Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] przy ulicy [...] w G. U podstaw prawnych rozstrzygnięcia powołano art.105 k.p.a. w zw. z art.37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229 z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.
Natomiast w uzasadnieniu opisano wpierw rozstrzygnięcie zapadłe uprzednio w sprawie, po czym stwierdzono, że budynek gospodarczy wybudowany w latach 80 ubiegłego wieku powstał bez pozwolenia na budowę, przy czym jego usytuowanie zgodne jest z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego G. Ponieważ stan techniczny budynku jest dobry a zlokalizowany został w odległości 1,30 m od granicy działki sąsiedniej stanowiącej własność D. i L. M. i 29 m od ich budynku mieszkalnego, to, zdaniem organu, nie ma podstaw do "orzeczenia nakazu rozbiórki".
Odwołanie od decyzji wnieśli D. i L. M., wykazując w nim, że użytkowany jako kurnik budynek gospodarczy powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia.
Ponadto podnieśli, iż usytuowanie obiektu w takiej odległości od granicy z ich nieruchomością wymagało pisemnej zgody sąsiadów, której inwestorzy nie uzyskali.
Odwołujący wyjaśnili, iż kurnik zlokalizowany jest przy granicy z ich działką o nr [...], która jest niezabudowana i obniża wartość tej działki.
Uznali także, że "argumentacja odległości kurnika od ich budynku" usytuowanego na działce o nr [...] pomija "istnienie działki G. nr[...]", którą zamierzają zagospodarować.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł o odmowie wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż żądanie inicjatorów postępowania i równocześnie odwołujących dotyczące wydania nakazu rozbiórki obiektu nie znajduje uzasadnienia w art.37 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
Przywołano zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. (z dnia [...]), w którym sporny teren przeznaczono dla strefy "miasta-ogrodu".
Uznano, że funkcja obiektu nie koliduje z rozwiązaniem przyjętym w planie miejscowym, co sprawia, że brak jest przesłanek z art.37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. do wydania nakazu rozbiórki.
Z kolei analizując usytuowanie obiektu organ II instancji doszedł do wniosku, iż brak jest również przesłanek do zastosowania art.37 ust.1 pkt 2 przywołanej ustawy.
W skardze D. M. i L. M. powielili argumenty zaprezentowane w odwołaniu, dodając jeszcze, że w [...] inwestorzy dokonali przebudowy dachu budynku gospodarczego również bez pozwolenia na wykonanie tych robót.
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, a stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z materiałów dowodowych zawartych w aktach administracyjnych wynika, iż w latach 80 na posesji przy ul. [...] w G. uprzedni właściciel wybudował "pomieszczenie gospodarczo-magazynowe", które miało służyć przyszłej budowie budynku mieszkalnego.
Takie informacje są zawarte w opisie technicznym do inwentaryzacji budynku gospodarczego.
Pomieszczenie to (budynek) w swym pierwotnym kształcie miało płaski dach.
Żaden natomiast z dowodów przeprowadzonych w sprawie nie wskazuje na to, czy obiekt ten powstał w oparciu o pozwolenie na budowę, czy też jest skutkiem samowoli budowlanej, przy czym i strony postępowania administracyjnego i organy obydwu instancji przyjęły, iż budowa była prowadzona samowolnie.
Sąd zwraca uwagę, że na te okoliczności nie przeprowadzono jakiegokolwiek dowodu, co stanowi naruszenie zasad zawartych w art.7 i art.77 k.p.a.
Gdyby nawet przyjąć, iż budynek gospodarczy w swym pierwotnym kształcie i przeznaczeniu powstał na skutek samowoli budowlanej, to i tak rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie nie mogłyby się ostać.
Baczyć bowiem trzeba, że rozpoznając sprawę w oparciu o art.37 ust.1 Prawa budowlanego z 1974 r., organy obydwu instancji błędnie zinterpretowały ten przepis.
Stosownie do zapisu art.37 ust.1 pkt 1 omawianej ustawy obiekt budowlany lub jego część podlegał przymusowej rozbiórce, gdy właściwy organ stwierdził, że znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisem o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Istotnym zatem dla rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art.37 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. jest to jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego obiektu, a nie to jaki plan obowiązuje w czasie rozpoznania sprawy.
Tymczasem w sprawie poddanej kognicji Sądu zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wykluczyli istnienie przesłanek z art.37 ust.1 pkt 1 przywołanej ustawy w oparciu o zapis planu obowiązującego w dacie orzekania, a nie w dacie budowy.
Stanowi to naruszenie przywołanej normy prawa materialnego i miało wpływ na wynik sprawy.
W pierwszym rzędzie organy powinny jednak ustalić datę budowy budynku gospodarczego, sprawdzić, czy powstał on w wyniku samowoli budowlanej, a dopiero po tych ustaleniach odnieść usytuowanie obiektu do zapisu planu obowiązującego w czasie jego budowy.
Zaniechanie uczynienia tego stanowiło jedną z przyczyn, dla których Sąd zobligowany był uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i rozstrzygnięcie organu I instancji. Ponadto z akt sprawy wynika bezspornie, że obecni właściciele nieruchomości – C. i A. U. w [...] przebudowali budynek gospodarczy poprzez jego nadbudowę i zmianę konstrukcji dachu z płaskiego na dwuspadowy.
Prace te prowadzili bez pozwolenia na budowę, a zatem doszło do naruszenia art.28 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. (w numerację ustawy obowiązującej w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego).
Organy obydwu instancji zupełnie pomijają tę kwestię, mimo, iż pierwsza decyzja jaka zapadła w sprawie (rozstrzygnięcie z [...]) nakazywała inwestorom rozbiórkę samowolnie wykonanej nadbudowy.
Odmawiając wydania nakazu rozbiórki spornego obiektu organ odwoławczy tym samym sanował samowolę budowlaną powstałą pod rządami obecnie obowiązującego prawa budowlanego, a dotyczącą jego nadbudowy co z kolei stanowiło naruszenie art.48 Prawa budowlanego z 1994 r. w ówczesnym jego brzmieniu.
Nie sposób również nie zauważyć, że powstały w latach 80 ubiegłego wieku obiekt budowlany miał inne przeznaczenie niż obecnie.
Powstał on bowiem jako zaplecze dla przyszłej budowy budynku mieszkalnego, a teraz służy hodowli gołębi i kurek liliputek.
Ta zmiana sposobu użytkowania uszła w ogóle uwadze organu, a może mieć znaczenie przy rozważaniu istnienia przesłanek z art.37 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
Nie można w takiej sytuacji odmówić racji skarżącym, iż obecny kształt i przeznaczenie obiektu sprawia, iż obiekt, który według ich twierdzeń powstał w latach 70, "już nie istnieje".
Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji wpierw ustali, czy powstały pod rządami ustawy z 1974 r. budynek gospodarczy wybudowano bez pozwolenia na jego budowę.
W przypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie rozpozna sprawę w oparciu zarówno o przepis art.37 ust.1 pkt 1 i 2 tej ustawy jak i przepisów obecnie obowiązujących a odnoszących się do nadbudowy budynku i przebudowy dachu.
Rozważając istnienie przesłanek z art.37 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. organ będzie musiał ustalić treść planu obowiązującego w dacie budowy, jak i uciążliwości jakie płyną z tak usytuowanego obiektu wykorzystywanego jako kurnik, dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej, przy uwzględnieniu zwłaszcza możliwości zagospodarowania niezabudowanej działki skarżących.
Natomiast rozstrzygając sprawę w części dotyczącej samowoli budowlanej powstałej w [...] należy pamiętać o nowelizacji przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. i zastosować przepisy obecnie obowiązujące.
Stwierdzone podczas kontroli legalności uchybienia prawu obligowały Sąd do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...].
Uchylenie decyzji nastąpiło na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz.1270 ze zm.).
Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji w całości stosowanie do art.152 przywołanej powyżej ustawy, która miała zastosowanie w sprawie mocą art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn. zm.).