulacja znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 cyt. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 619/12), a więc i w sprawie takiej jak rozpatrywana.
Z tego względu na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z powodu oczywistej bezzasadności skargi.