Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia 6 listopada 2017 r., znak: [...], o nałożeniu na G. G. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 12 września 2017 r. kontroler ruchu drogowego Komendy Powiatowej Policji dokonał w miejscowości P. kontroli drogowej samochodu m-ki Scania, nr rej. TKI [...], którym kierował G. G., wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy na potrzeby własne. W toku kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące nie posiadając własnej, ważnej karty kierowcy, co stanowi naruszenie opisane w lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ("utd"); nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co stanowi naruszenie opisane w lp. 6.2.1 ww. załącznika; wykonywał przewóz drogowy żywych zwierząt nie posiadając odpowiedniego zezwolenia, co stanowi naruszenie opisane w lp. 8.1 ww. załącznika. Naruszenia powyższe, stwierdzono w protokole kontroli drogowej nr [...], stanowiły podstawę do wydania przez organ I instancji opisanej na wstępie decyzji z dni 6 listopada 2017 r.
W odwołaniu G. G. podniósł, że nie miał wpływu na stwierdzone naruszenia, ponieważ jest rolnikiem i nie posiada własnego środka transportu do przewozu zwierząt. Kontrolowany przewóz był jednostkowym przewozem bydła na potrzeby własne gospodarstwa rolnego.
Organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, z mocy art. 4 pkt 22 lit. a i h utd, obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i rozporządzenia WE nr 561/2006. Dalej wyjaśnił, że kara pieniężna nałożona została na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd, dyspozycja art. 92a ust 1 i 6 tej ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych, a zatem z mocy art. 189a § 2 Kpa, nie mają tu zastosowania przepisy Działu IVa Kpa dotyczące administracyjnych kar pieniężnych.
W odniesieniu do naruszenia lp. 6.1.5 załącznika nr 3, sankcjonowanego karą 1000 zł, organ wskazał na art. 27 i art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. W dniu kontroli kierowca kierujący samochodem ciężarowym nie okazał kontrolującemu własnej karty kierowcy i nie logował własnej imiennej karty kierowcy w tachografie cyfrowym zainstalowanym w kontrolowanym pojeździe. W tachografie znajdowała się karta kierowcy A. L.. Kierowca oświadczył, że nie posiada własnej, ważnej karty kierowcy.
W odniesieniu do naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3, sankcjonowanego karą 5000 zł, organ ponownie wskazał na art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. W dniu kontroli kierowca prowadził pojazd bez włożonej do slotu tachografu karty kierowcy, posługując się przy tym niedozwolonym urządzeniem, tj. magnesem, który zakłócał pracę tachografu. Powyższe ustalono na podstawie wydruku danych cyfrowych i oświadczenia kierowcy.
W odniesieniu do naruszenia lp. 8.1 załącznika nr 3, sankcjonowanego karą 6000 zł, organ wskazał na art. 2 lit. m, art. 6 ust. 1 i art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 oraz art. 24 ustawy o ochronie zwierząt. W dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz żywych zwierząt na trasie S. (woj. zachodniopomorskie) – P. (woj. świętokrzyskie). Organ ustalił, że do pokonania tej trasy potrzebny jest czas powyżej 8 godzin, co oznacza, że kierowca zobowiązany był do posiadania i okazania zezwolenia typu II na przewóz zwierząt, którego nie posiadał. Do kontroli okazał tylko 4 paszporty bydła dotyczące przewożonych zwierząt.
Z uwagi na treść art. 92a ust. 2 utd kwota kary pieniężnej została ustalona w wysokości 10.000 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie można zastosować art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006, wyłączającego stosowanie tego aktu prawnego, ponieważ trasa przewozu wynosiła ponad 100 km. Kierowca był wiec zobowiązany do rejestrowania swojej aktywności.
Dalej wskazano, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie i w granicach prawa, zgodnie z przepisami unijnymi. Strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych wniosków dowodowych. Organ dysponował protokołem kontroli, w którym stwierdzono wystąpienie naruszeń oraz oświadczeniem strony również potwierdzającym wystąpienie naruszeń. Organ I instancji odniósł się do wszystkich twierdzeń podniesionych przez stronę i poparł swoje stanowisko odpowiednimi przepisami prawa. Strona miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera również wszystkie wymagane elementy wymienione w art. 107 § 3 Kpa.
Zgodnie ze stanowiskiem organu, nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania przepis art. 92b utd, z uwagi na niestwierdzenie naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców. Brak jest również podstaw do zastosowania art. 92c utd, ponieważ do stwierdzonych naruszeń doszło w okolicznościach, które kierowca powinien przewidzieć i do nich nie dopuścić. Nieznajomość obowiązujących przepisów nie uzasadnia zastosowania art. 92c utd. Ponadto, jak wynika z oświadczenia kierowcy złożonego na piśmie podczas kontroli, pożyczając pojazd od kolegi okłamał go, że posiada odpowiednie uprawnienia i własną kartę kierowcy, użył znalezionej karty kierowcy i zakłócał pracę tachografu za pomocą magnesu. Zdaniem organu, wszystkie okoliczności związane z ww. naruszeniami były okolicznościami, na które kierowca miał wpływ i mógł je przewidzieć.
Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu:
- 1. rozbieżność między stanem faktycznym a ustaleniami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy zawartymi w decyzji;
- 2. nierozpatrzenie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa;
- 3. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 Kpa, a nadto art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;
- 4. naruszenie art. 7, art. 11 i art. 78 Kpa poprzez nieuwzględnienie mających istotne znaczenie dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie miał żadnego wpływu na powstałe naruszenia i dochował należytej staranności w związku z przewozem bydła (ważne paszporty, nieprzeładowane auto). Przejazd w dniu 12 września 2017 r. był jednostkowym przewozem na potrzeby własnego gospodarstwa rolnego.
Skarżący wskazał, że został już ukarany mandatem karnym w wysokości 2000 zł za dopuszczenie do wykonywania przewodu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Niezasadne jest więc nałożenie kary pieniężnej po raz drugi za to samo.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).
Na wstępie należy podkreślić, że co do zasady każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony podlega regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), dalej "utd". Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 tej ustawy, określa ona zasady podejmowania i wykonywania m.in.: krajowego transportu drogowego (pkt 1), niezarobkowego krajowego przewozu drogowego (pkt 3). Do przewozu wykonywanego przez rolnika (podmiot niebędący przedsiębiorcą) należy stosować odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego (art. 3 ust. 2 pkt 3).
Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 utd, jej przepisów nie stosuje się m.in. do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (pkt 2). Wyliczenie w art. 3 ust. 1 utd ma charakter zamknięty i nie podlega rozszerzeniu. Oznacza to, że ustawa ma zastosowanie do wszystkich przewozów drogowych, których nie można zakwalifikować do przewozów wymienionych w art. 3 ust. 1 utd (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2016 r., sygn. II GSK 735/15; z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. II GSK 2728/15).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (ust. 2).
Z porównania wielkości dmc samochodu – 18 ton (protokół kontroli drogowej k.
8) – z treścią art. 3 ust. 1 pkt 2 utd wynika, że przewóz kierowanym przez skarżącego pojazdem nie był wyłączony spod regulacji utd. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 22 utd, obowiązki lub warunki przewozu drogowego – to m.in. obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (lit. a), rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 (lit. g) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (lit. h). Należy przy tym mieć na uwadze, że z mocy art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz..UE.L.2014.60.1 ze zm.), odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.
W motywie 4 preambuły do rozporządzenia nr 165/2014 przyjęto, że w pojazdach, do których ma zastosowanie rozporządzenie nr 561/2006 (na mocy art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 ma ono zastosowanie do przewozu drogowego, oznaczającego każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy) należy instalować tachografy. Jednocześnie w tym samym motywie preambuły znalazła się wskazówka co do wyłączeń spod stosowania rozporządzenia nr 165/2014. I tak niektóre pojazdy powinny być wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia, mianowicie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używane do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy. Wyłączenia te zostały wyrażone w art. 3 rozporządzenia nr 165/2014. Przewóz skarżącego nie podpadał pod żadne z tych wyłączeń.
W świetle powyższego, skoro tachograf ma służyć do weryfikacji zgodności działania m.in. z rozporządzeniem nr 561/2006 (art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia), to do rejestracji wymaganych danych w odniesieniu do kierowcy wymagana jest karta kierowcy, na której są zapisywane wymagane wiadomości (art. 2 lit. a i d w zw. z rozdziałem V – Karta kierowcy rozporządzenia nr 165/2014). Przepis art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że kierowca ma obowiązek stosowania wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Dodatkowo trzeba wskazać, że zgodnie z art. 4 lit. p rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 (Dz.Urz.UE.L.2006.102.1), pod pojęciem "przedsiębiorstwo transportowe" rozumie się osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe.
Skarżący będąc rolnikiem i wykonując przewóz drogowy na potrzeby własne jest więc w świetle cytowanego wyżej przepisu traktowany jak "przedsiębiorstwo transportowe", ze wszystkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów o transporcie drogowym.
W myśl art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Na terytorium RP takie wyłączenie przewiduje art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.). Odnosząc to do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz na trasie przekraczającej 100 km w linii prostej, co jest bezsporne. Przepis art. 13 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia nie miał więc w sprawie zastosowania, a kierowca winien był na całej trasie przejazdu rejestrować swoją aktywność w karcie kierowcy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie kwestionuje, że podczas kontroli nie posiadał własnej, ważnej karty kierowcy. Tym samym nie mógł jej stosować. W tachografie znajdowała się karta kierowcy A. L.. Skarżący sam przyznał, że nie posiadając własnej karty, korzystał z karty kolegi. Stąd prawidłowe było stanowisko organu odnośnie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł na podstawie lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do utd, sankcjonującego naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy.
Konsekwencją rozwiązań przyjętych w rozporządzeniu nr 165/2014 jest również lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, sankcjonujący karą pieniężną w wysokości 5000 zł nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy ww. wskazań, prowadząc pojazd bez włożonej do slotu tachografu karty kierowcy.
Ponadto, prowadząc pojazd posługiwał się magnesem zakłócającym pracę tachografu, co stanowi naruszenie art. 32 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 był więc prawidłowe.
Organy obu instancji zasadnie uznały również istnienie podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia kolejnego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego żywych zwierząt przez przewoźnika nieposiadającego odpowiedniego zezwolenia, dla którego ustawodawca przewidział, w lp. 8.1 załącznika nr 3 do utd, karę pieniężną w wysokości 6.000 zł. Konieczność posiadania zezwolenia wynikała bezpośrednio z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań (Dz.Urz.UE.L.2005.3.1). Zgodnie z art. 2 lit. m tego rozporządzenia, długotrwały przewóz jest definiowany jako podróż przekraczająca 8 godzin od chwili przemieszczenia się pierwszego zwierzęcia z danej partii. Jest on możliwy dopiero po kontroli środków transportu i wydaniu świadectwa zatwierdzenia (art. 7 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 rozporządzenia).
Zezwolenia na długotrwałe przewozy są wydawane na podstawie art. 11 ust. 1 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia. W niniejszej prawie bezsporne jest, że skarżący nie dysponował zezwoleniem na przewóz zwierząt. Podczas kontroli okazał jedynie 4 paszporty bydła.
W świetle powyższego na uwzględnienie nie zasługuje zarzut, że skarżący jest rolnikiem i przedmiotowy przewóz był jednostkowym przewozem na potrzeby własne gospodarstwa rolnego. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują bowiem tego typu wyłączeń. Jeśli zaś chodzi o zarzut, że skarżący już został ukarany mandatem karnym w wysokości 2000 zł za to samo, to wyjaśnić należy, że mandat karny został nałożony na podstawie art. 92 ust. 1 utd za naruszenie opisane w lp. 13.14 załącznika nr 1 do utd – jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców albo cudzej wykresówki lub karty (s. 2 decyzji organu I instancji), a więc nie za "to samo". Mandat karny został nałożony za używanie cudzej karty kierowcy, natomiast kara administracyjna za wykonywanie przewozu nie posiadając własnej, ważnej karty kierowcy; nierejestrowanie na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt bez odpowiedniego zezwolenia.
Przechodząc do oceny samego prowadzenia postępowania i jego wyników, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych. Organ zebrał wyczerpujący materiał dowodowy, rozpatrzył go w całości, co następnie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Ustawa o transporcie drogowym w dokładny sposób reguluje kwestie sporządzania protokołu z kontroli, a także uprawnienia oraz czynności kontrolujacego podczas kontroli. Składają się na nie, zgodnie z art. 72-73 utd m.in.: wstęp do pojazdu, kontrola dokumentów i urządzeń kontrolno-pomiarowych, żądanie od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych i ustnych wyjaśnień, okazanie dokumentów, jak również obowiązki kontrolowanego podmiotu (w tym przypadku kierowcy) mające umożliwić kontrolującemu przeprowadzenie ww. czynności kontrolnych. Zgodnie z art. 74 utd z przeprowadzonych czynności kontrolnych kontrolujący ma obowiązek sporządzenia protokołu kontroli, który winien zostać podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego, oraz do którego kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.
Stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który następnie stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Protokół kontroli obrazuje bowiem stan faktyczny, który później jest trudny do odtworzenia. Dlatego też należy uznać, że podpisanie przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie. Przyjęcie wykładni przeciwnej co do mocy dowodowej protokołu kontroli doprowadziłoby do znacznego skomplikowania i przedłużenia postępowania w tego rodzaju sprawach, a także powodowałoby trudność ustalenia stanu faktycznego sprawy istniejącego w momencie kontroli.
Przy ocenie protokołu kontroli z dnia 12 września 2017 r. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad procesowych. Skarżący, prawidłowo pouczony o uprawnieniach procesowych, podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kpa, ani też innych przepisów postępowania.
Sąd podziela argumentację organu co do braku podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego. Przepis art. 92b utd jako dotyczący naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Natomiast co do przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewoźnika określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd (okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć), uzasadnione jest stanowisko, że udowodnione naruszenia były wynikiem co najmniej lekkomyślności skarżącego będącego jednocześnie rolnikiem i kierowcą.
Skarżący, na którym ciążył obowiązek wykazania okoliczności wyłączających odpowiedzialność zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodów, ani nie przedłożył, ani nie wskazał żadnych dowodów wpływających na wyłączenie jego odpowiedzialności (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. II GSK 365/16).
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.