Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 października 2010 r. oddalono skargę Ł.G. i W.G. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego D.D. – G. - na decyzję nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Rozstrzygnięcie to jest prawomocne od dnia [...] lutego 2011 r.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. referendarz sądowy, po rozpatrzeniu wniosku PPF złożonego przez Ł.G., przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych, na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny E.J. (k. 156 akt sprawy).
W dniu 22 marca 2011 r. radca prawny E.J. złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, do którego pełnomocnik dołączyła opinię prawną o niecelowości składania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wniosek ten nie zawierał oświadczenia, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części przez mocodawcę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wyznaczony w ramach prawa pomocy pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako "ppsa".
Zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona.
Jednocześnie zauważyć trzeba, iż niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego. Przedmiotowe oświadczenie nie stanowi bowiem żadnego z elementów jaki jest wymagany dla pisma w postępowaniu sądowym, nie może więc być brakiem formalnym pisma, uniemożliwiającym nadanie pismu biegu i podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 ppsa. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 16 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ppsa (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt l OZ 390/08, Lex nr 493827). Podobny pogląd jest reprezentowany w piśmiennictwie (por. M. Kazek, Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu, ZNSA z 2006r. nr 6, s. 65 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo).
Ponadto wskazać należy, iż przedmiotowe oświadczenie winno być wyraźne. Nie stanowi bowiem oświadczenia takie sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi on o przyznanie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej - wypłacenie kosztów z tytułu "nieopłaconej pomocy prawnej", bowiem z natury swej koszty sądowe w sprawie, w której przyznano stronie prawo pomocy - są nieopłacone. Istotne jest natomiast to, czy nie zostały one "zapłacone", co wynika z przywołanego wyżej przepisu § 16 rozporządzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż wniosek wyznaczonego w sprawie radcy prawnego nie zawiera stosownego oświadczenia, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały mu zapłacone w całości lub części, na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 16 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w sentencji postanowienia.