Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej U. spółka jawna, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2022 r. odmawiające stwierdzenia nieważnościpostanowienia tego samego organu z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], stwierdzającego, że odwołanie skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2020r., nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu.
2. Stan sprawy był następujący: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z dnia [...] marca 2020 r.nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za brak aktualizacji danych przez przewoźnika w zgłoszeniu przewozu towarów SENT. Decyzja ta została doręczona spółce 9 marca 2020 r. Pismem opatrzonym w nagłówku datą [...] marca 2020 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym dnia 23 marca 2020 r., spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołanie to zostało przekazane organowi odwoławczemu – Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., stwierdził, że odwołanie skarżącej zostało wniesione po terminie przyjmując jako datę jego złożenia datę wpływu odwołania do organu czyli 30 marca 2020 r. (k. 87- 88 akt administracyjnych). Postanowienie to doręczono spółce w dniu 25 stycznia 2021 r., która go nie zaskarżyła (w postanowieniu zawarto pouczenie).
3. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, żewniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z [...] marca 2020 r. został wniesiony z uchybieniem 7-dniowego terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu i nie podlega rozpatrzeniu.
4. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r.spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora izby Administracji Skarbowej z [...] stycznia 2021 r.oraz,odrębnie, postanowienia z [...] marca 2021 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Co do wniosku o stwierdzenie nieważności pierwszego z tych postanowień spółka podniosła, że odwołanie nadała w terminie, co wprost wynika z przesyłki (koperty), w której je nadano (niestemplowane "pieczątką" z datą nadania tylko nadrukiem, gdyż spółka ma stałą umowę zawartą z Pocztą Polską). We wniosku tym powołano się na przesłanki z art. 247 § 1 pkt. 2 i pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (aktualnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651).
5. Postanowieniem z [...] marca 2022 r.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowieniaz dnia [...] stycznia 2021 r. i po rozpoznaniu wniosku o ponownego jego rozpatrzenie utrzymał go w mocy zaskarżonym do sądu postanowieniem dnia [...] listopada 2022 r.
5.1. W jego uzasadnieniu, po przedstawieniu historii sprawy, organ opisał podstawy prawne postępowania nieważnościowego, w szczególności przesłanki wskazane w art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organ stwierdza nieważność decyzji ostatecznej wydanej z rażącym naruszeniem prawa albo wydanej bez podstawy prawnej. Zdaniem organu argumenty spółki podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora izby Administracji Skarbowej z [...] stycznia 2021 r. nie są uzasadnione,bowiem nie narusza ono w sposób rażący prawa oraz zawiera wszystkie wymagane prawem podstawy prawne. Organ powołał się tu na standardową doktrynę i rozumienie "rażącego naruszenia prawa". Podniósł, że przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej dotyczy prawa materialnego, anadto, że sprawa ma charakter "sporu interpretacyjnego wynikający z odmiennej wykładni zastosowanych przez organ przepisów ustawy o SENT".
5.2. Wskazał, że decyzja została doręczona spółce 9 marca 2020 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał23 marca 2020r.Zgodnie z adnotacją wpływu do Urzędu Celno-Skarbowego Delegatura, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż odwołanie zostało wniesione 30 marca 2020 r.W związku z brakiem stempla pocztowego na kopercie, organ odwoławczy dokonując oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, pismem z dnia [...] listopada 2020 r. zwrócił się do spółki o podanie numeru nadania przedmiotowego odwołania w placówce pocztowej.
Pomimo prawidłowego doręczenia pisma strona nie udzieliła odpowiedzi.
W świetle powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za datę wniesienia odwołania 30 marca 2020 r. (czyli wpływu do organu) i z tych względów stwierdził,w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2021 r., że odwołanie spółki od decyzji z dnia [...] marca 2020r. zostało złożone z uchybieniem terminu.
5.3. Organ podkreślił, że ponowna ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie może być przedmiotem postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (postanowienia). Jego zdaniem spółka dąży do powtórnego, merytorycznego rozpoznania sprawy i to w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Postępowania o stwierdzenie nieważności nie można jednak utożsamiać z ponowieniem postępowania w sprawie zakończonej wydaniem postanowienia, które stało się ostateczne.
5.4. W odniesieniu do obu przesłanek stwierdzenia nieważności organ wskazał, że w sprawie nie zachodzą, bo podstawę prawną do wydania postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. stanowiły art. 216 § 1, art. 162 § 1, 2 i 3 w związku z art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej. Co do zaś rażącego naruszenia prawa powołał się na poglądy powoływane w komentarzach wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, a argumenty spółki podniesione we wniosku nie są uzasadnione.
6. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu, spółka zarzuciła postanowieniu z dnia [...] listopada 2022 r., oraz poprzedzającemu go postanowieniu z dnia [...] marca 2022 r.,rażące naruszenie:
1)art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postanowienie"zostało wydane z rażącym naruszeniem zasad ogólnych (np. zasady legalności, czy informowania stron) w tym art. 247 § 2 ust. 3 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 107 § 3 k.p.a., a wykazane w niniejszej skardze wadliwości proceduralne mają wpływ na wynik sprawy);
2)przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 165b ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT;
3)art. 6 k.p.a. i wynikającej z art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów na podstawie przepisów prawa;
4)art. 10 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a., przez przedwczesne wydanie postanowienia, a to z uwagi na niewykonanie wszystkich czynności w sprawie przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż to organ miał obowiązek wezwać Pocztę Polską o wyjaśnienie braku pieczęci na kopercie z przesyłką.
Jak to stwierdzono w skardze "wobec niewątpliwego i oczywistego wydania przez Dyrektora Administracji Skarbowej postanowień z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." wniesiono o stwierdzenie ich nieważności i umorzenie postępowania orazzasądzenie kosztów postępowania.
- 7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
8. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co ma istotne znaczenie dla wyniku kontroli sądowej w niniejszej sprawie (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sprawa, zgodnie z wolą stron, została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
9. Przedmiotowa sprawa dotyczy trybu nadzwyczajnego, który jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Cechą postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przedmiot tego postępowania ogranicza się wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej.Wyjaśnić jednak trzeba, że procedura zastosowana w sprawie jest uregulowana w przepisach ordynacji podatkowej i powoływane w skardze przepisy (jak i wszystkie inne) kodeksu postępowania administracyjnego nie mają tu zastosowania. To zaś, że ordynacja powiela rozwiązania kodeksowe, bo z nich się wywodzi, jak i to, że doktryna dotycząca trybu uregulowanego w k.p.a. została recypowana przez doktrynę podatkową, to już zupełnie inna sprawa.
Formalne rozważenie tego, czy w sprawie zachodziły wskazane przez spółkę przesłanki nieważności musiało zatem nastąpić wyłącznie na gruncie przepisów i zasad ordynacji podatkowej, a nie kodeksu postępowania administracyjnego. Specyfiką tego postępowania jest węższy, w stosunku do trybu "zwykłego" zakres. Nie jest to zatem postępowanie polegające na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, lecz postępowanie mające na celu wyłącznie ustalenie, czy decyzja jest dotknięta szczególnymi wadami prawnymi. Dlatego zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wskazuje się, że w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (przykładowo wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II GSK 1617/12 oraz 25 kwietnia 2013 r., I OSK 1822/11, CBOSA).
10. Z wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez spółkę wynikały dwie podstawy (przesłanki) dotyczące postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]. Pierwsza – dotycząca braku podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia (art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) jest oczywiście bezzasadna, bo takie podstawy prawne do wydania tego postanowienia istniały. Czym innym, i dotyczy to drugiej przesłanki, jest ocena tego, czy zastosowanie tych podstaw nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, czego dotyczy przesłanka z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Ta przesłanka ma charakter szczególny, o czym pisze organ w obu postanowieniach cytując standardowe poglądy. W kontrolowanej sprawie należy mieć jednak na uwadze, że chodzi wyłącznie o przepisy proceduralne, bo tylko te przepisy stanowią o zgodnej albo niezgodnej z prawem kwalifikacji terminowości złożonego przez spółkę odwołania.
Poglądy powołane przez organ tyczą się przede wszystkim kwalifikacji materialnoprawnej czyli naruszenia prawa materialnego, które ocenia się jako rażące albo nie. Jednak, czego organ w ogóle nie rozważa, przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie wyłącza możliwości stwierdzenia nieważności jakiegoś aktu administracyjnego z powodu rażącego naruszenia przepisu proceduralnego. To, o czym mówi się w doktrynie i judykaturze, że przesłanka do stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa zachodzi,gdy treść decyzji (postanowienia albo innego aktu) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, żeakt taki nie może być akceptowany jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, dotyczy także naruszenia procedury.
11. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również przepisu postępowania. Musi to być jednak wada tkwiąca w samej decyzji (postanowieniu). W orzecznictwie można znaleźć nawet przykłady, gdy sądy administracyjne przy ocenie stopnia naruszenia prawa procesowego abstrahowały od treści rozstrzygnięcia, uznając, że ewidentny i oczywisty charakter tego naruszenia pozwalał uznać je za rażące (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., II FSK 410/11, z glosą aprobującą A. Gomułowicza,OSP nr 7-8/2014, s. 71).W piśmiennictwie i orzecznictwie dopuszcza się zatem, że samo rażące naruszenie przepisów Ordynacji może prowadzić do nieważności aktu administracyjnego. Taka sama doktryna funkcjonuje w odniesieniu do identycznej przesłanki nieważności w kodeksie postępowania administracyjnego (por. J.Jaśkiewicz, Błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej jako przesłanka "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,glosa do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2016 r., I OSK 1613/16, OSP nr 3/2019, s. 31).
12. Odnosząc te rozważania do sprawy można w niej mówićo rażącym naruszeniu prawa (przepisów postępowania) w postanowieniuz dnia [...] stycznia 2021 r., w którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika bowiem, wprost i bez żadnych wątpliwości (interpretacyjnych, faktycznych), że odwołanie spółki zostało nadane w terminie, to jest 23 marca 2020 r. w Urzędzie Pocztowym (dowód nadania na karcie 60 akt administracyjnych). Ponieważ decyzję doręczono spółce dnia 9 marca 2020 r. (k. 55 akt administracyjnych), 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał właśnie 23 marca 2020 r., co oznacza, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Niezrozumiałe wątpliwości organu co do daty nadania są zupełnie bezpodstawne i naruszają wręcz zasady, tak praworządności, jak i zaufania wyrażone w art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Nadruk z datą na kopercie jest bowiem standardowym nadrukiem stosowanym (zamiast pieczątki z datownikiem) w powszechnym obrocie przez Pocztę Polską w przypadku umów zawieranych z podmiotami masowo wysyłającymi przesyłki pocztowe. Na tym nadruku jest nawet wskazana konkretna umowa i zawarty dopisek,że umowa została pobrana oraz, że przesyłka jest niestemplowana.
13. To, że spółka nie zaskarżyła w "zwykłym" trybie postanowienia nie ma wpływu na kwalifikację omawianej wady prawnej, bo jest ona, "obiektywnie" rażąca. Nie było też żadnych podstaw do wzywania spółki o jakiekolwiek wyjaśnienia, bo sprawa była oczywista i jasna. W uchwale z dnia 19 października 2015 r., I OPS 1/15 (ONSAiWSAnr 2/2016, poz.
15) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że osoba nadająca pismo w polskiej placówce operatora wyznaczonego zawiera umowę o świadczenie usługi pocztowej, a potwierdzeniem zawarcia tej umowy jest wydanie nadawcy przez pracownika placówki pocztowej operatora wyznaczonego dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej. NSA zwrócił uwagę na znaczenie dowodowe, jakie przypisuje się dowodowi nadania przesyłki rejestrowanej, wskazując, że potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego.
W takiej sytuacji organ, który kwestionuje potwierdzenie zawarte na dostarczonej mu przesyłce, jeśli podważa stwierdzoną w nim datę nadania musi zwalczyć domniemanie wynikające z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, musi przeprowadzić skuteczny przeciwdowód (art. 194 § 3Ordynacji podatkowej), a nie zwracać się do strony o wyjaśnienie tego, co wynika wprost z treści przesyłki.
Skoro odwołanie zostało nadane z zachowaniem standardowego 14 dniowego terminu, to nie ma już znaczenia to, że na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) – z dniem 16 maja 2020 r. został uchylony w całości art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a zatem przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stanowiący że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres – utracił moc.
W świetle art. 68 ust. 6 w/w ustawy z dnia 14 maja 2020 r., terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. w dniu 24 maja 2020 r.
14. W odniesieniu do zakresu oceny charakteru stwierdzonego uchybienia organu (jako rażącego albo nierażącego), którą odnosić należy nie tylko do samej sprawy, ale również jakiegoś zobiektywizowanego wzorca praworządności i zaufania, jakie powinien mieć obywatel w stosunku do służącej mu przede wszystkim administracji wskazać należy, że przyjęcie stanowiska, iż stwierdzone w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2021 r. naruszenie przez Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przepisów art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru kwalifikowanego, czyli nie jest rażące, prowadzi wprost do konsekwencji nie dających się pogodzić z zasadami praworządności i sprawiedliwości.
Każde bowiem z wcześniejszych i późniejszych pism strony składanych w tym samym postępowaniu, w szczególności środków zaskarżenia (dotyczy to również skargi do tutejszego sądu) było wnoszone w ten sama sposób (czyli w Urzędzie Pocztowym na podstawie umowy, przesyłką w kopercie oznaczonym identycznym nadrukiem). W odniesieniu do nich organ nie miał żadnych wątpliwości co do ich terminowości, przyjmując jako daty ich złożenia daty nadania podanej na "nadruku" (przyjmując daty faktycznego wpływu do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, błędnie nazwanego odwołaniem, jak i skargi do sądu, byłyby one po terminie).
15. Z tych względów należało uznać, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przepisów art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, bowiem odwołanie strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2020 r. zostało wniesione bez żadnych wątpliwości, z zachowaniem terminu, co jasno wynika z dowodu nadania przesyłki. Postanowienie to zamknęło jednak stronie prawo do skorzystania z merytorycznego środka odwoławczego, a potencjalnie także prawo dostępu do drogi sądowej w odniesieniu do meritum sprawy.
To, że strona, nieskutecznie zresztą, próbowała wdrożyć procedurę przywrócenia terminu nie ma znaczenia dla stwierdzonej wady, tym bardziej, że jeśli termin został zachowany, to i nie ma podstaw, by go przywracać.
16. Zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2022 r., jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2022 r. zostały zatem wydane z naruszeniem przepisu art. 247 § 1 pkt Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 120, art. 120 § 1 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ niezasadne uznał, że jego postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu takie rażące naruszenie prawa miało miejsce z wyżej opisanych względów, co powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. w całości i przyjęcia, że odwołanie spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2020 r. zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Nie jest jednak tak, jak chce spółka (myląc zdaje się to, co jest przedmiotem nieważności, a co postępowaniem w tym przedmiocie), że nieważność dotyczy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2022 r., jak i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] marca 2022 r. Naruszenia prawa stwierdzone w tych postanowieniach mają charakter "zwykły", kwalifikowany z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z tych względów na podstawie wskazanego przepisu oraz art. 135 p.p.s.a. należało je oba uchylić, o czym orzeczono w pkt I wyroku.
W ponowionym postępowaniu organ będzie związany przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.).
O kosztach należnych stronie, której skarga została uwzględniona sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 210 § 2 p.p.s.a. (pkt II wyroku).