Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego udzielił E. i J. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie garażowo-gospodarcze. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestor wnioskiem z dnia [...] r. zgłosił zakończenie budowy budynku gospodarczego i wiaty. W dokumentacji dołączonej do wniosku naniesione zostały zmiany w stosunku do projektu podstawowego polegające na wykonaniu w miejsce dwóch okien bramy garażowej oraz wentylacji i otworów okiennych. Organ ten stwierdził, że pismem z [...] r. przyjął zgłoszenie zakończenia robót bez uwag, gdyż dokonane zmiany uznane zostały za nieistotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Jednakże organ ten zaznaczył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. zobowiązał inwestora do zaniechania użytkowania pomieszczenia na parterze części dobudowanej jako garaż na samochód oraz do przerobienia okapu dachu w części dobudowanej od strony działki sąsiedniej, tak aby nie przekraczał szerokości 50 cm.
Nadto organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, działki na których zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt znajdują się na terenie zabudowy mieszkaniowej z możliwością adaptacji istniejącej zabudowy wielo – i jednorodzinnej oraz dopuszczeniem realizacji m.in. obiektów gospodarczych lub pomocniczych towarzyszących zabudowie. Z uwagi na usytuowanie budynku zgodnie z warunkami technicznymi zastrzeżenia zgłaszane przez A. S. nie mogły zostać uwzględnione.
Z decyzją taką nie zgodziła się A. S., która wniosła odwołanie i domagała się uchylenia powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego. W odwołaniu tym podniosła, że organ pierwszej instancji odwołał się do postanowień art. 71 ustawy Prawo budowlane, jednakże nie dokonał skonkretyzowania powołanej podstawy prawnej poprzez odwołanie się do konkretnych ustępów czy punktów tego przepisu. Dodatkowo odwołująca się podniosła, że działania inwestorów od początku zmierzały do budowy garażu, a organy administracji swoimi działaniami akceptowały ich zamierzenia.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm./, § 8 ust. 1 pkt 1, § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że inwestorzy zrealizowali obiekt gospodarczy z wiatą w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia [...] r. dołączyli wymagane przepisami prawa dokumenty. W oparciu o przedłożone akta administracyjne oraz obowiązujące przepisy prawa organ odwoławczy uznał, że należy potwierdzić prawidłowość prowadzonego przez Starostę [...] postępowania administracyjnego. Dokonane w trakcie realizacji obiektu zmiany uwzględnione zostały w zgłoszeniu zakończenia budowy, przyjętym przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, który stwierdził zgodność zamierzonej inwestycji z prawem gminnym.
Z rozstrzygnięciem takim nie zgodziła się A. S. Jej zdaniem organ odwoławczy nie wyjaśnił przyjętej podstawy prawnej, a w szczególności nie wskazał, które zapisy zamieszczone w art. 71 ustawy Prawo budowlane miały zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu faktycznym jej zdaniem organ ten jednym zdaniem skwitował podnoszone zastrzeżenia zgłoszone w piśmie, a milczeniem pominął zaistniałe zdarzenia, przy pomocy których inwestorzy zmierzali do wybudowania garażu. Dodatkowo wskazała, że organ odwoławczy powołuje się na szerokie uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji, a według niej jest zdawkowe i sporządzone w sposób sprzeczny z regułami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W trakcie rozprawy skarżąca okazała wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 stycznia 2005 r. o sygnaturze II SA/Ka 3051/02, mocą którego została uchylona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. Na wyrok ten nie została wniesiona skarga kasacyjna. Skarżąca złożyła do akt 5 zdjęć, które obrazują fakt, że inwestycja od początku była realizowana jako garaż, a nie jako budynek gospodarzy z wiatą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mocą zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. udzielającą E. i J. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie garażowo-gospodarcze. Budowa przedmiotowego pomieszczenia garażowo-gospodarczego prowadzona była na podstawie decyzji Wojewody [...]z [...] r. Nr [...]. Decyzja ta wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 11 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 3051/02 została uchylona.
Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględnia skargę na decyzje jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Z kolei po myśli art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Jak zostało zaznaczone zaskarżona decyzja wydana została w następstwie wydania decyzji przez Wojewodę [...] z dnia [...] r., skoro jednakże decyzja ta została mocą wyroku tutejszego Sądu z dnia 11 stycznia 2005 r. uchylona.
W tej sytuacji prawnej i faktycznej skład orzekający w niniejszej sprawie zobowiązany był ustalić, czy zaistniało naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, iż zaskarżoną decyzję jak również decyzję uchyloną mocą wyroku z dnia 11 stycznia 2005 r. wydał ten sam organ tj. Wojewoda [...]. Zatem uchybienia tego organu popełnione przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] r. stwierdzone przez tutejszy Sąd, pozwalają uznać, że i zaskarżona decyzja podjęta została z takim naruszeniem. Jak bowiem wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 11 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 3051/02 organy administracji między innymi nie wyjaśniły daty powstania budynków na parceli skarżących, jak również z sentencji rozstrzygnięć jak również z akt sprawy nie wynika, czy obowiązek dotyczy obu budynków gospodarczych, czy też tylko jednego – tego wybudowanego z cegły.
Skoro decyzja uchylona przez tutejszy Sąd zawierała takie uchybienia, to tym samym zaskarżona decyzja nie mogła być podjęta bez naruszenia prawa, a to oznacza, że wyczerpana została przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji przewidziana przywołanym powyżej przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Obok wskazanego uchybienia zaskarżona decyzja obarczona jest także innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. W szczególności należy podzielić stanowisko skarżącej odnośnie wadliwości przywołanej podstawy prawnej, dotyczy to w głównej mierze rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, który to w podstawie prawnej przywołał art. 71 ustawy Prawo budowlane, jednakże jak skarżąca to zasadnie podniosła bez odesłania do konkretnych regulacji zamieszczonych w przepisie. Przywołanie konkretnych ustępów czy punktów zamieszczonych w tym przepisie jest o tyle niezbędne ponieważ odnoszą się one do różnych stanów faktycznych. Brak wskazania precyzyjnej podstawy prawnej uniemożliwia właściwą ocenę podjętej decyzji. Uchybienie to zostało w pewnym stopniu zniesione w zaskarżonej decyzji, jednakże i w tej decyzji brak jest precyzyjnego wskazania wykorzystanej podstawy podjęcia rozstrzygnięcia, gdyż za takie nie można uznać przywołania dwóch ustępów tego przepisu.
Nadto należy zauważyć, iż przepis ten dla rozpatrywanej sprawy został wykorzystany w sposób niewłaściwy, ponieważ w oparciu o tę podstawę prawną można zmieniać sposób użytkowania obiektu budowlanego, który już istniał, natomiast w niniejszej sprawie sytuacja wygląda odmiennie, otóż organ administracji dokonał zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego z wiatą na pomieszczenie garażowo-gospodarcze, które nigdy nie było wykorzystywane zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, a wręcz należy stwierdzić, gdyż znalazło to potwierdzenie w trakcie rozprawy sądowej, że od początku budowane było z inną intencją niż wynikało to z pozwolenia na budowę.
Zatem wykorzystana droga legalizacji zmiany projektu budowlanego zastosowana przez organy administracji okazała się niewłaściwa. Przywołane powyżej uchybienia wyczerpują przesłankę uchylenia decyzji administracyjnej przewidzianą postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uchylenie zaskarżonej decyzji nakłada na organ odwoławczy szczególne obowiązki, otóż dalsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie uzależnione będzie od ewentualnych rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie w tym zakresie będzie determinowało dalsze działania, a w szczególności da odpowiedź na rodzące się pytanie, czy w sprawie tej nie będzie występowała samowola budowlana i konieczność jej legalizacji.
Sąd po myśli art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.