Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy co do meritum decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] (dalej PINB) z dnia [...]r. Nr [...] oraz uchylił wyznaczony i ustalił nowy termin do wykonania przez inwestora czynności wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji swoją decyzją na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) nałożył na inwestorów S. i M. S. obowiązek wykonania inwentaryzacji powykonawczej budynku letniskowego-campingu posadowionego na działce nr [...] położonej w P. z uwzględnieniem zmian wprowadzonych w trakcie przeprowadzonego remontu kapitalnego w zakresie stwierdzonym podczas wizji lokalnej w dniu [...] roku, głównie przewodów dymowych i wentylacyjnych w związku z dobudowaniem kominów wraz z odbiorem potwierdzonym protokołem rejonowego mistrza kominiarskiego.
Ponadto PINB nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania oświadczenia osoby posiadającej przygotowanie zawodowe (uprawnienia budowlane) o prawidłowości wykonania elewacji oraz kotwienia konstrukcji dachu drewnianego w wieńcach istniejących murów.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał m.in., że ujawniono, iż w trakcie prowadzonych prac remontowych wykonano dodatkowe kominy z przewodami wentylacyjnymi i dymowymi, wykonano drewniany dach wentylowany z nowym pokryciem, jak również ocieplono i otynkowano elewację budynku.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli I. i G. P. współwłaściciele ośrodka wypoczynkowego "[...]" w P. w skład którego wchodzi działka [...] z posadowionym na niej przedmiotowym obiektem budowlanym. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB. Zarzucili oni wymienionym aktom administracyjnym obrazę art. 77 § 1 kpa poprzez brak ustalenia czy istniały podstawy do dalszego przedłużania inwestorom remontu wykonywanego niezgodnie z przepisami prawa budowlanego poprzez przedłużenie terminu do wykonania obowiązków nałożonych decyzją organu pierwszej instancji oraz naruszenie przepisów art. 35 § 3 i art. 36 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zmiana terminu do wykonania obowiązków nałożonych na inwestorów znajduje swoje uzasadnienie w przepisie art. 130 § 2 kpa, albowiem wniesienie odwołania przez skarżących spowodowało wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji.
Na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004 roku uczestnik postępowania S. S. wniósł również o oddalenie skargi, wyjaśniając, że przebudowa dachu polegała na jego podwyższeniu i wykonaniu spadu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z przyczyn innych, aniżeli wskazano w jej treści.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Wynik tej kontroli wskazuje na naruszenie przez organy obu instancji w toku postępowania przepisów ustawy Prawo budowlane.
Poza sporem w sprawie jest wykonanie przez inwestorów S. i M. S. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę względnie zgłoszenia - robót budowlanych opisanych w decyzji organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji.
Zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane zastosowanie trybu przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy mogło mieć miejsce tylko w przypadkach innych niż określone w art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania decyzji przez organy obu instancji. Przypadki takie obszernie zostały opisane i wyjaśnione w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 1997 r. sygn. akt OPS 3/1997 (opublikowana w ONSA z 1998 r. z. 1, poz. 3). W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że uprawniony jest pogląd odnoszący art. 50 ust. 1 pkt 1 (a co za tym idzie, również art. 51 ust.
1) Prawa budowlanego do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 tego prawa. W związku z powyższym do rozstrzygnięcia pozostaje ustalenie czy podjęte na działce [...] roboty budowlane były czy też nie były budową w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.
Zawierający słowniczek pojęć ustawowych art. 3 tej ustawy w swoim pkt 7 – w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania kontrolowanych decyzji -stanowi, że przez roboty budowlane należy rozumieć "budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Można zatem zasadnie twierdzić, że zbiorcze pojęcie prowadzenia robót budowlanych obejmowało w ówczesnym stanie prawnym: budowę, montaż, rozbiórkę i remont obiektów budowlanych. Zgodnie z tą definicją - w ówczesnym stanie prawnym - do budowy nie można było zaliczyć tylko robót budowlanych polegających na montażu, rozbiórce bądź remoncie obiektu budowlanego.
Zakres prowadzonych przez inwestorów prac budowlanych na przedmiotowym obiekcie nie mieścił się z całą pewnością w pojęciu robót budowlanych polegających na montażu, a także rozbiórce. Wykonane przez nich roboty budowlane trudno też zaliczyć do kategorii remontu przez który, zgodnie z art. 3 pkt 8 cytowanej ustawy, należy rozumieć wykonywanie na obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Tym samym należy stwierdzić, że wykonane roboty nie mieściły się w zbiorczym pojęciu robót budowlanych nie będących budową do których mógł znaleźć zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Wykonane roboty budowlane mieściły się zaś zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane (w ówczesnym brzmieniu) w pojęciu budowy do której ustawodawca zaliczył m. in. przebudowę i rozbudowę obiektu budowlanego. W konsekwencji powyższych rozważań należy przyjąć, że do takich robót budowlanych prowadzonych bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zastosowanie winien znaleźć art. 48 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny – właściwy do rozpoznania tej sprawy na mocy art. art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) - uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać albowiem wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stosownie do brzmienia art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270)- dalej zwanej ustawą - PoPPSA - wyeliminował z obiegu prawnego również decyzję organu pierwszej instancji.
Z uwagi na zmianę stanu prawnego organy nadzoru budowlanego ponownie rozpoznając sprawę kierować się będą przepisami regulującymi procedurę legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, a w przypadku gdyby nie zachodziły przesłanki z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu aktualnym Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) zastosuje art. 48 ust. 1 tej ustawy.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy - PoPPSA w związku z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy przepisy wprowadzające(...).
O kosztach postępowania nie orzeczono, a to wobec nie złożenia przez skarżących, reprezentowanych przez radcę prawnego wniosku w tej kwestii (art. 210 § 1 ustawy – PoPPSA).