Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2020 r. K.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu kwoty opłaty wniesionej zastępczo przez gminę za pobyt w domu pomocy społecznej.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż sytuacja zdrowotna skarżącego nie poprawia się i już zawsze będzie on osobą schorowaną i potrzebującą leków. Poniesienie jednorazowej opłaty w wysokości połowy renty wypłacanej przez KRUS może doprowadzić do niepowetowanej szkody, gdyż skarżący będzie musiał odmówić sobie innych wydatków, przede wszystkim wydatków na leki. Brak pobierania leków choćby przez miesiąc mógłby być dla skarżącego tragiczny w skutkach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zasadą wyrażoną w powyższym przepisie jest wykonalność ostatecznych orzeczeń organów administracyjnych, zaś wstrzymanie ich wykonalności jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających to wstrzymanie.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Z kolei brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W niniejszej sprawie uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że jest osobą schorowaną, potrzebującą leków, a wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do niepowetowanej szkody, albowiem poniesienie jednorazowej opłaty w wysokości połowy otrzymywanej renty spowoduje konieczność odmówienia sobie innych wydatków, przede wszystkim wydatków na leki. Natomiast na podstawie okoliczności wynikających z akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że skarżący został skierowany do domu pomocy społecznej z uwagi na niepełnosprawność, długotrwałą lub ciężką chorobę. Pobyt ten ma charakter stały. Dochodem skarżącego jest renta rolnicza oraz zasiłek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 1119,56 zł
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy uznać za uprawdopodobnioną okoliczność niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji, zobowiązującej skarżącego do zwrotu kwoty opłaty wniesionej zastępczo przez gminę za pobyt w domu pomocy społecznej w kwocie 610,17 zł. Wykonanie decyzji mogłoby negatywnie wpłynąć na i tak już trudną sytuację finansową skarżącego, powodując niebezpieczeństwo braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb, w tym zakupu leków.
W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.