Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. S. prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą Transport Osobowy M. S. 5, od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 500 zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i 7 oraz ust. 2 pkt 1b, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.) oraz Ip. 2.2.2 i 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawę faktyczną decyzji stanowiły następujące naruszenia:
wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących - ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (kara 3000zł – pkt Ip.2.2.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym), wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu (kara 500zł – pkt Ip.2.2.2 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym).
Powyższe naruszenia zostały ujawnione podczas kontroli drogowej autobusu marki [...]o nr rej. [...]na ul. P. w K. w dniu 12 września 2012r., przeprowadzonej przez funkcjonariusza Policji kom. K.T.. Działania kontrolne wykazały, iż kierowca M. S. realizował w imieniu własnym zarobkowy przewóz osób w ramach linii regularnej na trasie L.-K.. Trasa przejazdu z miejscowości L. do K. była fragmentarycznie nagrywana przez video rejestrator zamontowany w nieoznakowanym radiowozie. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole nr [...]oraz notatce urzędowej sporządzonej przez kontrolującego.
Nadto w związku z kontrolą ustalono, iż kierujący nie posiadał kasy fiskalne, a należne kwoty za przejazd wprowadzane były na kasę fiskalną w domu po zakończeniu kursów. Część pasażerów, znanych M. S. reguluje należność za przejazd później. Ustalono, iż bilety nie były wydawane, ponieważ pasażerowie ich nie żądali. W czasie kontroli ustalono, że na ul. P. na przystanku MPK na wysokości posesji nr 40 wysadzono 5 pasażerów, którzy nie posiadali biletów za przejazd. Pasażerowie zwrócili się z prośbą do M. S. o ich wysadzenie na ww. przystanku, wiedzieli, bowiem, że jedzie on do D. Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji, stosownie do treści art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym pismem z dnia 26 września 2012r. przekazał do organu I instancji dokumentację związaną z przeprowadzoną kontrolą drogową, zaś Urząd Miasta przesłał do organu I instancji potwierdzoną za zgodność kserokopię zezwolenia nr 0000909 z dnia 25 listopada 2009r. oraz rozkład jazdy, obowiązujący w dniu 12 września 2012r.
Dnia 17 grudnia 2012r. organ I instancji zawiadomił M. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń opisanych pod Ip. 2.2.3, 2.2.2. oraz 2.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Pismem z dnia 24 grudnia 2012r. Urząd Miasta przekazał organowi I instancji schemat połączeń komunikacyjnych z oznaczoną linią komunikacyjną i przystankami na linię K. – L., informując że M. S. nie wystąpił z wnioskiem o odstąpienie od warunków udzielonego zezwolenia nr [...] Poinformowano także, że baza przystankowa obejmująca ilość i precyzyjne nazwy przystanków, zlokalizowanych wzdłuż drogi nr 74 znajduje się w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz, że przewoźnikowi wolno zatrzymywać się tylko na przystankach, na których zgodnie ze złożonym zobowiązaniem zamieszczone są informacje o godzinach odjazdowych zgodnie z udzielonym zezwoleniem i obowiązującym rozkładem jazdy. Nieistniejący przystanek K., ul. [...] nie może być i nie jest tożsamy z przystankiem K. ul. [...]. Poinformowano, iż organ nie udzielił M. S. zezwolenia na obsługę linii z K. do D. lub w innym kierunku, ale przez D. Pismami z dnia 2 stycznia 2013r., 28 lutego 2013r. oraz 30 kwietnia 2013r.
M. S. złożył wyjaśnienia, do których m.in. załączył zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej specjalnej: Teren Gminy D. - przewozy szkolne zgodnie ze szkolnym rozkładem jazdy oraz umowę Nr [...] na wykonanie usługi polegającej na przewozie dzieci, młodzieży oraz personelu pomocniczego Zespołu Szkolno - Przedszkolnego znajdującej się na terenie gminy D. z dnia 4 września 2012 r.
W dniu 1 lutego 2013r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w którym poinformowano o ustalonych nazwach przystanków autobusowych oraz ich lokalizacji przy drodze nr [...]. W dniu 26 lutego 2013r. organ przesłuchał M. S., który podał, iż opóźnienie kontrolowanego pojazdu wynikało ze złego samopoczucia jednego z pasażerów w dniu kontroli, który wysiadł pod dworcem PKP, a którego tożsamości nie zna. W czasie zatrzymania pojazdu wsiedli do niego inni pasażerowie. M. S. nie pamiętał, na ilu przystankach zatrzymał się z powyższego powodu.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej dnia [...]nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 500 złotych.
W odwołaniu od decyzji M. S. wskazał, że została mu wymierzona kara pieniężna w związku z zatrzymaniem na przystankach nie wymienionych w rozkładzie jazdy w miejscowości S. o godzinie 04:58 oraz 05:02. Zauważył, iż przejazd pomiędzy ww. przystankami wyniósł około 4 minut. Kolejny przystanek, nie wymieniony w rozkładzie jazdy miał miejsce w K. na ul. [...] Następnie wskazał, iż postój na ul. [...] o godz. 05:34 znajduje się poza linią regularną, która kończy się na ul. [...]. Wskazał też, iż zatrzymywanie się na ww. przystankach i opóźnienie z tym związane wynikało ze złego samopoczucia jednego z pasażerów oraz było spowodowane zagrożeniem jego życia. Wskazując na powyższe, strona wniosła o wzięcie pod uwagę wyżej wymienionych okoliczności.
Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że analiza materiału dowodowego i sposób prowadzenia postępowania przez organ I instancji wskazuje, że decyzja z dnia [...]odpowiada prawu.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bezspornie, że M. S. w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny niezgodnie z przystankami określonymi w udzielonym mu zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym Nr 0000909 oraz rozkładem jazdy, stanowiącym jego załącznik. Z przeprowadzonej w toku kontroli rejestracji video wynika, że podczas wykonywania przewozu wykonywanego na linii komunikacyjnej L.-K., kierowca zatrzymał się o godz. 04:58 na przystanku znajdującym się na początku miejscowości S., natomiast o godz. 05:02 na jej końcu. Z załączonego do akt sprawy rozkładu jazdy na linii L. - przez G. – K. wynika, że M. S. mógł zatrzymać się tylko na jednym z przystanków znajdujących się w ww. miejscowości. Podczas przesłuchania, na pytanie kontrolującego, czy w miejscowości S. w kierunku K. znajdują się dwa przystanki - na początku i na końcu miejscowości i który z nich to S. wymieniony w rozkładzie jazdy, M. S. zeznał: "Wydaje mi się że jest to dawny główny przystanek w tej miejscowości, znajdujący się na końcu miejscowości jadąc w kierunku Kielce".
Nadto analiza video rejestracji wskazuje, że kierowca o godzinie 05:29 i 05:34 zatrzymał się w K. na ul. [...] (przed skrzyżowaniem z Al. [...]) oraz na ul. [...]), tj. na przystankach nie wymienionych w udzielonym mu zezwoleniu na wykonywanie przewozu regularnego osób oraz posiadanym rozkładzie jazdy. Jednocześnie ustalono, że na przystanku w Kielcach na ul. [...] (rejon ze skrzyżowaniem z ul. [...]) M. S. przybył o godz. 05:30, a zgodnie z rozkładem jazdy winien o godz. 05:15, natomiast w okolice przystanku końcowego przyjechał o godz. 05:34, a winien o godz. 05:20.
W toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji ustalono, iż M. S. nie występował z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w ww. zezwoleniu. Zgodnie z załączonym do ww. zezwolenia rozkładem jazdy, kierowca miał wyznaczonych 12 przystanków (początkowy L. i końcowy K. Kierowca w dniu kontroli wykonywał natomiast kurs niezgodnie z rozkładem jazdy, gdyż zatrzymywał kontrolowany pojazd na przystankach niewyznaczonych rozkładem jazdy, a także dopuścił się naruszenia godzin odjazdu i przyjazdu.
Uzasadniając decyzję pod względem prawnym organ wskazał, że art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Według art. 18b ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przy wykonywaniu przewozu regularnego w krajowym transporcie drogowym wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy oraz zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art.
18. W myśl art. 18b ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.
Według art. 18b ust. 1 ww. ustawy przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:
rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych, wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy, zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.
Według art. 18b ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art.
- 18. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności:
warunki wykonywania przewozów;
przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca i początkowe docelowe przewozów;
miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.
Stosownie do art. 20a ust. 1 ww. ustawy warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Zgodnie z art. 92a ust. 1 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6).
Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 złotych, zgodnie z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych, stosownie do lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy.
Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 3 500 złotych tytułem stwierdzenia naruszeń z lp. 2.2.2 i 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została nałożona na skarżącego prawidłowo. Materiał dowodowy świadczący o powyższych naruszeniach jest wiarygodny, rzetelny i potwierdzający stwierdzone nieprawidłowości. Ponadto sama strona w złożonych wyjaśnieniach potwierdziła zaistniałe naruszenia, uzasadniając wystąpienie naruszenia z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zagrożeniem życia pasażera, który zwrócił się też do niej o podwiezienie na ul. Żelazną, na której znajduje się przychodnia. W zakresie naruszenia z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym strona podała, iż przystanków nie wymienionych w rozkładzie jazdy, a na których zatrzymywała pojazd było dwa. Trzeci z przystanków był poza trasą linii regularnej i nie miał wpływu na opóźnienie. Strona wskazała też, iż opóźnienie wyniosło trzy, może cztery minuty.
Organ odwoławczy podkreślił, że przedsiębiorca starając się o zezwolenie na linię regularną zobowiązany jest przedstawić proponowany rozkład jazdy danej linii, określający przystanek początkowy, końcowy i przystanki pośrednie, długość linii komunikacyjnej podanej w kilometrach i odległości między przystankami, dni, godziny, minuty odjazdu i przyjazdu środków transportu, a także dokładne wskazanie miejsca tego odjazdu i przyjazdu i kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy. Do rozkładu jazdy załącza się schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. Przewoźnik otrzymując zezwolenie zobowiązuje się do bezwzględnego przestrzegania zgłoszonego przez siebie i zatwierdzonego przez organ samorządu terytorialnego rozkładu jazdy. Przewoźnikowi wolno zatrzymywać się tylko na przystankach, na których zgodnie ze złożonym zobowiązaniem, zamieszczone są informacje o godzinach odjazdowych zgodnie z udzielonym zezwoleniem i obowiązującym rozkładem jazdy.
Organ wskazał, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie sygn. akt II SA/Bd 384/11, że "(...) przedsiębiorca, któremu zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym odpowiada za wszystkie aspekty dotyczące działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia, a więc zarówno za zmianę trasy przez kierowców, za zatrzymywanie się kierowców poza przystankami, w miejscach nieprzeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów, za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy oraz za naruszenie przez kierowców — swoich pracowników w inny sposób obowiązującego rozkładu jazdy, nawet jeśli ich postępowania były szlachetne". Jak wskazał bowiem ww. Sąd "(...) tylko gdy zajdą okoliczności wymienione w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (to jest niezależnie od przedsiębiorcy, uniemożliwiające przestrzeganie zezwolenia, takie jak np. awaria sieci, roboty budowlane, blokady drogowe) możliwe jest odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu". Zaistnienie takich okoliczności w odniesieniu do ustalonych w trakcie kontroli naruszeń skarżący natomiast nie wykazał w przedstawionym materiale dowodowym.
W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie brak jest okoliczności, które stanowiłyby przesłankę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nałożonej kary pieniężnej. Organ przytoczył fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 67/08). WSA: "Zwolniony będzie przedsiębiorca z odpowiedzialności, jeśli stwierdzone zostanie, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych "okoliczności" lub "zdarzeń" doszło do naruszenia. Nie ulega wątpliwości fakt, że w chwili kontroli miały miejsce przedmiotowe naruszenia załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Tłumaczenie strony opierające się na zagrożeniu życia jednego z pasażerów jest dla organu odwoławczego nieprawdopodobne. Pojazd zatrzymywany był kilkukrotnie na przystankach nie objętych rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego jej zezwolenia na linię komunikacyjną K. - L. Pasażer o nieznanych stronie danych po dowiezieniu na ul. [...] miał udać się do placówki zdrowotnej zlokalizowanej w jej okolicy. Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji faktycznego zagrożenia zdrowia pasażera, kierujący nie dopuściłby do jego wysadzenia i nie pozwoliłby mu na samodzielne opuszczenie pojazdu. Do chwili zatrzymania pojazdu na ul. Żelaznej strona utrzymywała bowiem, iż stan jego zdrowia był bardzo poważny. Tymczasem przystanek zlokalizowany na ul. [...] nie znajdował się w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia na linii K. - L. Wobec tego skoro strona i tak zatrzymała się w miejscu nie objętym rozkładem jazdy na ww. linię komunikacyjną, zdaniem organu odwoławczego nic nie stało na przeszkodzie, aby zatrzymała pojazd w innym miejscu, tj. koło przychodni znajdującej się w pobliżu ul. [...].
Organ odwoławczy podkreślił również, że w toku przesłuchania strony na pytanie przesłuchującego, czy po zatrzymaniu się na przystanku w celu "otwarcia drzwi by pasażer złapał świeżego powietrza" do pojazdu wsiedli pasażerowie znajdujący się na nim, strona odpowiedziała: "Tak wsiedli wówczas pasażerowie. Jeśli wsiadali to nie wygonię ich z autobusu ponieważ jak by się wtedy poczuli". Na pytanie przesłuchującego na ilu przystankach strona zatrzymała się z tego powodu, strona odpowiedziała: "Nie pamiętam". Organ odwoławczy wskazał również, że w piśmie z dnia 2 stycznia 2013r. strona wskazała na jej 15 minutowe opóźnienie związane z zatrzymywaniem się pojazdu na przystankach wobec złego samopoczucia jednego z pasażerów. Powyższe okoliczności nie mogą zatem stanowić o wyłączeniu odpowiedzialności po stronie przedsiębiorcy, gdyż organ nie daje im wiary.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kwestie związane z transportem publicznym mają istotne znaczenie z punktu widzenia społecznego. Transport ten służy bowiem zaspokojeniu potrzeb komunikacyjnych mieszkańców danej miejscowości, w tym związanych z koniecznością dotarcia do wyznaczonego miejsca. Przestrzeganie zatem warunków określonych w zezwoleniu i rozkładzie jazdy, w tym trasy przejazdu jest więc bardzo istotne z punktu widzenia osób korzystających z przewozów. O tym jak jest to ważne, wskazuje chociażby art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który informuje, iż naruszenie warunków zezwolenia jest jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia zezwolenia. Niezasadnym jest więc stanowisko strony, iż interes społeczny nie został naruszony.
W ocenie zaś organu powyższe stanowi o uznaniowym stanowisku strony i nie może być potraktowane za prawidłowe zachowanie i jednostkowe naruszenie zezwolenia dającego podstawę do odstąpienia od nałożonej kary pieniężnej. Poczynione bowiem w toku kontroli ustalenia wskazują jednoznacznie i bezsprzecznie, iż doszło w dniu kontroli do naruszenia przez stronę warunków udzielonego zezwolenia.
Organ odwoławczy podkreślił też, że w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
W ocenie organu odwoławczego, kara pieniężna w opisanym stanie faktycznym w wysokości 3 500 złotych jest słuszna i zgodna z przepisami prawa, organ I instancji w toku prowadzonego postępowania działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia [...]wniósł M. S., domagając się jej uchylenia, zarzucając naruszenie
- - art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z zeznań świadków Z. A., M. S. i Z. S. na okoliczność przebiegu transportu osób w dniu 12 września 2012r., przyczyn opóźnienia busa i jazdy niezgodnie z rozkładem jazdy, jak i dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego w tym zakresie poprzez odmowę wiary zeznaniom skarżącego co do okoliczności związanych z powstałym opóźnieniem w transporcie;
- - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny z przesłuchania skarżącego i odmowie przyznania przymiotu wiarygodności mimo nieprzeprowadzenia wszystkich czynności zmierzających do weryfikacji okoliczności podawanych przez stronę;
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Skarżący podał, że "opóźnienie powstało z złego poczucia się pasażera, który prosił co jakiś czas o zatrzymanie się z powodu dolegliwości".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Kontrola sprawowana przez sąd administracyjny rozpoznający skargę na akt lub czynność organów administracji publicznej polega na zbadaniu zgodności tej działalności z prawem administracyjnym procesowym i materialnym. Podstawowym kryterium tej kontroli jest legalność aktu (czynności), a postępowanie sądowo-administracyjne ma na celu sprawdzenie, czy organ administracji działał na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z powyższym usunięcie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe wykaże, że przy wydawaniu aktu organy administracji naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania (art. 145 § pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd nie może opierać kontroli na kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i 7 oraz ust. 2 pkt 1b, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.) - dalej zwana ustawą - oraz 1p. 2.2.2 i 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Ustawa stanowi, że przewóz regularny, którego dotyczyła działalność skarżącego, to przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe. Jego wykonywanie wymaga zezwolenia, w którym określa się m.in. warunki wykonywania przewozu osób i miejscowości, w których znajdują się przystanki (art. 20 ust. 1 ustawy), na których następuje wsiadanie i wysiadanie pasażerów (art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy). Przystanki - czyli miejsca przeznaczone do wsiadania i wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca (art. 4 ust. 8a ustawy) - określa się w rozkładzie jazdy, który jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach i dworcach kolejowych (art. 18b ust. 1 ustawy).
Z powyższych uregulowań wynika, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów następuje wyłącznie na przystankach określonych w rozkładzie jazdy, w miejscowościach określonych w zezwoleniu. Zgodnie z art. 18b ust. 2 pkt 5 ustawy zabronione jest naruszanie warunków przewozu osób, określonych w zezwoleniu. Naruszenie tych obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest zagrożone karą pieniężną. Wykaz ich określony został w załączniku nr 3 do ustawy.
Zgodnie z pkt Ip. 2.2.3. załącznika, naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, dotyczące ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków usankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 zł. Natomiast stosownie do pkt Ip. 2.2.2. załącznika – za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 500 zł.
Stwierdzenie przez właściwy organ naruszenia warunków zezwolenia obliguje organ do nałożenia kar pieniężnych w wysokości określonej w ustawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w sprawie niniejszej organ właściwie zastosował wskazane przepisy prawa materialnego. Jest bowiem bezsporne, że skarżący, który prowadził działalność gospodarczą związaną z przewozem regularnym osób, będąc jednocześnie w dniu 12 września 2012r. kierowcą pojazdu (autobusu marki [...]o nr rej. [...]) naruszył warunki zezwolenia, dotyczące ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków oraz godzin odjazdu i przyjazdu. Jak wynika z zezwolenia nr 0000909 z dnia 25 listopada 2009r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej L.-K. skarżący mógł jechać przez miejscowości: M. – B. – N. – S. – W. – G. - R. Zatem trasa ta nie obejmowała przystanku w miejscowości D. W S. przewoźnik miał wyznaczony tylko jeden przystanek, a zatrzymał się na dwóch przystankach: na początku tej miejscowości o godz. 04:58 oraz na jej końcu o godz. 05:02.
Ponadto skarżący zatrzymał się na dwóch innych przystankach, które nie były przewidziane w zezwoleniu oraz w rozkładzie jazdy: na przystanku w K. na ulicy [...] (przed skrzyżowaniem z Al. [...]) o godz. 05:29 i na przystanku w K. na ulicy [...] o godz. 05:34. Skarżący nie był uprawniony do korzystania z tych przystanków, co jest okolicznością bezsporną.
Bezspornym jest w sprawie także, że skarżący nie występował do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia odstępstw od warunków określonych w zezwoleniu. Uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób zobowiązywało skarżącego do przestrzegania zasad określonych w art. 18b ustawy, w tym m.in. do zakazu zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu.
Z akt sprawy, a także ze skargi wynika, że M. S. nie kwestionuje faktu zatrzymywania się na w/w przystankach, które nie były określone w rozkładzie jazdy, jednak uważa, że nie powinien być za to ukarany karą pieniężną ponieważ zatrzymanie związane było ze złym samopoczuciem jednego z pasażerów, którego nazwiska nie zna i który wysiadł przy dworcu w K. Sąd podziela stanowisko organu, że podana przez skarżącego, niczym nie udowodniona okoliczność, nie zwalnia go od odpowiedzialności przewidzianej w ustawie. Organ, mając m.in. kasatę z nagraniem (która była udostępniona skarżącemu w postępowaniu administracyjnym) mógł jednoznacznie ustalić, że na przystankach nieprzewidzianych w rozkładzie jazdy wsiadali pasażerowie, nie było to zatem wyłącznie zatrzymywanie się w celu niesienia pomocy pasażerowi.
Nadto zauważyć należy, że autobus zatrzymywano wyłącznie na przystankach autobusowych i koło dworca autobusowego, a zatem jest mało prawdopodobne, aby miało to związek wyłącznie ze stanem zdrowia pasażera.
Zarzut skargi, że organ naruszył przepisy art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez "niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z zeznań świadków Z. A., M. S. i Z. S. na okoliczność przebiegu transportu osób w dniu [...]., przyczyn opóźnienia busa i jazdy niezgodnie z rozkładem jazdy, jak i dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w tym zakresie poprzez odmowę wiary zeznaniom skarżącego co do okoliczności związanych z powstałym opóźnieniem w transporcie" jest całkowicie nieuprawniony. Organ dysponował pełnym materiałem dowodowym, który został prawidłowo oceniony. Wskazane przez skarżącego osoby (pasażerowie), zostały wymienione w notatce służbowej z dnia [...] sporządzonej przez kontrolującego pojazd funkcjonariusza Policji z powodu niewydania im przez skarżącego wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu; skarżący nie wnioskował w postępowaniu administracyjnym o przesłuchanie ich na inne okoliczności.
Zauważyć należy, że z akt wynika, iż wyłączona do odrębnego postępowania sprawa związana z ustaleniami zawartymi w protokole z dnia 12 września 2012r. wobec przedsiębiorcy M. S. w zakresie niewydania pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu została decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]umorzona, gdyż skarżący dobrowolnie poddał się karze grzywny.
Ponadto z akt sprawy wynika również, że skarżący powinien przyjechać na przystanek w K. na ulicy [...] (rejon ze skrzyżowaniem z Al.[...]) o godz. 05:15, a przybył o godz. 05:30, czyli z 15 minutowym opóźnieniem, natomiast w okolice przystanku końcowego przyjechał o godz. 05:34, a powinien być zgodnie z rozkładem jazdy o godz. 05:20. Opóźnienie to skarżący także uzasadniał koniecznością zatrzymywania autobusu w związku ze złym samopoczuciem jednego z pasażerów.
Mając na względzie powyższe wskazać trzeba, że organy orzekające – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Zdarzenia, jakie legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia – tj. wykonywanie przez skarżącego (prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu osobowego) przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, tj. ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków oraz godzin odjazdu i przyjazdu – zostały szczegółowo i w sposób niebudzący wątpliwości udokumentowane w protokole z kontroli z dnia 12 września 2012r., kasecie wideo.
Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie sygn. akt II SA/Bd 384/11, że przedsiębiorca, któremu zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym odpowiada za wszystkie aspekty dotyczące działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia, a więc zarówno za zmianę trasy przez kierowców, za zatrzymywanie się kierowców poza przystankami, w miejscach nieprzeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów, za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy - nawet jeśli ich postępowania były szlachetne.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 złotych, zgodnie z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych, stosownie do lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy.
Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy stwierdzić, że kara pieniężna w wysokości 3 500 złotych tytułem stwierdzenia naruszeń z lp. 2.2.2 i 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została nałożona na skarżącego prawidłowo.
Sąd uznał, że organy administracji publicznej poczyniły prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, w oparciu o które podjęły zaskarżone rozstrzygnięcie. Brak jest przesłanek do zastosowania art. 92c ustawy, który przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.