Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zmianami), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej urządzenia dźwigowego, położonego na działce nr ewid. [...] umorzył postępowanie w tej sprawie.
Uzasadniając swoje stanowisko organ l instancji poinformował, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2006r. nakazał H. i K.S., wstrzymać roboty budowlane prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę przy budowie urządzenia dźwigowego oraz przedstawić, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, w PINB ocenę techniczną wykonanego urządzenia dźwigowego. Po rozpatrzeniu zażalenia od powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż sprawa dotycząca urządzenia dźwigowego nie może być przedmiotem samodzielnego postępowania i winna być włączona do pozostającej w toku sprawy samowolnej rozbudowy warsztatu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy WINB nakazał przyporządkować przedmiotowe urządzenie, użytkowane dla potrzeb samowolnie rozbudowanego warsztatu położonego na działce nr [...], do właściwej spośród legalizowanych części warsztatu położonego na opisanej powyżej nieruchomości, a następnie doprowadzić tę część do stanu zgodnego z prawem.
Organ l instancji podał, iż w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany to budynek lub budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznym. Urządzenie dźwigowe nie zostało usunięte z działki nr [...], lecz przerobione (zostało zaopatrzone w kółka umożliwiające jego przesuwanie) nadal jest użytkowane dla potrzeb warsztatu i stanowi jego część. Ponadto budynek warsztatu został przyjęty do użytkowania, co potwierdza zaświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] stycznia 1996 r., natomiast decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006r. wydano pozwolenie na użytkowanie przybudówki od strony południowej warsztatu i z uwagi ww. przepis art. 3 pkt 1, zdaniem organu należało przyjąć, że pozwolenie na użytkowanie przybudówki od strony południowej obejmuje przedmiotowe urządzenie dźwigowe. W związku z powyższym PINB uznał, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Od decyzji organu l instancji odwołanie wnieśli I. i J.K., zdaniem których urządzenie dźwigowe powinno być traktowane jako "budowla tymczasowa" i w związku z tym powinna być ona usunięta z posesji, ponieważ "stoi o wiele dłużej niż 120 dni". Ponadto skarżący uważają, że dźwignica nie jest użytkowana na potrzeby warsztatu i nie stanowi jego części. Jednocześnie w odwołaniu stwierdzono, że urządzenie znajduje się przy przybudówce północnej a nie południowej oraz to, iż organ l instancji pominął fakt przystosowania przedmiotowego urządzenia jako zasłony - parawanu, za którym wykonywane są "niedozwolone prace na zewnątrz warsztatu". Z treści odwołania wynika również, że zdaniem Skarżących warsztat winien być oddzielony od ich nieruchomości pasem zieleni.
W piśmie z dnia [...] września 2006 r. PINB stwierdził, że "Państwo K. nie są stroną w postępowaniu".
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dnia [...] października 2006r. wydał decyzję ([...]), w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r, Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), którą uchylił orzeczenie PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając swoje stanowisko WINB stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że charakter obiektu (warsztat), którego dotyczy pośrednio zaskarżona decyzja, stanowi tego rodzaju zabudowę, że może mieć ona wpływ na sposób zagospodarowania i wykorzystania działki Skarżących i w związku z tym I. i J.K. posiadają przymiot strony w sprawie umorzonej decyzją PINB z dnia [...] sierpnia 2006 r. Organ odwoławczy ponadto stwierdził, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ l instancji nie umożliwił skarżącym, zgodnie z art. 10 k.p.a., wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a uchybienie to stanowi naruszenie, które w ocenie organu odwoławczego mogło mieć wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, z uwagi na to, iż skarżący podnoszą w odwołaniu kwestie, które winny być rozważone i wyjaśnione przez PINB przed wydaniem rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania.
Z ustaleniami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodził się K.S. i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jako uzasadnienie strona skarżąca podaje, że I. i J.K. nie są stronami postępowania, ponieważ rozpatrywana sprawa nie wiąże się z jakimkolwiek ich interesem.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym zważył co następuje
Skargę należy uznać za niezasadną.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.).
Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu, zaskarżonej decyzji nie można bowiem postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy.
Sąd przychylił się do rozstrzygnięcia organu II instancji, jednak z urzędu zwrócił uwagę na uchybienia, nie objęte ustaleniami zaskarżonej decyzji.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r, Nr 98, poz. 1071, ze zmianami) zasada prawdy obiektywnej nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.
Istotą przedmiotowego postępowania jest kwestia prawidłowego określenia charakteru urządzenia dźwigowego.
Z załączonych do sprawy akt administracyjnych oraz spraw prowadzonych przed tut. Sądem wynika, że skarżący utrzymuje, iż jest to dźwignik - "urządzenie transportu bliskiego", I. i J.K., że jest to "budowla tymczasowa" i nie jest użytkowana na potrzeby warsztatu oraz nie stanowi jego części, natomiast zdaniem organu l instancji urządzenie to nadal jest użytkowane dla potrzeb warsztatu a ponadto stanowi jego część. Organ administracyjny, używając ogólnej definicji obiektu budowlanego, nie określił z jakiego rodzaju obiektem mamy do czynienia.
Dodatkowo PINB stwierdził, iż pozwolenie na użytkowanie przybudówki do warsztatu od strony południowej, wydane decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006r., obejmuje przedmiotowe urządzenie dźwigowe i dlatego postępowanie w sprawie tego urządzenia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zostało umorzone.
Sąd jednak zwrócił uwagę na fakt, iż w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy znajdują się dowody na to, że skarżący twierdzi, iż urządzenie dźwigowe jest przesuwane w dowolne miejsce w zależności od potrzeb. Nie można więc założyć, że przedmiotowe urządzenie, które jest mobilne, jest częścią przybudówki i to od strony południowej, tym bardziej, iż I. i J.K. w odwołaniu od decyzji organu I instancji poinformowali, iż znajduje się ono na północnej stronie warsztatu.
Ponadto w ww. pozwoleniu na użytkowanie nie ma nic na temat omawianego urządzenia. Decyzja ta zalegalizowała samowolę budowlaną w postaci przybudówki i jeśli by przyjąć, że urządzenie dźwigowe jest częścią tego obiektu budowlanego, to musi być ujęte w tym rozstrzygnięciu. W przeciwnym razie, w świetle art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zmianami), gdy obiekt budowlany lub jego część została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę to mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Wobec powyższego szczególnie istotną kwestią jest zdefiniowanie omawianego obiektu.
Uszczegółowienia wymaga również przedmiot postępowania administracyjnego. Organy administracyjne obu instancji posługują się zwrotem "sprawa dotycząca urządzenia dźwigowego", nie podając przy tym jaka konkretna czynność związana z tym urządzeniem jest rozpatrywana. Nie wiadomo bowiem czy w sprawie chodzi o legalizację samowoli budowlanej, rozbiórkę urządzenia czy też o jeszcze inną czynność.
Odnosząc się do kwestii stron przedmiotowego postępowania, Sąd pragnie zwrócić uwagę na to, iż w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określono strony postępowania jedynie w sprawie pozwolenia na budowę. Przepisy Prawa budowlanego nie przewidują natomiast odrębnych zasad określających stronę postępowania w pozostałych sprawach. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy ogólne dotyczące strony postępowania określone w art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W okolicznościach sprawy należało przyjąć, że I. i J.K. mieli interes prawny, gdyż ich działka jest działką sąsiednią z nieruchomością skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że charakter działalności prowadzonej przez skarżącego, tj. warsztat jest tego rodzaju, że może mieć wpływ na zagospodarowanie i wykorzystanie działki I. i J.K.. Prawidłowo zatem organ przyznał im przymiot strony.
W świetle powyższego oraz na podstawie przedstawionych akt administracyjnych uznać należy, że organ II instancji słusznie uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami).