Uzasadnienie
W dniu [...] Rada Miejska podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...].
W dniu 12 listopada 2009r. J. S., B. S., J. S. oraz A. S. skierowali do Rady Miejskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 46).
Przedmiotowe wezwanie pozostało bez odpowiedzi, co potwierdzają zarówno skarżący jak i organ.
W dniu 7 stycznia 2010r. J. S., B. S., J. S. oraz A. S. wnieśli skargę na w/w uchwałę Rady Miejskiej – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Tut. Sąd, po zarejestrowaniu sprawy pod numerem L. Dz. WO II 9/10, w wyniku wykonania zarządzenia z dnia 8 stycznia 2010r., przekazał w/w skargę według właściwości do Rady Miejskiej, wysyłając ją organowi w dniu 13 stycznia 2010r.
W piśmie z dnia 24 lutego 2010r. (k.
68) A. S. domaga się przywrócenia terminu do złożenia skargi argumentując, iż z uwagi na wiek (84 lata) oraz bardzo zły stan zdrowia musiała przy wnoszeniu skargi skorzystać z pomocy kuzynki B. S., która omyłkowo złożyła skargę do tut. Sądu, nie zaś do Rady Miejskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż nie budzi wątpliwości Sądu uchybienie przez A. S. terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach nr [...] z dnia [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podstawą prawną do wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest bowiem przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy (gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 przepis art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.
Mając na uwadze okoliczność, iż Rada Miejska nie udzieliła A. S. odpowiedzi na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 listopada 2009r. stwierdzić należy, iż 60 – dniowy termin do wniesienia skargi upłynął skarżącym w dniu 11 stycznia 2010r. (poniedziałek).
Tymczasem za datę wniesienia skargi w niniejszej sprawie należy uznać 13 stycznia 2010r. (środa), gdyż wówczas skarga została wysłana przez tut. Sąd do organu właściwego, to jest do Rady Miejskiej. Jak wynika bowiem z art. 54 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W sytuacji, gdy skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 – 3 ustawy p.p.s.a., decyduje wówczas data jej nadania przez sąd pod adresem właściwego organu administracji (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2009r., II OSK 1918/08, LEX nr 527759).
Natomiast złożenie skargi bezpośrednio do sądu nie wstrzymuje biegu ustawowego terminu z art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. i w razie przekazania przez sąd skargi po jego upływie, strona nie może bronić się argumentem, iż dochowała terminu.
Stosownie do dyspozycji art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli strona nie dokonała tej czynności w ustawowym terminie bez swojej winy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 87 cyt. ustawy uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (§ 4), a ponadto we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).
Wobec złożenia w niniejszej sprawie skargi, jak również z uwagi na zapoznanie się z aktami niniejszej sprawy w dniach 19 oraz 22 lutego 2010r. przez B. S. – od której wnioskodawczyni mogła dowiedzieć się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi – przedmiotem rozważań Sądu jest kwestia braku winy A. S. w dokonaniu tej czynności.
Powyższa przesłanka powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl., wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się tak nadzwyczajne zdarzenia, jak przerwy w komunikacji, powódź, bądź pożar.
Oceniając złożony w niniejszej sprawie wniosek A. S. stwierdzić należy, iż nie wykazano w nim braku winy w uchybieniu ustawowego terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z cyt. powyżej postanowienia z dnia 21 lutego 2006r., I SAB/Wa 78/05 wina pełnomocnika strony w niedochowaniu terminu do wykonania określonej czynności jest równoznaczna z winą osoby reprezentowanej, którą w tym zakresie obciąża. Skoro bowiem A. S. zdecydowała się na skorzystanie z pomocy B. S. musi się liczyć z tym, iż obciążają ją także negatywne konsekwencje działań tej osoby. Nie ma przy tym znaczenia wiek i stan zdrowia wnioskodawczyni. Z tego też względu powoływane przez skarżącą okoliczności nie mogą stanowić o spełnieniu przesłanki z art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a.