Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. oddalił skargę B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Dnia 22 marca 2011 r. do sądu wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. B.S. wskazał, że utrzymuje go żona która pobiera emeryturę w kwocie 953 zł (netto). Skarżący oświadczył, że posiada dług wobec zakładu ubezpieczeń społecznych w wysokości 15.000 zł i innych wierzycieli w kwocie 10.000 zł.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych.
W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Należy podnieść, że na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 822/10 zwolniono B.S. od ponoszenia kosztów sądowych. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Uzasadniony jest natomiast wniosek B.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.
Skarżący jest bowiem bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Należy podnieść, że żona skarżącego pobiera niską emeryturę w wysokości 953 zł (netto). Z treści formularza PPF wynika, że B.S. posiada dług w wysokości około 25.000 zł. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego odnośnie jego sytuacji majątkowej. Uprawniona jest zatem teza, że wniosek B.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego jest uzasadniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.