Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Burmistrz ustalił R. i P.P., właścicielom nieruchomości o nr ewid. gr. [...], opłatę adiacencką w wysokości 540 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze stworzeniem warunków do korzystania z wybudowanych dróg i chodników. W punkcie 2 decyzji organ wskazał termin, w jakim R. i P.P. zobowiązani są do uiszczenia opłaty, natomiast w punkcie 3 organ wskazał, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
Wskutek złożenia przez zobowiązanych odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało dnia [...] marca 2014 r. decyzję nr [...], którą zmieniło zaskarżoną decyzję organu I instancji w punkcie 1 i ustaliło dla R. i P.P. opłatę adiacencką w wysokości 450 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi i jednocześnie uchyliło decyzję Burmistrza w punktach 2 i 3 i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Na decyzję Kolegium R. i P.P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, w której wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 października 2014 r. wezwano skarżących, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania do wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy.
Mimo prawidłowego doręczenia niniejszych wezwań w dniu 6 października 2014 r. i upływu zakreślonego terminu, skarżący nie wykazali i nie uzasadnili powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające samo jego złożenie. Konieczne jest wyczerpujące uzasadnienie wniosku ze wskazaniem konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, zachodzi bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (por. postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05; z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Tymczasem w przedmiotowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 października 2014 r. skarżący zostali wezwani do wykazania, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy.
Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 6 października 2014 r. Przesyłkę adresowaną do R.P. skarżąca odebrała osobiście, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu przesyłki. Skarżąca odebrała również przesyłkę adresowaną do P.P. jako jego dorosły domownik. W świetle art. 72 § 2 p.p.s.a. doręczenie wezwania P.P. w powyższy sposób należy uznać za skuteczne.
Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd 7-dniowego terminu, skarżący nie wykazali istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Nadto zawarty w skardze wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia w tym względzie, a w szczególności – odwołania się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, o których mowa była wyżej. W takiej sytuacji zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, która ma charakter wyjątku od reguły wykonalności rozstrzygnięć ostatecznych, byłoby nieuzasadnionym jej nadużyciem.
W konsekwencji, mając na względzie treść art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.