Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 1 marca 2000 r. wydaną w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nakazał Aeroklubowi Ś. w K. rozbiórkę ogrodzenia terenu płyty lotniska wykonanego wzdłuż ulic - F. i L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż w lutym 2000 r. inwestor, nie dopełniając obowiązku zgłoszenia ogrodził płytę lotniska. Ogrodzenie zostało wykonane z elementów prefabrykowanych betonowych, a częściowo z "siatki na słupkach stalowych".
W odwołaniu Aeroklub Ś. domagał się "uchylenia nakazu rozbiórki" z uwagi na to, że "sprawa dotyczy remontu i uzupełnienia ogrodzenia, a nie jego budowy, ogrodzenie nie jest trwale związane z gruntem i wobec planowanego w niedalekiej przyszłości rozwoju lotniska nie może być traktowane jako ogrodzenie stałe".
Nadto odwołujący wyjaśnił, iż już w grudniu 1999 r. zgłaszał zamiar "remontu i wymiany" ogrodzenia, ale z powodu braków formalnych zgłoszenie nie zostało przyjęte.
Ponownie zgłoszono zamiar prowadzenia prac związanych z ogrodzeniem 17 lutego 2000 r.
Przywołano także przepisy rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 15 września 1964 r. w sprawie cywilnych lotnisk, lądowisk i lotniczych urządzeń naziemnych /Dz.U. nr 37 poz. 237/ i w oparciu o nie wykazywano, że zabezpieczenie części lotniska było nakazem prawnym skierowanym do zarządzającego.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 11 kwietnia 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż organ nadzoru budowlanego nie może sankcjonować samowoli budowlanej, a takiej samowoli dopuścił się odwołujący.
W skardze Aeroklub Ś. domagał się stwierdzenia niezgodności decyzji obu instancji z prawem argumentując żądanie w sposób zaprezentowany już w odwołaniu.
Ponadto skarżący uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w wyniku "nagłośnienia problemu w prasie lokalnej i wskazaniem, iż nakazy estetyczne ogrodzenia budzą wątpliwości".
Tymczasem skarżący uważa, że w kontekście zagrożeń, jakie stwarza brak ogrodzenia "kwestia jego wyglądu winna mieć znaczenie drugorzędne".
W odpowiedzi na skargę, organ którego działanie zaskarżono wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonych decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a właśnie w tym zakresie Sąd dokonuje kontroli art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Kognicji Sądu została poddana decyzja administracyjna oparta o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zwana dalej prawem budowlanym.
Przepis ten stanowi, iż właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Przywołany przepis określa, zatem sposób likwidacji samowoli budowlanej i jednakowo traktując zarówno budowę bez pozwolenia na budowę, realizację inwestycji bez zgłoszenia, w przypadku gdy dana budowa lub roboty budowlane zwolnione były z obowiązku pozwolenia na budowę, ale podlegały rygorowi zgłoszenia, jak i budowę jakkolwiek zgłoszoną organowi, to realizowaną mimo jego sprzeciwu.
Wśród budowli zwolnionych z generalnego obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego wymienia ogrodzenia.
Jednocześnie w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego objęto obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi budowę ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m.
Zgłoszenie, o którym mowa w przywołanym art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego winno być pisemne i określać rodzaj, zakres i sposób wykonania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Nadto do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego/.
Z kolei art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że zgłoszenie należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych a do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 od dnia doręczenie zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu.
Zaniechanie obowiązkowi zgłoszenia, bądź realizacja budowy mimo sprzeciwu organu rodzi obligatoryjne skutki zakreślone w art. 48 Prawa budowlanego.
Dla zastosowania tego przepisu, wszelkie inne okoliczności są prawnie obojętne, stąd też estetyka czy ład architektoniczny wykonanego obiektu, nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy dotyczącej samowoli budowlanej określonej w art. 48 Prawa budowlanego.
Sprawca samowoli może uniknąć zastosowania reżimu z art. 48 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy budowa powstała przed 1 stycznia 1995 r. /art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego/, bądź została zrealizowana po tej dacie i upłynęło już 5 lat od jej zakończenia /art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego/.
Przenosząc ten stan prawny na ustalony w sprawie stan faktyczny wskazać trzeba, iż w sprawie bezspornym jest, że budowa ogrodzenia wzdłuż ulic F. i ulicy L. w K. objęta była obowiązkiem zgłoszenia określonego w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Nie budzi również wątpliwości Sądu to, że była to budowa, a nie remont, jak sugeruje się w skardze.
Definicja remontu zawarta jest w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego i w tym pojęciu nie mieści się "wymiana ogrodzenia" w sytuacji, gdy z uwagi na przebudowę ulicy "zniszczone zostało ogrodzenie" /tekst odwołania/.
Budowa ogrodzenia, mimo objęcia jej obowiązkiem zgłoszenia została zrealizowana bez tego zgłoszenia. Nie można bowiem uznać, iż nastąpiło takie zgłoszenie, w sytuacji, gdy jak podaje skarżący, wpierw "nie zostało przyjęte" z powodu braków formalnych, a następnie zostało wniesione po zrealizowaniu budowy.
Ta ostatnia okoliczność wynika z materiałów sprawy, albowiem o dokonanej samowoli powiadomiono organ 10 lutego 2000 r. /"architekci, mieszkańcy K., użytkownicy Parku Leśnego"/, a "zgłoszenia" dokonano 11 lutego 2000 r.
Skoro więc skarżący zrealizował budowę ogrodzenia przylegającego do ulic, bez zgłoszenia zamiaru realizacji tej budowy właściwemu organowi, to w sposób zgodny z prawem przyjęto, iż doszło do samowoli budowlanej określonej w art. 48 Prawa budowlanego.
To ustalenie obligowało organ do zastosowania nakazu rozbiórki w oparciu o ten przepis.
Ponieważ ustawodawca, w przypadku samowoli budowlanej zdefiniowanej w art. 48 Prawa budowlanego nie wprowadził jakiejkolwiek możliwości jej sanowania, to wszelkie wywody skargi odnoszące się do konieczności zabezpieczenia terenu lotniska, czy też przyczyn nagłośnienia spraw w prasie lokalnej, nie mogły odnieść żadnego skutku.
Również powoływanie się na art. 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 15 września 1964 r. w sprawie cywilnych lotnisk, lądowisk i lotniczych urządzeń naziemnych /Dz.U. nr 37 poz. 237 ze zm./ jest w tym zakresie chybione.
Nałożony przepisem zarządcę lotniska obowiązek oznakowania lub odpowiedniego zabezpieczenia części lotniska, na którym przebywanie bez zezwolenia jest zabronione w żaden sposób nie wyłącza stosowania powszechnie obowiązującego Prawa budowlanego, której to ustawy nie stosuje się tylko do wyrobisk górniczych.
Z naprowadzonych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA ją oddalił.