Uzasadnienie
2 grudnia 2013 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek J.J.S. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że studiuje w trybie stacjonarnym i pobiera stypendium w wysokości 900 zł.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2013 r. J.J.S. została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:
- 1. przedłożenie dokumentów potwierdzających uzyskiwane dochody przez jej rodziców (zaświadczenie pracodawcy, decyzja ZUS),
- 2. przedłożenie wyciągów z wszystkich posiadanych przez skarżącą i jej rodziców rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy,
- 3. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone przez rodziców skarżącego koszty związane z utrzymaniem mieszkania (domu),
- 4. przedłożenie rachunków dotyczących ewentualnych kosztów zakupu leków (leczenia).
Jednocześnie pouczono skarżącą, że w przypadku gdy wnioskodawczyni pozostaje choćby częściowo na utrzymaniu rodziców, to sąd (referendarz sądowy) przy ocenie jej możliwości płatniczych obowiązany jest uwzględnić dochody oraz stan majątkowy rodziców. J.J.S. nie odpowiedziała na powyższe wezwanie.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Należy wskazać, że J.J.S. nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie przedłożyła między innymi wyciągów z rachunków bankowych. W tej sytuacji nie jest możliwe dokonanie wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej wnioskodawczyni.
Należy podnieść, że wykazać oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., I FZ 189/11, LEX nr 948866).
Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OZ 819/10, LEX nr 742076).
W literaturze przedmiotu również zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W tym kontekście należy podnieść, że skarżąca pobiera stypendium w wysokości 900 zł.
Nie można również pominąć, że wpis od skargi w przedmiotowej sprawie jest niski, wynosi bowiem 100 zł (§ 2 ust. 3 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że J.J.S. nie wykazała, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.