Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Go 855/15 odrzucił skargę R.O..
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 lutego 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokata E.S. (pismo ORA z dnia [...] lutego 2016 r.)
Substytut ww. pełnomocnika w dniu 24 lutego 2016 r. przeglądał akta w siedzibie Sądu. Następnie w dniu 8 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożyła pismo procesowe, w którym wskazała, że sporządziła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej postanowienia. W opinii tej, przekazanej także do wiadomości skarżącego, adwokat E.S. uzasadniła swoją odmowę sporządzenia skargi kasacyjnej, a nadto wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wg norm przepisanych, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w żadnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 93/04, ONSAiWSA 2004/2/23).
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461) w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801).
Stosownie do treści przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wskazanego wyżej rozporządzenia, wynosi 240 zł.
Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93, pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 ust. 1 p.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.
W przypadku, gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie. Pełnomocnik skarżącego przy piśmie z dnia [...] marca 2016 r. wykazała, że przedmiotowa opinię przekazała listem poleconym skarżącemu (vide: k-113 akt sądowych).
Zwrócić należy w tym miejscu również uwagę, że adw. E.S. została ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego po wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia 30 listopada 2015 r. Należy zatem uznać, że adwokat E.S. została pełnomocnikiem skarżącego już po zakończeniu postępowania przed sądem I instancji (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II CZP 124/06, OSNC 2007, nr 6, poz. 91). Uwzględniając zatem podjęte przez pełnomocnika strony skarżącej czynności związane z przystąpieniem do postępowania oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, co jest już czynnością podejmowaną w postępowaniu kasacyjnym i tym samym oznacza, że nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia oraz w związku z okolicznością, iż pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu przed sądem l instancji, Sąd uznał za zasadne, przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. w kwocie 180 złotych. Zasądzone koszty podlegają podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, określoną dla tego typu czynności (§ 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia).
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.