Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt. 1 lit. a w związku z art. 21 ust. 2 pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z póź. zm.) pozbawił uprawnień kombatanckich H. Ś. W uzasadnieniu podał, że uprawnienia kombatanckie strona nabyła z tytułu działalności w Ruchu Oporu F. oraz walki o utrwalanie władzy ludowej w jednostkach Milicji Obywatelskiej. Jednocześnie organ ten zaznaczył, że strona w okresie od [...] r. do [...]r. była zatrudniona w organach bezpieczeństwa publicznego w B. i W., a osobom takim uprawnienia kombatanckie nie przysługują z żadnych tytułów.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniosła, że w trakcie pracy w organach bezpieczeństwa publicznego była jedynie wartownikiem.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczył analogiczne umotywowanie jak w przypadku pierwszego rozstrzygnięcia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanych decyzji i podniósł swój udział w Ruchu Oporu F., który winien pozwolić mu na zachowanie uprawnień kombatanckich.
Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. Poz. 1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
W aktach sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu H. Ś. przekazany pismem z dnia [...]r. przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w D. G. Z aktu zgonu wynika, że H. Ś. zmarł [...] r., a w oznaczeniu stanu cywilnego osoby zmarłej zaznaczone zostało, że był wdowcem.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania zmarła. Przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle wiązanych z osobą zmarłą i nie ma osoby, która zgłosiłaby udział w postępowaniu ze względu na swój interes prawny związany z wynikiem tego postępowania.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało postanowić jak w sentencji.