Uzasadnienie
Przekazując skargę Wojewody (błędnie oznaczono w tytule pisma "Przekazanie skargi Prokuratora [...].07.2017r.") Sekretarz Gminy działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy, wskazał, ze uwzględniono skargę organu nadzoru w całości i zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] uchylono zaskarżone zarządzenie Burmistrza z dnia [...] marca 2017 r. Do pisma załączono odpis zarządzenia z dnia 18 sierpnia 2017r.
W wyniku wezwania o wskazanie aktualnego stanowiska w sprawie, skierowanego do skarżącego pismem z dnia [...] września 2017 r., Wojewoda w piśmie z dnia [...] września 2017 r. oświadczył, że cofa skargę. Jednocześnie na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) Wojewoda złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie żadna z w/w przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia przez stronę skarżącą skargi nie zachodzi. Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżony akt został wyeliminowany z obrotu prawnego. Organ uchylił zaskarzone zarządzenie kolejnym zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r.
Stąd w myśl art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
Jednocześnie odnosząc się do złożonego w piśmie z dnia 27 września 2017 r. wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego obejmującego koszty zastępstwa procesowego, Sąd wyjaśnia, iż zasadzenie od organu kosztów postępowania sądowego jest możliwe jedynie na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., a wiec w sytuacji gdy organ w trybie autokontroli uchyli zaskarżony akt lub czynność, co będzie stanowiło podstawę do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Takie uprawnienie po stronie skarżącej nie powstaje wówczas, gdy strona cofa złożona skargę i postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Cofnięcie skargi, które dla Sądu jest co do zasady aktem wiążącym, jest realizacja dyspozytywnego uprawnienia strony i stanowi przejaw braku woli popierania wniesionej skargi. Umorzenie do jakiego dochodzi w wyniku cofnięcia skargi znajduje swoja podstawę w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i nie mieści się w granicach zastosowania normy z art. 201 § 1 p.p.s.a. Ponadto skoro zatem skarżący stracił wolę popierania skargi, w efekcie czego cofa ją, nie byłoby uzasadnionym w świetle zasady sprawiedliwości społecznej, aby obciążać organ administracji publicznej kosztami postępowania, którego strona skarżąca sama nie ma woli kontynuować i uznaje jego prowadzenie za zbyteczne (por. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r. I SAB/Wa 347/17, postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2016 r. I OZ 1407/16).