Uzasadnienie
M.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Starosty z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie kart pojazdów. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej (17 zł) od przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa. Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 200 zł.
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, uznał obowiązek Starosty dokonania zwrotu skarżącemu części opłat w wysokości po 425 zł za wydanie kart pojazdów oraz zasądził na rzecz M.M. kwotę 297 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Na zawarte w wyroku orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, polegające na zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w nieprawidłowej wysokości. Zdaniem strony skarżącej kwota zasądzona od Starosty powinna wynosić nie 297 zł lecz 457 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie okazało się oczywiście uzasadnione.
Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się (oprócz kosztów sądowych, co wynika z art. 205 § 1 p.p.s.a.) ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący uiścił wpis sądowy w kwocie 200 zł, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Stawka minimalna opłaty za czynności adwokackie w sprawach sądowoadministracyjnych wynosi 240 zł, co wynika z treści § 18 ust. 1 pkt 1c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz, U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Nadto skarżący przedstawił dowód uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego adwokatowi pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Łączna suma poniesionych przez stronę kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw wyniosła zatem 457 zł a nie, jak orzeczono w pkt III sentencji wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., 297 zł.
W świetle powyższych okoliczności zażalenie należało uwzględnić i orzec na nowo w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.