Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 lipca 2001 r. (...) wydaną na podstawie art. 28, 34 ust. 4, 36 ust. 1 i 2, 80 ust. 1, 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Dorocie i Jackowi P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 21/2 położonej przy ul. Z. w K. - L. Organ odwołał się do ustaleń Miejscowego Perspektywicznego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta K. uchwalonego uchwałą nr XXIV/120/91 Rady Miejskiej w K. z dnia 1 lipca 1991 r. /Dz.Urz. Woj. Śl. nr 8 poz. 133/ oraz decyzji (...) z dnia 30.03.2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 Prawa budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Lidia H. właścicielka sąsiedniej nieruchomości, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki nr 21/2 z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreśliła, że na działce tej znajduje się obiekt /dwa garaże wykorzystywane na cele prowadzonej działalności gospodarczej/ wybudowany bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę, usytuowany w odległości 0,8 m od granicy sąsiedniej działki. Swoim usytuowaniem narusza przepisy techniczno-budowlane. W tej sprawie toczy się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. Odwołująca się zarzuciła, że z uwagi na powyższe okoliczności i treść art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego należało zawiesić w niniejszej sprawie postępowanie zgodnie z art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.
Decyzją z dnia 13 września 2001 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa Wojewoda Ś. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż projekt zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji w granicach opracowania nie obejmuje budynków przewidzianych do rozbiórki, w stosunku do których toczy się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. Organ podkreślił, że zarówno organ I instancji jak i inwestor spełnili spoczywające na nich obowiązki, wobec czego nie można uznać za trafne argumentów podnoszonych przez skarżącą.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Lidia H. wnosiła o jej uchylenie, podobnie jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła, powołując się na par. 8 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, że w przedmiotowej sprawie projekt zagospodarowania działki powinien był obejmować działkę 21/2, tzn. powinien obejmować wszystkie obiekty położone na tej działce a więc i te w stosunku do których toczy się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego. Skoro z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że projekt ten nie obejmuje takich budynków, to naruszono przepisy ww. rozporządzenia, a także art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja została więc wydana z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto przedstawiła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 27.12.2001 r. Dorota i Janusz P. wyjaśnili, że działka nr 21/2 decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 4.09.2002 r. została podzielona na dwie działki o nr: 21/3 i 21/4. Przedmiotowa inwestycja jest realizowana na działce obecnie oznaczonej nr 21/4, będącej ich własnością i z działka tą nie graniczy nieruchomość skarżącej. Działka nr 21/3 stanowi własność Jadwigi P. Zainteresowani w związku z tym zarzucili, że zarzuty podniesione w skardze w obecnej sytuacji są bezpodstawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi obok prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny istnieje wówczas, gdy zgłoszone żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej. Musi on mieć charakter obiektywny, co oznacza, że o jego istnieniu nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interesu prawnego należy poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretne normy przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej nadają stronom uprawnienia bądź nakładają obowiązki.
I tak na przykład stroną w sprawie wydania pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości będzie właściciel - sąsiad, jeżeli z tych decyzji wynikają ograniczenia w wykonywaniu jego prawa własności. A zatem uprawnienie do kwestionowania decyzji dotyczącej budowy prowadzonej na nieruchomościach sąsiednich przysługuje osobom trzecim w takim zakresie, w jakim decyzja ta narusza ich usprawiedliwione interesy /art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Z treści tego przepisu wynika, że ochronie przewidzianej w tym przepisie podlegają nie wszystkie, lecz jedynie kwalifikowane /"uzasadnione"/ interesy osób trzecich określonego zamierzenia inwestycyjnego. Z powyższego wynika, że właściciele nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z działką, na której ma być wzniesiony obiekt budowlany, mogą być stroną, o ile istnieje ich własny interes prawny związany z tą budową.
Czasami interes prawny właścicieli sąsiednich działek może być oczywisty i wówczas nie budzi wątpliwości, jeśli jednak tak nie jest, strona winna wykazać istnienie interesu prawnego. Wykazanie interesu prawnego lub obowiązku stanowi legitymację materialnoprawną będącą podstawą legitymacji procesowej. Zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja musi dotyczyć wprost /bezpośrednio/ interesu prawnego lub obowiązku skarżącego. Fakt, że dany podmiot był stroną w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami administracji publicznej, nie musi oznaczać, że automatycznie podmiot ten jest uprawniony do wniesienia skargi. Pojęcie interesu prawnego musi być rozumiane jako rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. W rozumieniu art. 33 cyt. ustawy nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, lecz musi to być interes prawny, a więc oparty na prawie /por. wyroki NSA z dnia: 20 kwietnia 1998 r. IV SA 1106/97, 16 października 1998 r. IV SA 1789/96, 14 września 2000 r. II SA/Gd 1154/98, 22 marca 1999 r. IV SA 539/97 - nie publ..
W kontekście tych rozważań stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie wątpliwym jest czy skarżąca ma interes prawny w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy o NSA do wniesienia skargi. Z pewnością zaś nie jest on oczywisty. Przede wszystkim podnieść należy, że zamierzona przez inwestorów budowa zgodnie z zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budowę ma być dokonana nie na części działki bezpośrednio przylegającej do działki stanowiącej własność skarżącej lecz po przeciwnej stronie tj. południowej, w odległości 2730 m od granicy z działką skarżącej. Trzeba też wskazać, badając tzw. aktualny interes prawny wnoszącego skargę, że w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4.09.2001 r., która stała się ostateczna w dniu 20.09.2001 r. wynika, iż działka nr 21/2 została podzielona na dwie działki o numerach: 21/3 i 21/4. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na działce, która nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością skarżącej.
Usytuowanie projektowanego obiektu w stosunku do granic działki będącej własnością skarżącej, a także jego gabaryty, funkcja, sposób użytkowania nie wskazują, iż zaskarżona decyzja narusza interesy skarżącej, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r.
Badając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić też należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby projekt zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji w granicach opracowania obejmował budynki, w stosunku do których orzeczono nakaz rozbiórki. Z treści art. 35 ust. 5 prawa budowlanego z 1994 r. wynika, iż jedynie w przypadku stwierdzenia takiej okoliczności właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze załączony do akt projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji trudno uznać, że nie spełnia on wymagań par. 8 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140 poz. 906/, skoro w części rysunkowej naniesiono budynki istniejące na działce nr 21/2 a wśród nich garaże. Także w części opisowej projektu wskazano, że w północnej części działki istnieje dom jednorodzinny oraz zabudowania garażowe. Trafnie przy tym zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że przywołany wyżej przepis umożliwia projektantowi dokonanie wyboru w przyjęciu zakresu opracowania pomiędzy granicami działki budowlanej a niesprecyzowanym normowo terenem, co oznacza, iż zakres projektu zagospodarowania działki może zostać ograniczony do niezbędnego terenu, o ile projektant naniesie wystarczające informacje dostosowane do specyfiki, charakteru obiektu i stopnia skomplikowania robót budowlanych.
Mając na uwadze wszystkie te okoliczności stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja pod względem zgodności z prawem jest prawidłowa. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA skargę oddalił.