Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 września 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w C. na podstawie art. 37 i art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ nakazał Irenie i Karolowi C.:
- - przywrócenie pierwotnego stanu użytkowania obiektu, zlokalizowanego na parcelach nr 4488/4, 4487/1 i 4487/21 w W. jako inwentarsko-składowy,
- - rozbiórkę nowo wznoszonych obiektów jako dobudowy do powyższego obiektu oraz obiektu wolno stojącego, a to w terminie do 30 października 1993 r.
Wojewoda B. decyzją z dnia 18 listopada 1993 r. (...) utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Po rozpatrzeniu skargi Ireny C. na powyższą decyzję Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 1995 r. SA/Ka 280/94 skargę tę oddalił.
Następnie pismem z dnia 19 lutego 2000 r. Irena C. zwróciła się o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu magazynowego, wybudowanego w 1993 r. bez pozwolenia jako dobudowa do budynków przy ul. R. 31 a w W. Wniosek oparto na przepisie art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i uzasadniono faktem upływu ponad 5 - letniego okresu od dnia zakończenia budowy i brakiem sprzeczności z ustaleniami "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wraz z elementami strategii rozwoju miasta W.", zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta W. z dnia 22 czerwca 1999 r.
Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia 22 marca 2000 r. (...), wydaną z upoważnienia Starosty C., na podstawie art. 105 Kpa umorzono postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie magazynu wybudowanego na parcelach nr 4487/1 i 4488/4 w W. Organ I instancji uznał, bowiem, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, jako że ostateczną decyzją nakazano rozbiórkę obiektu i obecnie toczy się postępowanie egzekucyjne, co wyklucza zastosowanie art. 49 Prawa budowlanego z 1994 r.
W odwołaniu od decyzji Irena C. zarzuciła naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa oraz art. 49 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji wadliwie nie rozpatrzył sprawy merytorycznie, bezpodstawnie umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Zaskarżoną decyzją, wydaną z upoważnienia Wojewody (...), odwołania nie uwzględniono. Organ odwoławczy podzielając ustalenia faktyczne i pogląd prawny, zawarty w decyzji organu II instancji podniósł, że nie można ponownie orzekać w tej sprawie zgodnie z wnioskiem, bowiem obiekt, którego dotyczy postępowanie, nie odpowiada wymogom art. 49 Prawa budowlanego z 1994 r., który to przepis zacytowano, stąd też decyzja oparta na tym przepisie byłaby nieważna /art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa/.
W tym stanie rzeczy utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Irena C. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego z powodu naruszenia art. 105 par. 1 Kpa.
Skarżąca podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zarzuciła nadto, że decyzja umarzająca postępowanie narusza jej interes, gdy sprawa winna być rozpatrzona merytorycznie. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej dodatkowo powołał się na nową okoliczność w postaci uchwalenia studium zagospodarowania przestrzennego i na tej podstawie podniósł, iż obecnie nie zachodzi sprzeczność zrealizowanej inwestycji z zapisem planu.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Prokurator wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska organu odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Trafnie organy obydwu instancji stwierdziły, iż postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, co do którego prawomocną decyzją orzeczono nakaz rozbiórki, podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa.
Nie było, bowiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty wskutek zdarzeń prawnych. Nie można było, zatem orzec w drodze decyzji o zasadności żądania skarżącej, zawartego we wniosku z dnia 19 lutego 2000 r., skoro wcześniej w innym postępowaniu doszło do wydania nakazu rozbiórki spornego obiektu i toczy się postępowanie egzekucyjne w tej sprawie. Tymczasem powołany w skardze przepis art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, dotyczy sprawy administracyjnej w przedmiocie nakazu rozbiórki. Organy administracji architektoniczno-budowlanej jako właściwe w sprawach udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, nie są powołane do orzekania w sprawach z art. 48 Prawa budowlanego, stąd też w ogóle nie było możliwości rozważania, czy przepis art. 49 tego prawa dotyczy niniejszej sprawy.
Zastosowanie normy art. 49 Prawa budowlanego należy do postępowania w sprawie rozbiórki, a zatem do właściwości organów nadzoru budowlanego /art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego/. Dopiero po stwierdzeniu przez organ nadzoru budowlanego, iż nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego, właściciel może ubiegać się o pozwolenie na jego użytkowanie w trybie art. 58 tego prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie właściwy organ wydał nakaz rozbiórki, zaś decyzja korzysta z waloru prawomocności. Dopóki decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w nadzwyczajnym trybie, wiąże nie tylko strony, lecz i organy administracji publicznej.
Wniosek, który zainicjował niniejsze postępowanie, bazował na założeniu, że odpadły przesłanki rozbiórki wobec treści art. 49 Prawa budowlanego oraz planowanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wyżej stwierdzono, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji w sprawach z zakresu nadzoru budowlanego i nie są tym samym właściwe do orzekania w postępowaniach nadzwyczajnych w sprawie wzruszenia ostatecznych decyzji. Obowiązkiem starosty było natomiast rozpatrzenie wniosku zgodnie z zawartym w nim żądaniem, czyli udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty było jednak niedopuszczalne w świetle podanych wyżej okoliczności, skutkujących wydaniem decyzji z art. 105 par. 1 Kpa. Zasada uwzględniania słusznego interesu strony z art. 7 Kpa, nie może prowadzić do wydania decyzji merytorycznej z naruszeniem art. 105 par. 1 Kpa.
Z tych względów skarga podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.