Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341, dalej jako u.k.p.), skierował K.K., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B na badania lekarskie, w związku z powzięciem informacji o uzasadnionych zastrzeżeniach co do jego stanu zdrowia.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z [...] lutego 2020 r. Prokuratura Rejonowa złożyła do organu wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w skrawie skierowania K.K. na badania lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do stanu zdrowia. Prokuratura Rejonowa w treści niniejszego wniosku wskazała, że prowadziła przeciwko K.K. postępowanie karne. W toku tego postępowania skarżący został poddany jednorazowemu badaniu sądowo-psychiatryczno-psychologicznemu. Prokuratura Rejonowa wraz z wnioskiem przedłożyła opinię sądowo psychiatryczno-psychologiczną z [...] września 2019 r., w której stwierdzono u strony skarżącej cechy osobowości neurotycznej.
W związku z powyższym organ, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania K.K. na badania lekarskie, w celu stwierdzenia braku lub istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W ocenie organu I instancji, okoliczności wskazane we wniosku Prokuratury, a w szczególności treść opinii psychologiczno-psychiatrycznej, w dostateczny sposób uprawdopodobniła istnienie zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, w kontekście zdolności do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Starosta uznał, iż wobec spełnienia przesłanki wynikającej z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., jego obowiązkiem jest skierowanie strony na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Od tej decyzji K.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
- – art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ i oparcia decyzji wyłącznie na stwierdzeniu, że strona posiada cechy osobowości neurotycznej, co nie oznacza, iż istnieją poważne wątpliwości, co do stanu zdrowia K.K.,
- – art. 80 k.p.a., polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zebranego w chwili wydania decyzji, poprzez uznanie, iż istnieją zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, które powodują istotne zmniejszenie jego sprawności, podczas gdy strona nie popełniła żadnego wykroczenia, ani przestępstwa drogowego,
- – § 5 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2012 r., w sprawie kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii oraz szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, polegające na przyjęciu, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierowcy i w konsekwencji skierowania na badania lekarskie, bez dokonania weryfikacji opisanego we wniosku Prokuratury stanu faktycznego,
- – art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. poprzez uznanie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadniają takiego przyjęcia, a powołanie się na rozpoznanie osobowości neurotycznej, która cechuje się większą skłonnością do doświadczania takich uczuć jak lęk, gniew, smutek czy poczucie winy, nie ma wpływu na ocenę stanu zdrowia kierowcy.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W ocenie skarżącego organ I instancji orzekając w przedmiotowej sprawie, ograniczył się jedynie do treści opinii sądowo psychiatryczno-psychologicznej, w której rozpoznano u strony cechy osobowości neurotycznej. Jednocześnie strona podniosła, że tego typu opinia może stanowić o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia badanego, jednak w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono jak rozpoznane u skarżącego cechy mogą wpływać na powodowanie przez niego niebezpieczeństwa w ruchu lądowym.
Skarżący zaznaczył, że zadaniem organów administracyjnych jest niwelowanie zagrożeń u kierujących pojazdami, jeśli zaistnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego. Strona podkreśliła, że w interesie społecznym jest, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażać użytkownikom ruchu. Niemniej tego typu zastrzeżenia powinny być uzasadnione, czyli poparte słusznymi i sprawiedliwymi podstawami, wynikają z okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, potwierdzonych wiedzą specjalistyczną, jak zespół uzależnienia od alkoholu, czy też od środków odurzających.
Pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że w przedstawionej opinii sądowej nie stwierdzono u strony choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego. Skarżący nie jest również osobą uzależnioną od alkoholu, nie przejawia także zaburzeń, które mogłyby stanowić przesłankę do uzasadnionego zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. W tym miejscu strona powołała wyrok NSA z 7 września 2016 r., I OSK 1051, w którym zwrócono uwagę, że ustalenie przez organ na podstawie jedynego dowodu (opinii sądowo-psychiatrycznej, sporządzonej na użytek innego postępowania, które nie dotyczyło przestępstwa związanego z naruszeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym), że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony, uzasadniające skierowanie jej na badania lekarskie, gdy w tej opinii nie wskazano wprost istnienia takich zastrzeżeń jest, nieprzekonujące.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. SKO wskazało, iż przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., stanowiący materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie, umożliwia staroście kontrolę zdolności do prowadzenia pojazdów. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie jest przy tym wymagane uzyskanie pewności, co do zaistnienia przeciwskazań lekarskich, lecz jedynie uprawdopodobnienie istnienia przesłanek.
Kolegium wskazało, że z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Natomiast nie ma znaczenia fakt, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym go. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok NSA w Warszawie z 6 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 126/09, LEX nr 557072).
Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej organ odwoławczy podał, że choroba alkoholowa i ociężałość umysłowa (stwierdzona opinią sądową psychiatryczno-psychologiczną) stanowią schorzenia powodujące istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, bowiem z pewnością mogą mieć one wpływ na samopoczucie psychiczne czy emocjonalne, jak też sprawność ruchową czy intelektualną, co mogłoby mieć z kolei przełożenie na spowodowanie niebezpiecznej sytuacji w ruchu drogowym (wyrok WSA w Rzeszowie z 2 grudnia 2016r., II SA/Rz 575/16). Organ zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu powyższego wyroku sąd wyjaśnił, iż z powołanych unormowań prawnych nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na przedmiotowe badanie.
Następnie Kolegium uznało zarzuty strony w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. za bezzasadne, albowiem dla ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.), określonej normą prawa materialnego (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp), w niniejszym postępowaniu, nie jest konieczne prowadzenie jakichkolwiek dalszych dowodów w sprawie o skierowanie strony na badania lekarskie, bowiem dotychczas zgromadzone dowody, w ocenie SKO, przekonująco wskazały na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia.
Zdaniem organu II instancji opinia sądowo psychiatryczno-psychologiczna sporządzona na potrzeby prowadzonej przez Prokuratora sprawy karnej, stanowi wiarygodne źródło istnienia zastrzeżenia, co do stanu zdrowia K.K., a przyczyny przeprowadzenia badania nie muszą mieć związku z wykroczeniem lub przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie Kolegium stwierdzona cecha osobowości neurotycznej uzasadnia podejrzenia, co do zdolności prowadzenia pojazdów.
K.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z [...] listopada 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie norm prawa administracyjnego, w szczególności:
- 1) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ i oparcia decyzji wyłącznie na stwierdzeniu, że skarżący posiada cechy osobowości neurotycznej, co nie oznacza, iż istnieją poważne wątpliwości co do stanu zdrowia;
- 2) art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zebranego w chwili wydania decyzji, poprzez uznanie, iż istnieją zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, które powodują istotne zmniejszenie jego sprawności, gdy strona nie popełniła żadnego wykroczenia ani przestępstwa drogowego;
- 3) § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii oraz szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, polegające na przyjęciu, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy i w konsekwencji skierowanie na badania lekarskie bez dokonania weryfikacji opisanego we wniosku Prokuratury stanu faktycznego,
- 4) art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., poprzez uznanie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadniają takiego przyjęcia, a powołanie się na rozpoznanie osobowości neurotycznej, która cechuje się większą skłonnością do doświadczania takich uczuć jak lęk, gniew, zazdrość, smutek czy poczucie winy, nie ma wpływu na ocenę stanu zdrowia kierowcy.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze wstrzymało wykonanie decyzji z [...] września 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty w sprawie skierowania K.K. na badania lekarskie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. Dz.U. z 2021 r., poz..137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Ta regulacja pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W orzecznictwie wskazuje się, że skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania.
Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (wyrok NSA z dnia 30 maja 2016 r., I OSK 2019/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
Wskazać trzeba, że przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest zatem czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach.
Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Pojęcie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy użyte w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. obejmuje także zastrzeżenia co do stanu zdrowia psychicznego (wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16, CBOSA). Tytułem przykładu można wskazać na zespół uzależnienia od alkoholu, środków odurzających czy na organiczne zaburzenia osobowości (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2012 r., I OSK 156/11, z 7 września 2016 r., I OSK 1051/16, z dnia 13 września 2018 r., I OSK 2774/16, CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie orzekające w sprawie organy ograniczyły się do przytoczenia opinii sądowo-psychologiczno-psychiatrycznej z dnia [...] września 2019 r., w której między innymi wskazano, że u K.K. rozpoznano cechy osobowości neurotycznej. Należy wskazać, że opinia sądowo-psychiatryczna może stanowić o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia (zob. wyrok NSA z 11 lipca 2019 r., I OSK 240/17, CBOSA). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jednak taka sytuacja. Wymaga bowiem podkreślenia, że organy nie wyjaśniły jak stwierdzone u skarżącego cechy osobowości neurotycznej mogą wywoływać uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia pod kątem możliwości bezpiecznego kierowania pojazdami.
Wskazać trzeba, że dołączona do akt administracyjnych sprawy opinia sądowo-psychologiczno-psychiatryczna nie zawiera uzasadnienia. Nie jest zatem możliwe ustalenie, czy rozpoznane u skarżącego cechy osobowości neurotycznej, mogą być uznane za zaburzenie osobowości, czy też za takie zaburzenia sfery emocjonalno-popędowej (agresja, impulsywność działań), które mogą budzić istotne zastrzeżenia o stanie zdrowia skarżącego jako kierowcy. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że z ww. opinii wynika, że u skarżącego nie stwierdzono choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani uzależnienia od środków psychoaktywnych.
W ocenie Sądu słuszne co do zasady stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji odnośnie znaczenia stanu psychicznego, emocjonalnego kierującego pojazdem dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie znajduje wystarczającego odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Z powyższych względów stanowisko organów, że stwierdzone u skarżącego cechy osobowości neurotycznej stanowią uzasadnione zastrzeżenie co do stanu zdrowia strony należy uznać za dowolne. W orzecznictwie zwrócono uwagę, że ustalenie przez organ, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony uzasadniające skierowanie jej na badania lekarskie na podstawie jedynego dowodu, tj. opinii sądowo-psychiatrycznej, sporządzonej na użytek innego postępowania - postępowania karnego, które nie dotyczyło przestępstwa związanego z naruszeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tym bardziej w sytuacji gdy w opinii tej nie wskazano wprost na istnienie takich zastrzeżeń, jest zupełnie nieprzekonujące (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., I OSK 1051/16, CBOSA). Skierowanie kierowcy na badania lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest stwierdzenie, że wynikają z niego uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, takowe zaś nie zostały wskazane przez organy administracji w wydanych w sprawie decyzjach.
Z powyższych względów w ocenie Sądu zebrany przez organy administracji materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Ustalenia wynikające z opinii biegłych nie są bowiem wystarczającą podstawą do stwierdzenia uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia skarżącego i w konsekwencji do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Należy zatem stwierdzić, że organy naruszyły prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., które miało wpływ na wynik sprawy.
Ponadto orzekając w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie, organy administracji naruszyły przepisy postępowania, a w szczególności art. 7, art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej, wnikliwej oceny materiału dowodowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy wystarczające jest uchylenie decyzji organu II instancji. Ponownie rozpatrując sprawę SKO uwzględni ocenę prawną i wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku (art. 153 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów w kwocie 697 zł, na którą to kwotę składa się uiszczona opłata sądowa w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł od oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).