Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 grudnia 2016 r. znak: [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 8 listopada 2016 r. znak: [...] – sprzeciw w sprawie zgłoszenia Gminy K. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie magazynu sprzętu sportowego o pow. zabudowy 35 m², na działce nr 197 w miejscowości C., gm. K..
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 20 października 2016 r. Gmina K. zgłosiła do Starosty zamiar przystąpienia do wykonania ww. robót budowlanych. Organ I instancji, wydając opisaną na wstępie decyzję z dnia 8 listopada 2016 r., powołał w podstawie prawnej m.in. art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("UPb"). W odwołaniu inwestor nie zgodził się ze stwierdzeniem, że planowany do wykonania obiekt nie mieści się w kategorii obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 UPb. Nadto zdaniem odwołującego, planowany do realizacji magazyn sprzętu sportowego stanowi obiekt służący bezpośrednio obsłudze agroturystycznej, co wpisuje się w przeznaczenie obszaru inwestycji określone w § 10 i § 23 planu miejscowego.
Organ odwoławczy, przywołując treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 UPb, a także § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podzielił stanowisko organu I instancji, że zgłoszony budynek o funkcji magazyny sprzętu sportowego nie mieści się w wykazie obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, że zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia 30 września 2004 r. (później zmienionym), działka nr 197 położona jest na terenie oznaczonym symbolem RP4 – tereny upraw polowych o przeznaczeniu podstawowym jako tereny otwarte użytków rolnych (§ 10). Zgłoszony obiekt nie jest obiektem zabudowy zagrodowej, nie będzie również służył obsłudze gospodarki rolnej i agroturystycznej, a zatem narusza warunki zabudowy i zagospodarowania określone w § 23 ust. 2 ww. planu. Skoro zgłoszony magazyn sprzętu sportowego narusza ustalenia planu miejscowego to taki stan uzasadnia wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 UPb.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Gmina K. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i 3 oraz art. 7 i 8 Kpa, ponieważ:
- – zaskarżona decyzja, w szczególności jej uzasadnienie, poza powołaniem ogólnych unormowań art. 29-31 UPb oraz § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie zawiera wyczerpującego wskazania podstaw, na jakich zostało oparte merytoryczne stanowisko utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji;
- – organy obu instancji zaniechały niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
- – decyzja wydana została bez jakiegokolwiek rozważania zasady budowania zaufania do działań władzy publicznej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony; organ pominął, że na działce nr 197 zlokalizowano uprzednio obiekty małej architektury – plac zabaw, na podstawie zgłoszenia Gminy K. z dnia 23 października 2014 r. w oparciu o identyczne uwarunkowania planistyczne.
Skarżąca Gmina podniosła ponadto zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.:
- – art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 1 pkt 2 UPb w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez uznanie, że planowany obiekt nie należy do kategorii budynków gospodarczych niewymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
- – art. 30 ust. 6 UPb poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy przedmiotowy obiekt stanowi budynek gospodarczy, o którym mowa w § 3 pkt 8 cyt rozporządzenia, a jego lokalizacja na działce nr 197 nie koliduje z zapisami planu miejscowego.
W konsekwencji Gmina zarzuciła organowi odwoławczemu dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji organu I instancji oraz stanu faktycznego i prawnego sprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgłoszony obiekt wypełnia hipotezę art. 29 ust. 1 UPb w zw. z § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia, ponieważ jest parterowym budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy nie przekraczającym 35 m², przeznaczonym do niezawodowego przechowywania materiałów, sprzętu, czy też sprzętu rekreacji sportowej (fizycznej) dla mieszkańców Gminy K.. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji brak jest jakichkolwiek wskazówek, na jakich oparł się organ stwierdzając, że zgłoszony budynek nie będzie służył obsłudze gospodarki agroturystycznej. Tymczasem zlokalizowany na działce nr 197 plac zabaw ma charakter rekreacyjny i zwiększa walory wypoczynkowe terenu, a więc bezpośrednio służy zadaniom i celom szeroko pojętej agroturystyki. Planowany budynek gospodarczy będzie zaś służył właśnie obsłudze istniejącego placu zabaw.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa).
Podstawą do wniesienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu w niniejszej sprawie był art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "UPb". Regulacja ta obliguje organ do wniesienia sprzeciwu, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1); budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy (pkt 2).
Jeśli chodzi o przesłankę z art. 30 ust. 1 pkt 1 UPb, organ stwierdził, że zgłoszony do budowy budynek o funkcji magazynu sprzętu sportowego nie mieści się w wykazie obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z taką oceną charakteru przedmiotowego obiektu nie można się zgodzić. Jak bowiem wynika, z art. 29 ust. 1 pkt 2 UPb, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Definicję legalną budynku gospodarczego zawarto w § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Przepis ten stanowi, że pod pojęciem budynku gospodarczego należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Kategoria obiektu gospodarczego została zatem wyróżniona w oparciu o pełnioną przezeń funkcję gospodarczą. Dla kwalifikacji obiektu jako gospodarczego funkcja ta winna być dominująca i podstawowa. Magazyn sprzętu sportowego jest obiektem z zasady służącym przechowywaniu tego sprzętu. Pełni funkcję gospodarczą służącą osobom korzystającym ze zlokalizowanego na tej samej działce placu zabaw. W ocenie Sądu, okoliczność, że zgłoszony magazyn nie służy mieszkańcom żadnego zlokalizowanego na tej działce budynku, lecz użytkownikom placu zabaw, nie pozbawia go charakteru gospodarczego. W dalszym ciągu przeznaczony jest bowiem do przechowywania sprzętu, a więc do funkcji niewątpliwie gospodarczej.
Również jego parametry odpowiadają parametrom wskazanym w art. 29 ust. 1 pkt 2 UPb, jest to bowiem budynek wolno stojący, parterowy, o powierzchni zabudowy do 35 m². Każda sprawa administracyjna wymaga zaś indywidualnej oceny, w której nie ma miejsca na żaden automatyzm. Nie ma więc przeszkód, aby uznać budynek przeznaczony do przechowywania sprzętu sportowego, służący mieszkańcom Gminy K. lub turystom, za budynek gospodarczy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 UPb w zw. z § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia.
W ocenie Sądu brak było również podstaw do wniesienia sprzeciwu z uwagi na przesłankę z art. 30 ust. 6 pkt 2 UPb. Bezsporne jest, że działka nr 197 znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. z dnia 16 lipca 2004 r., nr [...], zmienioną uchwałą z dnia 30 września 2004 r., nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...]), zmienioną uchwałą z dnia 9 listopada 2011 r. nr XI/80/11 (Dz.Urz. Woj. [...]), symbolem RP4 – tereny upraw polowych o przeznaczeniu podstawowym jako tereny otwarte użytków rolnych (§ 10). W stosunku do terenów oznaczonych symbolem RP ustalono utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym, prawem ich zabudowy z wyłączeniem lokalizacji zabudowy zagrodowej oraz obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej i agroturystycznej (§ 23 ust. 2 pkt 1).
Podkreślenia wymaga fakt, że zasady jakimi Gmina K. kierowała się uchwalając plan określone zostały w § 2. Wynika z nich wprost, że celem regulacji było podniesienie poziomu warunków życia mieszkańców poprzez podejmowanie działań wymienionych w pkt 1 – 5, w tym tworzenie warunków dla działalności lokalizacyjnej umożliwiającej wielofunkcyjny rozwój gminy z uwzględnieniem zasady rozwoju zrównoważonego, a także rozwój funkcji rekreacyjno-turystycznej.
Zgłoszony budynek niewątpliwie nie jest obiektem zabudowy zagrodowej, nie służy również do obsługi gospodarki rolnej. Nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że nie służy do obsługi szeroko pojętej agroturystyki. Zlokalizowany na działce nr 197 plac zabaw bez wątpienia ma charakter rekreacyjny i zwiększa walory wypoczynkowe okolicy. Magazyn sprzętu sportowego ma zaś służyć osobom korzystającym z ww. placu zabaw. Nie można mu więc odmówić funkcji agroturystycznej. Nie ma przy tym znaczenia, że przedmiotowy obiekt nie jest powiązany bezpośrednio z konkretnym gospodarstwem agroturystycznym. Zapisy planu miejscowego nie stawiają bowiem takiego warunku. Nadmienić przy tym należy, że nielogiczne byłoby dopuszczenie do budowy budynku gospodarczego służącego obsłudze gospodarki agroturystycznej na działce stanowiącej własność osoby prywatnej i uniemożliwienie budowy takiego samego obiektu na działce stanowiącej własność Gminy, tym bardziej, że Gmina poprzez realizację placu zabaw, z budową którego związany jest zgłoszony do budowy budynek gospodarczy – realizuje zadania wynikające z uchwalonego przez siebie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym stanie rzeczy, zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w nocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. W przedmiocie kosztów, na której złożyły się kwota wpisu (500 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.